Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia 21 października 2011 r. – stanowiącym zażalenie na postanowienie z dnia 3 października 2011 r., odrzucające zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia dotyczącego wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 21 marca 2011 r. – skarżący Z.W. zwrócił się o wyłączenie sędziego NSA Ewy Madej. Oświadczył, że jego zdaniem sędzia Ewa Madej "narusza Konstytucję RP wprowadzeniem prywatnych łamańców prawa, zwłaszcza jednym przepisem, którego sama nie rozumie, że krzywdzi mnie pokrzywdzonego już bezpodstawnie".
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 listopada 2011 r. wezwano skarżącego do podania, w terminie 7 dni, przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego oraz powołania okoliczności uprawdopodabniających istnienie tej przyczyny.
W terminowo udzielonej odpowiedzi na to wezwanie Z.W. w piśmie z dnia 19 listopada 2011 r. wskazał, że wnosi o wyłączenie sędziego Ewy Madej "bo nie ma uprawnień 300 godzinnego kursu kwalifikacyjnego Zasad Ogólnych Kodeksu Etyki Zawodowej Sędziów skończonego z wynikiem bardzo dobrym". Podniósł, że "wcale nie obowiązują ją zasady bezstronności oraz żadna z zasad poszanowania prawa, uczciwości wobec osoby pokrzywdzonej". Ponadto dodał, że sędzia Ewa Madej "jest nieetyczna i ze świadomością okłamuje wszystkich i samą siebie, a wie, że ją obowiązują Zasady Bezstronności i Poszanowania Prawa".
W oświadczeniu z dnia 30 listopada 2011 r. sędzia NSA Ewa Madej stwierdziła, że nie zachodzą żadne ustawowe przesłanki do wyłączenia jej od orzekania w tej sprawie oraz że żadnych powodów wniosku o wyłączenie nie wskazał także sam wnioskodawca.
Podniosła, iż niniejsza sprawa była w referacie sędziego NSA Anny Wiciak do czasu jej pozostawania w czynnej służbie, zaś w tym okresie podejmowała ona w tej sprawie tylko czynności przypisane do zadań przewodniczącego wydziału. Wskazała, że po odejściu sędziego Anny Wiciak w stan spoczynku sprawa przeszła do jej referatu.
Podkreśliła ponadto, że postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r. tut. Sąd oddalił wniosek Z.W. o wyłączenie jej z niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Instytucję wyłączenia sędziego regulują unormowania art. 18 – 24 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Przyczyny wyłączenia sędziego z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 p.p.s.a. Przyczyny te opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że - niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie - czynią prawdopodobnym przypuszczenie, iż rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymaganiom bezstronności.
Stosownie zaś do treści art. 19 p.p.s.a., niezależnie od sytuacji, w których sędzia wyłączony jest z mocy samej ustawy, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Z kolei art. 20 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Wniosek tego rodzaju musi zatem zawierać, w myśl powołanej powyżej regulacji, wskazanie sędziego, podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie, uprawdopodobnienie tej przyczyny przez wskazanie pewnych dowód, które podane okoliczności czyniłyby prawdopodobnymi. Nie ulega więc wątpliwości, że wnioskodawca składając wniosek o wyłączenie sędziego powinien wskazać fakty, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od okoliczności konkretnej sprawy.
Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącego, podnieść należy, że w świetle przytoczonych wyżej przepisów nie może on odnieść skutku. Należy bowiem zauważyć, że Z.W. w złożonym wniosku w żaden sposób nie odniósł się do przesłanek zawartych w cytowanych przepisach. Jego wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia na okoliczność istnienia przesłanek z art. 18 lub art. 19 cytowanej ustawy. Obowiązek natomiast uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wyłączenie sędziego spoczywa na wnioskodawcy, o czym świadczy treść art. 20 § 1 powołanej ustawy. Stanowisko takie potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Żądanie wyłączenia sędziego opierać się musi na konkretnej przyczynie uprawdopodobnionej poprzez powołanie okoliczności lub dowodów wskazujących na istnienie tej przyczyny. Przyczyna wyłączenia musi mieć postać konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II SO/Ol 249/05, publ. LEX nr 235267).
Strona powinna zatem przywołać odpowiednią argumentację, która mogłaby w sposób logiczny i obiektywny przemawiać na rzecz tezy, iż takie okoliczności zachodzą. Instytucja wyłączenia sędziego ma bowiem zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowana jako środek eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08 ONSAiWSA 2008, nr 6, poz. 97).
Na uwagę zasługuje również fakt, iż sędzia NSA Ewa Madej ustosunkowując się do wniosku o wyłączenie jej od udziału w orzekaniu, złożyła do akt sprawy oświadczenie, z którego wynika, iż nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w niniejszej sprawie. W sytuacji natomiast, gdy prawdziwość złożonego przez sędziego oświadczenia, iż nie zachodzą żadne z okoliczności określonych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., nie budzi żadnych wątpliwości, wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując, stwierdzić należy, że skarżący wnosząc o wyłączenie sędziego Ewy Madej nie uprawdopodobnił okoliczności, które pozwoliłyby uwzględnić jego wniosek.
W ocenie Sądu okoliczności takich nie można dopatrzyć się w treści zredagowanego w niezrozumiały sposób wniosku.
Z powyższych względów, Sąd w oparciu o art. 19 p.p.s.a. i art. 20 p.p.s.a. oraz przy zastosowaniu art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.