Uzasadnienie
Radca prawny M.K. sporządził i przedstawił opinię prawną o stwierdzeniu braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 29 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Go 412/18. Wraz z opinią wniósł o przyznanie kosztów udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu.
W ocenie orzekającego, wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, że ww. opinia jest kolejnym tożsamym dokumentem złożonym w tej samej sprawie.
Stosownie do art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wniosek o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej. Pełnomocnikowi, ustanowionemu na podstawie art. 244 P.p.s.a., należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 P.p.s.a.,
Postanowieniem z [...] września 2018 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na tę funkcję radcę prawnego K.R. W dniu 31 stycznia 2019 r. wspomniany pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Uwzględniając zawarty w niej wniosek, postanowieniem z [...] lutego 2019., przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na skutek pisma skarżącego z [...] lutego 2019 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła, w miejsce K.R., nowego pełnomocnika z urzędu - radcę prawnego M.K.
Zauważyć należy, że wyznaczenie w tej samej sprawie przez Okręgową Izbę Radców Prawnych następnego pełnomocnika z urzędu, który wydał tożsamą opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie uzasadnia przyznania mu kosztów z tytułu zastępstwa procesowego. Pogląd ten został wielokrotnie wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienia z dnia 13 grudnia 2007 r., II OZ 1287/07; z dnia 28 maja 2013 r., II FZ 303/13; z dnia 3 grudnia 2014 r., II FZ 1873/14, te jak i następne orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Orzekający podziela w tej kwestii pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym za nieusprawiedliwione uznać należy przyznawanie ze środków publicznych wynagrodzenia dwóm pełnomocnikom ustanowionym z urzędu, którzy de facto podejmowali w sprawie te same działania – oznaczałoby to bowiem nieuzasadnione i nadmierne obciążenie Skarbu Państwa (por. m.in. postanowienia z dnia 13 grudnia 2007 r., II OZ 1287/07; z dnia 28 maja 2013 r., II FZ 303/13; z dnia 3 grudnia 2014 r., II FZ 1873/14).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.