Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej również: "organ") utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (dalej również: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] r. (nr [...]), odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek.
W skardze na powyższą decyzję K. S. (dalej również: "skarżący") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Poza powyższym stwierdzeniem, w uzasadnieniu skargi skarżący wskazał jedynie, że z uwagi na okoliczności opisane w treści skargi (tj. trudną sytuację życiową i finansową) wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji i nie przekazywanie przez organ sprawy do egzekucji jest uzasadniony, ponieważ egzekucja nie przyniesie żadnego rezultatu. Skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych argumentów mających uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem treścią art. 61 § 3 objęte zostały również akty wydane w pierwszej instancji.
Przystępując zatem do oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
Uwagi zawarte w powyższym akapicie mają szczególne znacznie dla rozpoznawanej sprawy, ze względu na charakter decyzji, której wstrzymania wykonania domaga się strona. Przypomnieć zatem należy, że skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu składek. Decyzja odmawiająca umorzenia należności nie posiada przymiotu wykonalności – stanowi ona rozstrzygnięcie o charakterze proceduralnym i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. To jedynie do decyzji określającej bądź ustalającej zobowiązanie, która kreuje zobowiązanie pieniężne, podlegające przymusowemu wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej, mogłaby odnosić się instytucja wstrzymania wykonania decyzji, bowiem to ta decyzja byłaby źródłem obowiązku nałożonego na skarżącą (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 529/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego podkreślić należy, że decyzja, której wstrzymania wykonania skarżący się domaga, nie obliguje go do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II FZ 447/15, z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II FZ 276/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 955/15, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 533/12, wszystkie publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.