Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek A. G. o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 lutego 2018 r.
Pismem z dnia 12 lutego 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "P.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą dokonaną art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 2 ustawy zmieniającej przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
Z akt sprawy wynika, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 11 lutego 2015 r. w placówce operatora wyznaczonego. Tym samym należało uznać, że zastosowanie do złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy ma przepis art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obwiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., zgodnie z którym w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym, zaś na wydane postanowienie przysługuje zażalenie.
Powyższe oznacza, że w nn. sprawie wobec skutecznie wniesionego sprzeciwu zarządzenie referendarza utraciło moc.
Zgodnie z art. 252 § 1 i § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że pismem z dnia 30 listopada 2017 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni. Skarżący w wezwaniu tym został pouczony o treści art. 257 P.p.s.a., tj. że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na formularzu urzędowym w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 22 grudnia 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. oświadczył, że w sprawie został już złożony urzędowy formularz PPF, a okoliczności w nim podane nie uległy zmianie.
Należy zatem wskazać, że nie czyni zadość wezwaniu, odwołanie się przez skarżącego do formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został złożony wcześniej. Wniosek ten został już rozpoznany. Podkreślić zatem trzeba, że skoro powołanym wyżej wnioskiem zawartym w zażaleniu skarżący zainicjował kolejne postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, to należało wniosek ten, w świetle art. 252 P.p.s.a., złożyć na urzędowym formularzu, czego jednak, pomimo wezwania, skarżący nie uczynił.
Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.