Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.z 18 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Go 21/21

Uzasadnienie

M.S. (powoływany dalej jako: "strona", "skarżący"), reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa (powoływanego dalej jako: "ZW", "organ") z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającą skarżącemu rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji ZW z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z mowy o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "Dywersyfikacja działalności firmy poprzez uruchomienie całorocznego ośrodka wypoczynkowego w [...]".

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "K.", [...] października 2010 r. podpisał umowę o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "Dywersyfikacja działalności firmy poprzez uruchomienie całorocznego ośrodka wypoczynkowego w [...]".

W związku z kontrolą doraźną na miejscu realizacji projektu w dniach [...] lutego 2016 r., Instytucja Zarządzająca RPO stwierdziła naruszenie umowy o dofinansowanie i decyzją ZW z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], skarżący został zobowiązany do zwrotu dofinansowania.

Wyrokiem z dnia 10 października 2018 r. o sygn. akt I SA/Go 306/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę strony na ww. decyzję administracyjną (wyrok nieprawomocny).

Pismem z [...] października 2018r., strona zwróciła się do IZ RPO z wnioskiem o rozłożenie na raty należności wynikającej z ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Uchwałą nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] listopada 2018 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie rozłożenia skarżącemu tej należności na raty.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr 1[...] ZW odmówił rozłożenia ww. należności na raty, uznając, iż sytuacja finansowa strony jest względnie dobra i umożliwia jednorazową spłatę należności.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r., skarżący zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] ZW, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4) ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r, poz. 512), art. 64 ust.1 pkt 2) lit. b) oraz art. 61 ust. 3 pkt 2) w związku z art. 60 pkt 6), art. 61 ust. 4 i 5 oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869 dalej: u.f.p.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 poz. 2096 ze zm. dalej: k.p.a.), uchylił w całości decyzję nr [...] ZW z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie odmowy rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. i w tym zakresie orzekł się co do istoty sprawy w ten sposób, że: zaległość rozłożył na raty według następującego harmonogramu:

1. • raty od 1 do 42 - kwota należności głównej 17.695,33 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia dokonania zwrotu - termin zapłaty do 10 dnia każdego miesiąca począwszy od sierpnia 2019 r. do stycznia 2023 r.;
2. • Rata 43 - kwota należności głównej 17.695,33 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od kwoty: - 6.796,14 zł od dnia [...] listopada 2010r. do dnia dokonania zwrotu;
3. - 10.899,19 zł od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia dokonania zwrotu; termin zapłaty 10 lutego 2023 r.
4. • Raty od 44 do 62 - kwota należności głównej 17.695,33 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia dokonania zwrotu - termin zapłaty 10 dzień każdego miesiąca od marca 2023 r. do września 2024 r.;
5. • Rata 63 - kwota należności głównej 17.695,33 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od kwoty:- 2.889,54 zł od dnia [...] czerwca 2011r. do dnia dokonania zwrotu;
6. - 14.805,79 zł od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia dokonania zwrotu; termin zapłaty 10 października 2024 r.
7. • Rata 64 - kwota należności głównej 17.695,33 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] grudnia 2012 r. do dnia dokonania zwrotu - termin zapłaty 10 listopada 2024 r.
8. • Rata 65 - kwota należności głównej 17.695,33 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od kwoty: o 13.004,67 zł od dnia [...] grudnia 2012r. do dnia dokonania zwrotu;
9. - 4.512,20 zł od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia dokonania zwrotu; -178,78 zł od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia dokonania zwrotu, termin zapłaty 10 grudnia 2024 r.

Organ stwierdził, że strona uprawdopodobniła, iż jednorazowa zapłata całości należności publicznoprawnej wpłynie negatywnie na jej funkcjonowanie a ponadto powstaje ryzyko, że egzekucja należności w oparciu o decyzję nr [...] w sprawie zwrotu dofinansowania mogłaby się okazać bezskuteczna. W powyższym kontekście za rozłożeniem należności na raty przemawia nie tylko interes indywidualny strony, a więc jego możliwości płatnicze, ale również interes publiczny, czyli względy społeczne, które nakazują aby zobowiązanie było realizowane, a zobowiązany pochopnie nie był z niego zwalniany. W przedmiotowej sprawie strona nie wnioskowała jednak o umorzenie należności, lecz o jej rozłożenie na raty.

