Uzasadnienie
Skarżąca S.M. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. W skardze zawarto m.in. wniosek o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania skargowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz wydatków na korespondencję w kwotach po 5,20 zł za przesyłkę.
Wyrokiem wydanym 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił w całości zaskarżoną decyzję (pkt 1 formuły sentencji wyroku) oraz postanowił zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (pkt 2 formuły sentencji wyroku). Z uzasadnienia wyroku wynika, że o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 369 powoływana dalej jako P.p.s.a.).
Następnie postanowieniem z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17
Sąd z urzędu sprostował błąd rachunkowy w punkcie drugim formuły sentencji wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17 w ten sposób, że w miejsce kwoty 680 zł postanowił wpisać kwotę 685,20 zł. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że należne skarżącej koszty wynosiły 685,20 zł, a nie jak błędnie wskazano – 680 zł.
Pismem z [...] grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 formuły sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 listopada 2017 r. sygn. akt
I SA/Go 387/17 w części dotyczącej niezasądzenia kwoty 5,20 zł tytułem wydatku na korespondencję. Zarzucił naruszenie art. 200 i art. 205 ust. 1 i 2 P.p.s.a. i wniósł o zmianę postanowienia poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej dodatkowo 5,20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz wydatków na korespondencję w wysokości 5,20 zł za przesyłkę zawierającą wniesione zażalenie. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że tytułem kosztów postępowania zażaleniowego winna zostać zasądzona kwota 245,20 zł.
Postanowieniem z 16 stycznia 2018 r. Sąd umorzył postępowanie zażaleniowe mając na uwadze fakt, że stało się ono bezprzedmiotowe, ponieważ w dacie wniesienia zażalenia Sąd wydał już postanowienie z 12 grudnia 2017 r., w którym z urzędu sprostował błąd rachunkowy, polegający na pominięciu, jako niezbędnych kosztów postepowania, wydatku w kwocie 5.20 zł poniesionego z tytułu nadania do sądu przesyłki zawierającej skargę. Dodatkowo Sąd wskazał, że brak było podstaw prawnych do przyznania skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego.
Następnie pełnomocnik skarżącej wnioskiem z [...] stycznia 2018 r. zwrócił się o uzupełnienie postanowienia Sądu z 16 stycznia 2018 r. o orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie do treści art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wskazać należy, że wniosek o uzupełnienie orzeczenia może być zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości przedmiotu sprawy. Z także sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w orzeczeniu niektóre istotne okoliczności.
W rozpoznawanej sprawie, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Go 387/17, którego uzupełnienia domaga się pełnomocnik skarżącej, Sąd umorzył postępowanie zażaleniowe. W tym miejscu przypomnieć wypada, mimo reprezentowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika, któremu tryb rozpoznania zażalenia jest za pewne znany, że zażalenie wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 195 § 1 P.p.s.a.). Do rozpoznania tego środka odwoławczego właściwy jest co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny. Zażalenie jest jednak środkiem o charakterze względnie dewolutywnym, ponieważ kompetencja do rozpoznania zażalenia przechodzi na NSA wówczas, gdy WSA nie skorzysta z trybu autokontroli, o którym mowa w art. 195 § 2 P.p.s.a. lub gdy WSA nie umorzy postępowania na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie postanowienie z 16 stycznia 2018 r. zostało wydane na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a., a wskazana podstawa prawna została przez Sąd dwukrotnie podana w treści uzasadnienia postanowienia.
Podkreślenia wymaga, że wbrew argumentacji przedstawionej przez pełnomocnika skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. nie rozpoznał merytorycznie zażalenia skarżącej z 12 grudnia 2017 r., a jedynie stwierdził, że z przyczyn procesowych postępowanie w tym zakresie nie może być kontynuowane a co za tym idzie podlegać rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd stwierdził bowiem bezprzedmiotowość postępowania zażaleniowego, gdyż przed wpływem zażalenia do Sądu, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r. Sąd uczynił zadość żądaniu, które legło u jego podstaw. Podkreślić również należy, że w uzasadnieniu postanowienia z 16 grudnia 2017 r. Sąd szczegółowo odniósł się do wniosku skarżącej w zakresie zwrotu kosztów postepowania zażaleniowego. Argumentacja ta pozostaje aktualna również na gruncie niniejszej sprawy.
Tym samym w ocenie Sądu postanowienie wydane w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego nie wymagało uzupełnienia.
Z tych też względów oraz na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.