Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Podkreślił, że jest osobą samotną, schorowaną, utrzymującą się z renty w kwocie 813 zł i nieposiadającą majątku, poza mieszkaniem.
Skarżącemu przyznano już prawo pomocy w innych sprawach przed sądem – postanowieniami z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1102/15, z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 587/15 oraz ostatnio z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 1059/16. We wszystkich tych sprawach skarżący kwestionował wysokość dodatku mieszkaniowego przyznanego mu za różne okresy.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W stosunku do skarżącego przesłanka ta została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie samego wniosku, bez potrzeby wystosowania wezwania do jego uzupełniania. Okoliczności podane we wniosku zostały bowiem zweryfikowane i potwierdzone w przywołanych wyżej sprawach, w których skarżącemu przyznano prawo pomocy. W szczególności w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 1059/16 przywołano zaświadczenie dotyczące wypłacanego mu świadczenia, z kolei w pozostałych orzeczeniach: kopie jego legitymacji osoby niepełnosprawnej oraz legitymacji członkowskich [...].
Ponadto we wszystkich wyrokach wydanych w powyższych sprawach przyjęto stan faktyczny w sposób odpowiadający okolicznościom podanym w rozpatrywanym wniosku. Wskazano zwłaszcza, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i osiąga dochód uprawniający go do pomocy w formie dodatku mieszkaniowego. Podzielić wypada zatem ocenę, że wnioskodawca – jako osoba całkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji, która utrzymuje się z niewielkiej renty – nie jest w stanie wygospodarować jakichkolwiek środków na potrzeby postępowania sądowego.
Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.