Uzasadnienie
Radca prawny M.K., pełnomocnik skarżącego J.R. wyznaczony z urzędu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, sporządził i wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 8 maja 2019 r. odmawiającego przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zawarł w nim wniosek o "przyznanie od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego M.K. kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, powiększonej o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nie opłaconej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym".
Rozpoznając powyższy wniosek stwierdzić należy, że jest on niezasadny.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Ponadto stosownie do art. 244 § 2 P.p.s.a. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.
Wynagrodzenie związane jest zatem z pełnomocnictwem przysługującym pełnomocnikowi z urzędu z mocy prawa w tym sensie, iż należne jest wyłącznie za czynności dokonywane na podstawie i w ramach pełnomocnictwa. Działanie przed sądem przez pełnomocnika nie oznacza, że pojawia się nowa strona postępowania. Pełnomocnik występuje jedynie w imieniu strony i ze skutkiem dla niej. Zatem wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie jedynie za te czynności, których dokonał w imieniu swojego mocodawcy.
Postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy skierowane jest do pełnomocnika, a nie do skarżącego. Nie jest to orzeczenie dotyczące zwrotu kosztów postępowania, zatem jego skutki nie odnoszą się do strony postępowania. Pełnomocnik wnoszący środek odwoławczy od postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy działa w imieniu własnym, a nie w imieniu skarżącego, którego reprezentuje. Czynność ta nie jest wykonana w ramach pełnomocnictwa i nie należy się za nią wynagrodzenie przyznawane na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.