Uzasadnienie
Wniosek o ustanowienie doradcy podatkowego został w tej sprawie wpleciony przez skarżących w treść osobistej skargi kasacyjnej od wyroku kończącego to postępowanie sądowoadministracyjne.
W toku czynności podjętych przez referendarza sądowego na podstawie art. 258 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), stwierdzono następnie, że ww. wniosek nie przybrał formy ustalonej w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245; dalej w skrócie: "rozporządzenie"), tj. druku PPF.
Z tych względów zobowiązano skarżących do złożenia wniosku we właściwej formie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Stosowne wezwania (pisma referendarza sądowego z dnia 15 maja 2015 r.) doręczono skarżącym w dniu 22 maja 2015 r.
Pismem z dnia 26 maja 2015 r. skarżący, ustosunkowując się do ww. wezwania, oświadczyli, że ich wnioski zostały wyrażone w sposób klarowny i powinny być załatwione od ręki bez konieczności wypełniania urzędowych formularzy. Zwrócili uwagę, że sprawa ma charakter podatkowy i precedensowy, a stanowisko referendarza sądowego jest dla nich niezrozumiałe i tamuje przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Przy piśmie nie nadesłano wymaganych druków.
Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpisy zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 17 czerwca 2015 r.
W dniu 22 czerwca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżących będące sprzeciwem od ww. zarządzenia referendarza sądowego. Strona skarżąca zażądała zajęcia merytorycznego stanowiska w ich sprawie. Skarżący zarzucili Sądowi nienależyte podejście do "tematu". Ich zdaniem doszło "do łamania prawa w imieniu prawa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W punkcie wyjścia należy odnotować, iż z uwagi na skutecznie wniesiony sprzeciw, zarządzenie referendarza, przeciwko któremu został on wniesiony utraciło moc, a sprawa [wniosek o przyznanie prawa pomocy – spr.] będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niej awnym. Taki stan rzeczy znajduje bowiem podstawę prawną w art. 260 P.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, którego wzór określa rozporządzenie. Stosownie do § 1 pkt 1 tego aktu, wniosek o przyznanie prawa pomocy osoba fizyczna składa na formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, Nr 5, poz.
74) wyjaśnił, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, osoba prawna czy jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W tym miejscu należy zauważyć, że podejmowane przez stronę czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym są ograniczone terminami procesowymi, które służyć mają zdyscyplinowaniu postępowania, potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie oraz stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że referendarz sądowy wzywając skarżących do uzupełnienia tego braku w zakreślonym terminie, pouczył ich o skutkach nieuzupełnienia braku formalnego wniosku. Zgodnie z dyspozycją art. 257 P.p.s.a., nieuzupełnienie w terminie zakreślonym braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy powoduje pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż nie ulega wątpliwości, że skarżących wezwano do złożenia wniosku na urzędowych formularzach PPF. Wezwania referendarza sądowego doręczono w dniu 22 maja 2015 r., a zatem termin zakreślony dla usunięcia braku formalnego wniosku, a tym samym, termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 29 maja 2015 r. (piątek – dzień roboczy). Termin ten upłynął bezskutecznie albowiem do akt sprawy nie nadesłano wymaganych formularzy.
W tym stanie rzeczy o wniosku skarżących postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 257 P.p.s.a. i w oparciu o art. 260 tej ustawy.