Biorąc pod uwagę możliwości płatnicze skarżącego oraz duże ryzyko związane z jednorazową spłatą należności zarówno dla samego zobowiązanego, jak i dla możliwości zaspokojenia się organu i skuteczności egzekucji, organ uznał za zasadne przychylenie się do wniosku skarżącego i rozłożenie należności na raty, gdyż takie działanie również gwarantuje zaspokojenie interesu publicznego, a spłata należności rozciągnięta w czasie zmniejsza ryzyko niespłacenia należności w ogóle.

Odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego propozycji spłaty, organ podkreślił, że na podstawie zgromadzonych dowodów nie wynika aby spłata należności wymagała rozłożenia na 156 rat w ciągu 13 lat, natomiast przy ustalaniu harmonogramu spłaty należności w ratach na potrzeby przedmiotowej decyzji należało również mieć na względzie interes publiczny t.j. w miarę nie odległą spłatę zobowiązania. Zdaniem organu koniec 2031 roku jako termin zakończenia spłaty należności jest bardzo odległy i niesie również dla organu duże ryzyko co do możliwości zaspokojenia się.

Decyzja ta, na skutek skargi wniesionej przez M.S., została uchylona w całości wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Go 608/19.

Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę skoro uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania ulgi, co nie było przez stronę kwestionowane oraz nie zostało zakwestionowane przez sąd, będzie zobowiązany przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalić ilość i wysokość rat po przeprowadzeniu dokładnej analizy możliwości płatniczych skarżącego, tak aby decyzja o rozłożeniu na raty była realnie możliwa do wykonania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy ZW decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4) ustawy o samorządzie województwa, art. 64 ust.1 pkt 2) lit. b) oraz art. 61 ust. 3 pkt 2) w związku z art. 60 pkt 6), art. 61 ust. 4 i 5 oraz art. 67 ust. 1 u.f.p. oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...].

W motywach uzasadnienia tej decyzji wyjaśnił, że w wyroku z dnia 30 października 2019 r. został zobowiązany ustalić ilość i wysokość rat po przeprowadzeniu dokładnej analizy możliwości płatniczych skarżącego, w tym celu wezwał stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację finansową oraz do wskazania składników majątkowych.

Wskazał, że w skarżący wykazał trzy posiadane nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni 2,1514 ha, które wykazywał już na wcześniejszym etapie postępowania, wskazał rachunek bankowy, na którym obecnie brak jest środków oraz określił wysokość swoich udziałów w spółce K. Sp. z o.o., wynoszących 49,9 %. Organ zaznaczył, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżący posiada połowę udziałów w spółce K. Sp. z o.o. o łącznej wartości 2.500,00 zł (wysokość kapitału zakładowego wynosi 5.000,00 zł). Organ dokonał też analizy przedłożonych przez skarżącego zeznań podatkowych za 2018 i 2019 r. i stwierdził, że w 2018r. skarżący dysponował środkami w wysokości 269.710,71 zł (z czego jego dochód wyniósł 126.147,88 zł). Natomiast w 2019r. dysponował środkami w wysokości 162.246,26 zł (z dochodem w wysokości 75.090,45 zł).

ZW zaznaczył, że pomimo dysponowania ww. środkami skarżący nie dokonał żadnej wpłaty na poczet należności ustalonej decyzją nr [...]. Wyjaśnił, też, że wykazanie choćby najmniejszych przejawów woli spłaty zobowiązania uwiarygodniłoby chęć spłaty należności w ratach według harmonogramu zaproponowanego przez stronę we wniosku o rozłożenie na raty. Natomiast strona podjęła kroki wprost przeciwne, tzn. działające na niekorzystną ocenę jej wiarygodności i woli spłaty należności. Zaczęła bowiem już po wydaniu decyzji [...] przenosić swój majątek, co bez wątpienia stanowi działanie na niekorzyść organu i możliwości zaspokojenia się z majątku dłużnika. Organ zaznaczając, że jego zadaniem jest reprezentowanie i chronienie interesów Województwa, stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił w żadnej mierze, że dysponuje innymi środkami, z których jest w stanie spłacać należność rozłożoną na raty według zaproponowanego przez siebie harmonogramu (brak środków na wskazanym rachunku bankowym, udziały w spółce K. Sp. z o.o. o niskiej łącznej wartości 2.500,00 zł).

Nadto zauważył, że również organ egzekucyjny nie ustalił żadnego majątku, z którego byłaby możliwość prowadzenia egzekucji (brak środków na rachunkach bankowych), co oznacza, iż skarżący nie posiada środków również na spłatę comiesięcznych rat.

