Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę w tej sprawie akcentując jej niedopuszczalność. Odpisy tego orzeczenia doręczono obu skarżącym w dniu 21 sierpnia 2014 r.
W reakcji na treść ww. orzeczenia skarżący zwrócili się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie ich od kosztów sądowych, a przede wszystkim o ustanowienie adwokata (patrz pismo z dnia 22 sierpnia 2014 r.). Jednocześnie skarżący złożyli do akt sprawy urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W jego motywach podkreślono, że H. Z. ma 74 lata i jest emerytem niezdolnym do pracy od 1993 r. Mieszka razem z synem, który ma 44 lata. A. Z. jest bezrobotny; stara się przy tym o uruchomienie własnej działalności gospodarczej w branży usługowej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący posiadają dom o pow. 105 m2 usytuowany na działce o pow. 684 m2. Posiadają nadto łąkę o powierzchni 17 arów. Jedynym źródłem dochodu w ich wspólnym gospodarstwie pozostaje emerytura H. Z. w kwocie 1097,53 zł.
Ustalono nadto, że skarżący wielokrotnie zwracali się do Sądu o przyznanie im prawa pomocy, a ich wnioski w większości przypadków uwzględniano. W ostatnim czasie mocą postanowienia z dnia 6 sierpnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Gl 655/14). Wówczas to zwolniono skarżących od kosztów sądowych, akcentując, że w ich gospodarstwie ponoszone są stałe wydatki, w tym z tytułu: gospodarki odpadami (17 zł); usług telekomunikacyjnych (26,78 zł); zobowiązań podatkowych (ok. 31 zł); zużycia energii elektrycznej (ok. 84 zł – średnia z czterech miesięcy); dostawy wody (ok. 20 zł).
Stwierdzono nadto, że prawo pomocy zostało przyznane H. Z. mocą postanowienia z dnia 7 sierpnia w sprawie o sygn. akt II SA/GL 854/14. Z kolei postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 731/12 zwolniono obu skarżących od kosztów sądowych, akcentując w ustaleniach faktycznych, że jedynym źródłem dochodu ich wspólnego gospodarstwa jest świadczenie H. Z. w kwocie 1041,03 zł. Postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. referendarz sądowy tutejszego Sądu ustanowił na dla H. Z. adwokata w sprawie o sygn. II SA/Gl 1603/13. Z kolei postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. tutejszy Sąd zwolnił ww. skarżącego od wpisu sądowego od skargi w kwocie przekraczającej 100 zł w sprawie o sygn. II SA/Gl 513/14. Mocą postanowienia z dnia 7 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 174/13 przyznano obu skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 przywołanej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżących, posiłkując się ustaleniami dokonanymi w wyżej wymienionych orzeczeniach zapadłych w tutejszym Sądzie, stwierdzić trzeba, że w przypadku skarżących zachodzą okoliczności, które pozwalają na uwzględnienie ich żądania. Stwierdzono bowiem, że skarżący nie będą w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Nie bez znaczenia dla przyjętego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że rozpoznany wniosek został przez skarżących złożony w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 11 sierpnia 2014 r. Ta zaś może być sporządzona wyłącznie przez profesjonalnego pełnomocnika. Co znamienne, w świetle orzecznictwa sądu kasacyjnego niedopuszczalne jest w zastanej tutaj sytuacji procesowej zastosowanie art. 249 P.p.s.a. (przykładowo patrz postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 685/13; LEX orzeczenia nr 1426436).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.