Uzasadnienie
B.S. wniosła skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji. Skarga ta została odrzucona postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia B.S. wniosła o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 20 marca 2013 r. wezwano skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nadesłała wypełniony formularz PPF, w którym nie wykreśliła żadnego z elementów dotyczących zakresu wniosku. Przedłożyła też szereg dokumentów obrazujących jej sytuację finansową (zaświadczenie o dochodach, rachunki związane z prowadzonym gospodarstwem domowym oraz leczeniem a także dokumenty świadczące o zobowiązaniach pieniężnych).
Skarżąca oświadczyła, że sama prowadzi gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód brutto z wynagrodzenia za pracę to 1703,99 zł. Posiada dom o wielkości 120 m2 oraz 12 arową działkę. Nie posiada oszczędności ani wartościowych przedmiotów. Wskazała, że znaczną część jej wynagrodzenia za pracę pochłaniają wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego.
Nadto skarżąca podniosła, że z uwagi na złamanie kończyny dłoni prawej, przez okres ponad dwóch miesięcy była na zwolnieniu lekarskim przez co jej wynagrodzenie uległo zmniejszeniu. Dodatkowo ponosiła wydatki związane z leczeniem.
Postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącej adwokata, oddalając w pozostałym zakresie jej wniosek.
Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła skutecznie sprzeciw. Z treści wniesionego sprzeciwu, mimo niejasności zawartego w nim uzasadnienia, wynika że skarżąca błędnie przyjęła, iż postanowieniem z 29 marca 2013 r. została odrzucona jej skarga kasacyjna.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania,
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazać należy, że instytucja prawa pomocy stanowi zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu, jako podstawowego standardu państwa prawnego. Umożliwia bowiem realizację swoich praw na drodze sądowej podmiotom nie posiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania.
Zgodnie z regulacją art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że z uwagi na brak wykreślenia w złożonym przez skarżącą formularzu PPF jakiegokolwiek elementu dotyczącego zakresu wniosku, Sąd przyjął, że skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego. W tak zakreślonych przez skarżącą ramach wniosku Sąd stwierdził, iż spełnia ona przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zakresie dotyczącym ustanowienia dla niej profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Uzasadniania to przede wszystkim jej trudna sytuacja finansowa.
Z informacji zawartych na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika bowiem, że skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód brutto z wynagrodzenia za pracę to 1703,99 zł. Posiada dom o wielkości 120 m2 oraz 12 arową działkę. Nie posiada oszczędności ani wartościowych przedmiotów a otrzymywane przez nią wynagrodzenie za pracę pochłaniają wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego. Podkreślić należy, że z uwagi na długotrwałe zwolnienie lekarskie (2 miesiące) skarżąca otrzymywała wynagrodzenie za pracę w mniejszej wysokości. Dodatkowo też ponosiła koszty związane z zakupem leków oraz rehabilitacją złamanej kończyny.
Nadto, skarżąca jest zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i egzekwowane są wobec niej zaległości podatkowe.
Jak słusznie zauważył referendarz sądowy, powszechnie wiadomo, że usługi profesjonalnych pełnomocników procesowych są kosztowne i z pewnością wykraczają poza możliwości finansowe skarżącej. Dlatego też Sąd uznał, że zasadne jest ustanowienie dla niej adwokata.
Zaznaczyć jednak należy, że pomimo trudnej sytuacji finansowej skarżąca, otrzymując stałe wynagrodzenie za pracę, jest w stanie partycypować w kosztach sądowych niniejszego postępowania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.