Organ wskazał, że w wyroku z dnia 30 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. przywołał orzecznictwo, z którego wynika pogląd, że rozłożenie na raty zapłaty zaległości jest ulgą, której zastosowanie ma sens tylko w sytuacji, gdy zobowiązany wskaże możliwość poniesienia rat i dochowania terminu płatności. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie strona powyższej możliwości nie wykazała, a zatem ocena wystąpienia przesłanki z art. 64 ust.1 pkt 2) lit. b) u.f.p. do zastosowania ulgi w postaci rozłożenia należności na raty musi być negatywna.

W ocenie ZW dla przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma również okoliczność uzasadniająca wniesienie przez organ skargi pauliańskiej z art. 527 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), Zaznaczył, że strona zaczęła wyzbywać się swojego majątku, przenosząc w dniu 31 sierpnia 2018 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości objętych ww. księgami wieczystymi na rzecz K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k., działając tym samym z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela. Wskazał też, że uzyskał wypisy z rejestru gruntów z których wynika, że skarżący, wraz z małżonką posiadają udział wspólny w użytkowaniu wieczystym nieruchomości oznaczonych numerami ksiąg wieczystych [...]. Zaś analiza treści tych ksiąg wykazała, że w dniu 2 marca 2019 r., a więc już po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyroku o sygn. I SA/Go 306/18 z dnia 10 października 2018 r. oddalającego skargę strony na decyzję administracyjną zobowiązującą do zwrotu należności wraz z odsetkami, jak również po wystawieniu przez organ tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., skarżący wyzbył się kolejnych składników majątku. Prawo użytkowania wieczystego zabudowanych terenów rekreacyjno-wypoczynkowych o numerach ksiąg wieczystych [...] również zostało przeniesione na K. Sp. z o. o. sp. k.

ZW wyjaśnił, że w pismach z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz [...] maja 2019 r. skarżący podniósł co prawda, iż przeniesienie prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości na K. Sp. z o. o. sp. k. nie stanowi wyzbycia się majątku z zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli, ponieważ każda z tych nieruchomości obciążona jest hipoteką umowną do kwoty 3.000.000,00 zł na rzecz innego podmiotu, co oznacza, że organ i tak nie mógłby się zaspokoić w wyniku egzekucji przeprowadzonej z tych nieruchomości, zaznaczył jednak, że nie zgadza się jednak z powyższym twierdzeniem, bowiem pierwszeństwo zaspokojenia swoich wierzytelności zabezpieczonych hipoteką przysługujące Bankowi [...] nie wykluczałoby możliwości zaspokojenia się z tych nieruchomości przez organ w dalszej kolejności.

Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego o uwzględnienie okoliczności zamknięcia Ośrodka Wypoczynkowego [...] (prowadzonego przez skarżącego w ramach K. Sp. z o.o. sp.k. jako jej komandytariusz oraz jako Prezes Zarządu jej komplementariusza) na skutek obostrzeń wprowadzonych w celu zwalczania zagrożeń spowodowanych przez COVID-19, ZW stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki względów społecznych lub gospodarczych, w szczególności możliwości płatniczych zobowiązanego, które uzasadniałyby rozłożenie na raty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. w kontekście obostrzeń wprowadzonych w celu zwalczania zagrożeń spowodowanych przez COVID-19. Zaznaczył, iż co prawda z dokumentów finansowych skarżącego za rok 2020 wynika, że w miesiącach tzw. "lockdownu" jego przychody spadły do zera (marzec-czerwiec 2020), natomiast wydatki pozostały na poziomie kilku tysięcy złotych miesięcznie (marzec - 6.040,88 zł, kwiecień - 4.147,74 zł, maj - 2.356,27 zł, czerwiec - 5.222,30 zł).

Niemniej jednak były to okoliczności wyłącznie przejściowe, ponieważ wraz z wejściem w życie kolejnych rozporządzeń Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, poszczególne obostrzenia były znoszone w ramach tzw. 4 etapów odmrażania gospodarki.

Organ stwierdził zatem, że możliwości płatnicze ujawnione na podstawie zaproponowanych przez skarżącego dokumentów, jak również względy społeczne, nie przemawiają za rozłożeniem należności na raty.

