Uzasadnienie
H. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z 31 maja 2016 r. sygn. akt. I SA/Ke 240/16 Sąd oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowienie Sądu doręczono skarżącej prawidłowo 2 czerwca 2016 r. wraz z pouczeniem, o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. H. C. 8 czerwca 2016 r. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu z 31 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 240/16 w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 23 czerwca 2016 r. Sąd odrzucił zażalenie. Na postanowienie to skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 września 2016 r. sygn. akt II GZ 911/16 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji. W ocenie NSA ocena, że zażalenie H. C. było niedopuszczalne albowiem wywiedziono je od nieistniejącego postanowienia WSA w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jest przedwczesna. