Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] określającą R.S. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009 w kwocie 111.117 zł.
Powyższa decyzja została wysłana przez organ na wskazany przez podatnika adres (ul. [...]), jednakże po dwukrotnym awizowaniu w dniach 19 i 29 sierpnia 2016 r. przesyłka ta wróciła do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie" (k. 190 akt administracyjnych).
W dniu 5 października 2016 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym – k. 4 akt sądowych) R.S. wniósł skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2016 r. Skarżący podniósł, że wielokrotnie informował organ, że nie mieszka pod adresem [...], wielokrotnie też wysyłał do Izby Skarbowej pisma podając adres do wysyłki korespondencji: skr. [...].
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że podjął czynności zmierzające do ustalenia adresu do korespondencji ze skarżącym. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. wezwał R.S. do udzielenia pisemnych wyjaśnień m.in. czy korespondencję w sprawie należy kierować na adres podany przez niego w piśmie, które wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 26 sierpnia 2015 r., tj. na adres: ul. [...]; czy też korespondencję w sprawie należy kierować na adres wskazany w odwołaniu (data nadania w placówce pocztowej 22 marca 2016 r.), tj. ul. [...]. Organ zaznaczył, że jednocześnie pouczył skarżącego, iż w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie, korespondencja w sprawie będzie kierowana na adres wskazany w odwołaniu.
Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że ww. wezwanie zostało skarżącemu doręczone w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) w dniu 20 czerwca 2016 r. na oba ww. adresy. Jednakże skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 tej ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, Sąd odrzuca postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.).
Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy zaskarżoną decyzję, z uwagi na brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie organu odnośnie adresu do doręczeń, zgodnie z pouczeniem, wysłano na wskazany przez skarżącego w odwołaniu adres. Decyzja ta została skarżącemu doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Doręczenie uznano za dokonane w dniu 2 września 2016 r. Tym samym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął skarżącemu z dniem 3 października 2016 r. Jednakże R.S. nadał przedmiotową skargę w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 października 2016 r. W takiej sytuacji należało stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę jej dopuszczalności. Określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd. Jest to termin prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę a jako termin procesowy, w razie jego uchybienia, może być skarżącemu przywrócony na jego wniosek (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I GSK 1143/12 oraz z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1765/13 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wystąpił jednakże z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł w sentencji.