Na powyższą decyzję M.S. wniósł skargę zarzucając jej:

1. I. rażące naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; obecnie Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." poprzez pominięcie oceny prawnej zasadności wniosku skarżącego o rozłożenie na raty należności organu wynikającej z decyzji nr [...] w sprawie zwrotu dofinansowania w łącznej wysokości 1.150.196,77 zł w oparciu o art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b u.f.p., jak również wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim co do dalszego postępowania, wyrażonych na str. 12-ej uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Go 608/19, w sprawie ze skargi na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], których moc była wiążąca dla organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy;
2. II. rażące naruszenie przez organ ram uznania administracyjnego wynikających z przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. poprzez przekroczenie granic tego uznania błędnie przyjmując, że brak jest uzasadnionych względów społecznych, gospodarczych, a w szczególności takich możliwości płatniczych skarżącego, które uzasadniałyby rozłożenie na raty należności, o której mowa w decyzji Zarządu Województwa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.;
3. III. naruszenie art. 77 §1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący możliwości płatniczych skarżącego w oparciu o dowody z dokumentów zaoferowane organowi przez skarżącego, które dołączone zostały do pism pełnomocnika skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] marca 2020 r. oraz z dnia [...] lipca 2020 r. - a zatem już po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 30 października 2019 r. i oczywiście błędną ocenę przez organ wpływu epidemii w związku z koronawirusem SARS-CoV-2 na bieżącą działalność gospodarczą skarżącego oraz jego możliwości zarobkowe, który został zminimalizowany, pomimo iż przedsiębiorcy prowadzący hotele, restauracje i imprezy eventowe ponieśli najdalej idące spośród przedsiębiorców konsekwencje finansowe z tego tytułu, jak również tego, że dłużnik "wyzbywa się majątku z pokrzywdzeniem wierzycieli";
4. IV. rażące naruszenie przez organ art. 107 §3 k.p.a. poprzez oczywiście wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji przyjmując raz, że skarżący w 2018 r. osiągnął dochód w wysokości 269.710,71 zł (co nie wynika z przedłożonej przez skarżącego deklaracji podatkowej za ten rok), a w 2019 r. osiągnął dochód w wysokości 162.246,26 zł (co także nie wynika z przedłożonej przez mojego mandanta deklaracji podatkowej za ten rok) - co powinno umożliwić mu jednorazową spłatę należności, o której mowa wyżej, a innym razem twierdząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skarżący nie posiada majątku (por. str. 14 uzasadnienia);
5. V. naruszenie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez oczywiście błędne zastosowanie tego przepisu;
6. VI. rażące naruszenie art. 35 §2 i art. 36 §1 k.p.a. wobec bezczynności organu przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

Skarżący wskazał, że w piśmie do ZW z dnia [...] maja 2019 r., a wcześniej w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. informował organ, że przeniesienie udziałów w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości objętych księgami wieczystymi o numerach: [...], położonych w [...], na rzecz K. spółka z o.o. sp. k., nie należy traktować jako wyzbycia się posiadanego przez nich majątku z zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli, uzasadniając swoje stanowisko. Zatem powyższe fakty były znane zarówno organowi, jak też Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim w dacie wydania wyroku w dniu 30.10.2019 r. i wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie mogły stanowić negatywnej przesłanki do wydania decyzji o rozłożeniu na raty należności wynikającej z decyzji nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2018 r.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Organ stwierdził nadto, że błędny jest wniosek skarżącego, że skoro żadna ze stron sporu, jak również sąd administracyjny, nie kwestionują wystąpienia przesłanek do zastosowania ulgi, to obowiązkiem organu jest wydanie decyzji administracyjnej rozkładającej należność na raty. Nawet bowiem wystąpienie przesłanek zastosowania ulgi nie przesądza o jej ostatecznym zastosowaniu.

Organ wyjaśnił, że z uwagi na wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności, zdeterminowany był odmówić skarżącemu rozłożenia należności na raty nawet w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek do zastosowania ulgi, chroniąc w ten sposób przede wszystkim interes województwa. Rozwiązanie zaproponowane w uchylonej wyrokiem I SA/Go 608/19 decyzji nr [...] (tj. harmonogram spłaty należności w ratach do 10 grudnia 2024 r., zamiast do 30 grudnia 2031 r.) miało na celu wypracowanie pewnego kompromisu, tzn. zabezpieczenie interesu skarżącego przy uwzględnieniu jego możliwości płatniczych, jak również zabezpieczenie interesu województwa i ochronę jego wierzytelności. Jednakże z uwagi na zakwestionowanie takiego rozwiązania ww. wyrokiem przez WSA w Gorzowie Wlkp., chroniąc własny interes i budżet województwa, zmuszony był odmówić skarżącemu zastosowania ulgi ze względów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozłożenie należności na raty do 30 grudnia 2031r., a więc de facto jedyne rozwiązanie akceptowalne dla skarżącego, bo zaproponowane przez niego samego, a co za tym idzie jedyne, które nie byłoby kwestionowane przez sąd administracyjny jako pozorne czy iluzoryczne, nie było z kolei akceptowalne dla organu administracji z powodów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji jedynym właściwym rozwiązaniem było wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję administracyjną w sprawie odmowy rozłożenia należności na raty.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] marca 2021 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski podniesione w skardze. Jednocześnie odnosząc się do ustaleń dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego podkreślił, że organ zbędnie oczekuje wykazania spadku dochodów w związku z pandemią. Jest to bowiem okoliczność powszechnie znana.

Nadto pełnomocnik skarżącego przedłożył dowody wykonania części należności wynikającej z decyzji o zwrocie dofinansowania (tj. kserokopie: zawiadomienia Naczelnika US z [...].11.2020 r., zestawienia rozliczeń w okresie od [...].01.2019 r., potwierdzenia spłaty należności), wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów bowiem w jego ocenie ich treść podważa ustalenie organu o niewykonywaniu decyzji. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że zarzut organu niewykonywania układu jest o tyle chybiony, że układ nie został przez organ przyjęty.

Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z pism przedłożonych na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Zarządu Województwa z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiającą stronie rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie projektu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 64 ust. 1 pkt 2 lit.b) u.f.p., zgodnie z którym należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może rozłożyć na raty płatność całości należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.

Z powyższego przepisu wynika, co też szczególnie podkreśla organ, że co do zasady w pierwszej kolejności organ winien ocenić, czy w sprawie zachodzi przypadek uzasadniony względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego. W przepadku stwierdzenia, że taka sytuacja nie występuje, organ nie ma możliwości udzielenia stronie wnioskowanej ulgi. W przypadku natomiast stwierdzenia występowania pozytywnych przesłanek do udzielenia ulgi jej zastosowanie jest prawem, a nie obowiązkiem organów. Użyte w przepisie sformułowanie "może", przesądza bowiem o tym, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Zaznaczyć wypada, że zastosowane kryteria udzielenia ulgi odwołują się do pojęć nieostrych i niedookreślonych. Powoduje to, że swoboda uznania organu decydującego o udzieleniu lub nieudzieleniu ulgi jest dość znaczna (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 280/19; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednakże podkreślić należy, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ na skutek wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Go 608/19, którym uchylono w całości decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji o zwrocie dofinansowania

Wobec powyższego w sprawie należało zastosować też art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Dokonana przez organ interpretacja ww. przepisu i zastosowanie się przezeń do wskazań zawartych ww. wyroku z dnia 30 października 2019 r. stanowi oś sporu między stronami niniejszego postępowania.

Przypomnieć zatem trzeba, że przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 P.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak o kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji.

Z kolei wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 153, Teza 3 i 5, Lex).

Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek, gdyż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organu administracji publicznej w sprawie, a wskazania określają sposób postępowania w przyszłości. Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego wyroku i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Związanie sądu czy też organu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 863/19 oraz powołane w nim orzecznictwo).

Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że trzeba przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2333/18).

Z treści omawianego przepisu oraz orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, wyrażoną w orzeczeniu sądowym, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze skargi kasacyjnej.

Jeśli zatem w sprawie żadna z ww. okoliczności nie wystąpiła art. 153 P.p.s.a powoduje, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, w tym do zastosowania się do wskazań co do dalszego postępowania.

Zaznaczyć trzeba, że kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, także sprowadza się w takim przypadku do oceny czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 5/20).

Przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] ZW uchylił w całości decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w sprawie odmowy rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. i rozłożył ową zaległość na raty wg. wskazanego przez siebie harmonogramu.

Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2019r., uchylając ww. decyzję w całości, stwierdził, że organ po podjęciu decyzji o rozłożeniu na raty, nie przeprowadził dokładnej analizy możliwości płatniczych skarżącego w zakresie wysokości i ilości rat. Sąd podzielił stanowisko organu, że spłata należności chociaż zostaje rozciągnięta w czasie, to jednak zmniejsza ryzyko niespłacenia należności w ogóle. Nie zgodził się natomiast z twierdzeniem organu, że przy ustalaniu harmonogramu spłaty należności w ratach na potrzeby przedmiotowej decyzji należało również mieć na uwadze interes publiczny pojmowany "jako w miarę nie odległą spłatę zobowiązania".

Sąd zaznaczył, że z zacytowanego stwierdzenia wygląda, że organ przeciwstawił przesłankę "możliwości płatniczych zobowiązanego" wskazanemu przez siebie "interesowi publicznemu" rozumianemu jako "w miarę nie odległą spłatę zobowiązania". Stwierdził, że taka interpretacja art.64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. nie jest prawidłowa. Zgodnie bowiem ze wskazaną regulacją w przypadku ustalenia, że w sprawie wystąpiły uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze, organ dokonuje rozłożenia należności na raty, kierując się wyłącznie możliwościami płatniczymi zobowiązanego, którym nie można przeciwstawić negatywnej przesłanki w postaci wskazanego przez organ interesu publicznego rozumianego jako "w miarę nie odległą spłatę zobowiązania".

Sąd zaznaczył, że dochód skarżącego ma charakter narastający tak jak wskazane w złożonej przez skarżącego propozycji raty. Wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę ustalając wysokość i ilość rat musi dokonać szczegółowej analizy możliwości płatniczych skarżącego i nimi jedynie się kierować, mając na uwadze, że rozłożenie należności na niemożliwe do wykonania raty, nie będzie miało na celu udzielenia ulgi tylko jej " iluzję". Wyjaśnił przy tym, że uchylił w całości zaskarżoną decyzję albowiem została ona wydana na podstawie art.138 §1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z tą regulacją organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, oznacza to, że całość orzeczenia składa się z dwóch nierozerwalny elementów, uchylenia jak w rozpoznawanej sprawie decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie istota sprawy dotyczyła w istocie rozłożenia należności na raty, zatem pozostawienie w obrocie prawnym jedynie fragmentu decyzji dotyczącej uchylenia w całości decyzji z dnia [...] lutego 2019 r., bez rozstrzygnięcia co do ilości i wysokości rat stałoby w sprzeczności z regulacją art.138 §1 pkt 2 k.p.a.

Sąd wskazał też, że organ ponownie rozpoznając sprawę skoro uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania ulgi, co nie było przez stronę kwestionowane oraz nie zostało zakwestionowane przez sąd, będzie zobowiązany przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalić ilość i wysokość rat po przeprowadzeniu dokładnej analizy możliwości płatniczych skarżącego, tak aby decyzja o rozłożeniu na raty była realnie możliwa do wykonania.

Z powyższego wynika zatem, co też słusznie zauważył skarżący, że stwierdzenie Sądu, iż nie kwestionuje on co do zasady, że wystąpiły przesłanki do zastosowania ulgi (tj. rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji z [...] kwietnia 2018 r.) stanowi ocenę prawną żądania skarżącego opartego na art. 64 ust. 1 pkt 2 lit.b) u.f.p. Zaś rolą organu było jedynie ustalenie aktualnych możliwości płatniczych skarżącego i ustalenie realnego harmonogramu spłat (na co wskazują wprost wyjaśnienia Sądu odnośnie uchylenia decyzji w całości), chyba, że w sprawie zaistniała by którakolwiek z przesłanek wyłączających zastosowanie w sprawie art. 153 P.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy nie wynika jednak by taka sytuacja miała miejsce.

Tymczasem organ, ponownie rozpoznając sprawę ustalił, że skarżący pomimo dysponowania w latach 2018 - 2019 r. dochodem (za 2018 r. w kwocie 126.147,88 zł i za 2019 r. w kwocie 75.090,45 zł.) nie dokonał żadnej wpłaty na poczet należności ustalonej w decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. Stwierdził, że wykazanie przez skarżącego choćby najmniejszych przejawów woli spłaty tego zobowiązania uwiarygodniłoby chęć spłaty należności w ratach według harmonogramu zaproponowanego przez skarżącego. Jednakże skarżący podjął działania wskazujące na brak woli i wiarygodności chęci spłaty tej należności bowiem już po wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. zaczął przenosić swój majątek, co stanowi działanie na niekorzyść organu i możliwości zaspokojenia się organu z majątku dłużnika. Organ uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił w żadnej mierze, iż dysponuje innymi środkami, z których jest w stanie spłacać należność rozłożoną na raty według zaproponowanego przez siebie harmonogramu, zatem ocena wystąpienia przesłanki z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit.b) u.f.p. do zastosowania ulgi w postaci rozłożenia należności na raty musi być negatywna.

Powyższe wnioski organu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, w tym związania wynikającego z art. 153 P.p.s.a. uznać należy za nieuprawnione.

Organ w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, zamiast ograniczyć je do analizy możliwości płatniczych skarżącego w celu ustalenia ilości i wysokości rat realnie możliwych do wykonania – uznał, że Strona nie wykazała możliwości poniesienia rat i dochowania terminu płatności. Niezrozumiała jest zmiana stanowiska ZW w odniesieniu do oceny zaistnienia przesłanki do rozłożenia na raty. Pomijając już kwestię, że zmiana stanowiska w tym zakresie mogła nastąpić tylko w przypadku zmiany stanu faktycznego, co w niniejszej sprawie nie miało w zasadzie miejsca. W zasadzie, gdyż zmiana stanu faktycznego dotyczy wystąpienia pandemii, która ma wpływ na sytuację finansową nie tylko skarżącego, ale większości przedsiębiorców, szczególnie tych którzy prowadzą działalność gastronomiczną czy hotelarską. Trwająca pandemia wpływa negatywnie na możliwości płatnicze przedsiębiorców, a tym samym Skarżącego, co w świetle brzmienia art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b u.f.p. (należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może rozłożyć na raty płatność całości należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego) tym bardziej stanowi przesłankę pozytywną rozłożenia na raty.

Trwająca pandemia tym bardziej uzasadnia stosowanie wobec przedsiębiorców ulg umożliwiających im funkcjonowanie, utrzymanie działalności i realną możliwość regulowania należności w czasie jak i po pandemii.

W decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. organ stwierdził, że za rozłożeniem należności na raty przemawia nie tylko interes indywidualny strony, a więc jego możliwości płatnicze, ale również interes publiczny, czyli względy społeczne, które nakazują aby zobowiązanie było realizowane, a zobowiązany pochopnie nie był z niego zwolniony. Organ ocenił, że rozłożenie na raty jest zasadne gdyż gwarantuje zaspokojenie interesu publicznego, a spłata należności rozciągnięta w czasie zmniejsza ryzyko niespłacenia należności w ogóle.

Działanie podjęte przez organ (wniosek o wszczęcie egzekucji), pomimo że zgodne z prawem, paradoksalnie doprowadziły do sytuacji w której należność nie jest spłacana w ogóle. Środki finansowe którymi strona dysponowała na rachunku bankowym przekazane zostały na koszty egzekucyjne, co w żadnym stopniu nie wpłynęło na uregulowanie części należności wynikającej z decyzji z [...].04.2018 r. Sytuacja finansowa strony nadal uniemożliwia jednorazową spłatę. Oczywiście nie można pominąć, że panująca pandemia ma negatywny wpływ na możliwości zarobowe strony i jest zdarzeniem zupełnie od strony niezależnym.

Jak słusznie zauważył skarżący organ pominął fakt, że zaproponowany przez skarżącego harmonogram spłat nie został przez organ zatwierdzony. Trudno zatem zarzucać stronie, że go nie wykonuje. Tym bardziej, że organ zupełnie też zignorował okoliczność, iż zainicjował wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, pomimo, że nie zakończyło się jeszcze postępowanie w sprawie wniosku skarżącego o rozłożenie należności wynikającej z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. na raty. Organ egzekucyjny, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wyegzekwował (od 2019 r.) od skarżącego kwotę ponad 37.000 zł przy czym kwota ta została w całości przeznaczona na zaspokojenie kosztów egzekucyjnych.

Nadto Naczelnik US zaliczył na poczet zajęcia egzekucyjnego o nr [...] kwotę 7.628 zł wynikającą z nadpłaty skarżącego, powstałej w wyniku złożenia deklaracji VAT. Sąd nie kwestionuje prawa do wszczęcia egzekucji, wskazuje jednak, że postępowanie egzekucyjne doprowadziło do sytuacji w której mimo pobrania środków pieniężnych z konta Skarżącego, wierzytelność Województwa o nie została w żadnej mierze zaspokojona, bo pobrana należność została zaliczona na koszty egzekucyjne. Powyższe niewątpliwie ma wpływ na możliwość "dobrowolnego" regulowania przez Skarżącego zobowiązania wobec Województwa.

Z kolei fakt przeniesienia przez skarżącego własności nieruchomości oznaczonych w księgach wieczystych numerami [...] był znany organowi już przy wydawaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. i WSA w Gorzowie Wlkp. orzekającemu w sprawie I SA/Go 608/19. Świadczy o tym chociażby zestawienie dat tych czynności z datą wydania decyzji i wyroku WSA w ww. sprawie, a także znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, skierowane do organu pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] maja 2019 r. i [...] grudnia 2018 r. wyjaśniające organowi kwestię przeniesienia własności tych nieruchomości.

To, że ZW w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. a także w uzasadnieniu wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 października 2019 r. (sygn. akt I SA/Go 608/.19) brak jest odniesienia do ww. okoliczności nie oznacza, że nie były one znane organowi i Sądowi i nie były przedmiotem ich rozważań. Okoliczności te nie mogą być zatem uznane za nowe i uprawniające do odstąpienia od związania wyrokiem o tut. Sądu o sygn. akt I SA/Go 608/19. Wbrew twierdzeniom organu zmiana oceny tych okoliczności przez organ nie świadczy o zmianie okoliczności sprawy w rozumieniu art. 153 P.p.s.a.

Na marginesie zaznaczyć należy, że z ustaleń organu wynika, że skarżący wciąż uzyskuje dochód, jednakże dalej nie pozwala on na jednorazową spłatę zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. Skarżący boryka się też z problemami związanymi z ograniczeniami w branży hotelarskiej z uwagi na panującą epidemię COVID-19, przy czym, jak słusznie zauważył organ ograniczenia te mają charakter przejściowy, i choć obecnie obniżają znacznie dochody skarżącego, to nie oznacza to jeszcze, że z czasem nie ulegną one poprawie. Obecna sytuacja skarżącego nie odbiega zatem do tej, która była przedmiotem oceny organu w decyzji dnia [...] czerwca 2019 r., a podczas której organ stwierdził, że biorąc pod uwagę możliwości płatnicze strony oraz duże ryzyko związane z jednorazową spłatą należności zarówno dla samego zobowiązanego jak i dla możliwości zaspokojenia się organu, zasadnym było przychylenie się do wniosku strony i rozłożenie jej należności na raty. Spłata należności zostaje rozciągnięta w czasie, ale zmniejsza ryzyko niespłacenia należności w ogóle.

Organ w przeprowadzonym ponownie postępowaniu dokonał analizy możliwości płatniczych Skarżącego wskazując sposób wyliczenia kwot którymi Skarżący dysponował w poszczególnych latach. Wbrew jednak twierdzeniom Strony organ nie wskazał, że osiągnęła w 2018 r. dochód w wysokości 269.710,71, a w 2019 – 162.246,26 zł. Organ wskazał, że strona dysponowała środkami w takiej wysokości. Organ również wskazał w jaki sposób kwoty te wyliczył (str. 13-14 decyzji). Nie zmienia to faktu, że ustalone w tej wysokości środki uniemożliwiały jednorazową spłatę należności jaką wobec Województwa posiada skarżący.

Organ zupełnie zignorował wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 30 października 2019 r., dotyczące rozłożenia na raty możliwe do wykonania. Świadczy o tym nie tylko treść zaskarżonej decyzji ale też wyjaśnienia ZW zawarte w odpowiedzi na skargę, w których organ wskazał wprost, że "rozłożenie należności na raty do 30 grudnia 2031r., a więc de facto jedyne rozwiązanie akceptowalne dla skarżącego, bo zaproponowane przez niego samego, a co za tym idzie jedyne, które nie byłoby kwestionowane przez sąd administracyjny jako pozorne czy iluzoryczne, nie było z kolei akceptowalne dla organu administracji z powodów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji jedynym właściwym rozwiązaniem było wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję administracyjną w sprawie odmowy rozłożenia należności na raty."

Powyższe stwierdzenie organu wyraźnie też wskazuje, że ZW pominął kompletnie zawarte w przedmiotowym wyroku stwierdzenie Sądu, że nie jest prawidłowa taka interpretacja art. 64 ust. 1 pkt 2 lit.b) u.f.p., w której organ przeciwstawił przesłankę "możliwości płatniczych zobowiązanego" wskazanemu przez siebie "interesowi publicznemu rozumianemu jako "w miarę nie odległą spłatę zobowiązania". Wbrew twierdzeniu organu, Sąd nie wskazał, że organ zobowiązany jest rozłożyć należność na raty do 30.12.2031 r. Nieuprawnione jest również twierdzenie organu, że jedynym rozwiązaniem akceptowalnym przez Sąd byłoby rozłożenie na raty według harmonogramu zaproponowanego przez stronę.

W interesie strony jest uregulowanie należności wynikającej z decyzji organu z dnia [...].04.2018 r., a w interesie ZW umożliwienie skarżącemu spłaty tej należności, bo jak zauważył sam organ, spłata rozciągnięta w czasie zmniejsza ryzyko niespłacenia należności w ogóle.

W tych okolicznościach podzielić należy podniesione w skardze zarzuty, że organ naruszył art. 153 P.p.s.a., art. 64 ust. 1 pkt 2 lit.b) u.f.p. i błędnie zastosował w sprawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawie organ winien uwzględnić wskazania Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu i w wyroku z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Go 608/19.

Mając na uwadze stwierdzone uchybienia, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości (pkt. 1 wyroku). Z kolei o zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 2 wyroku).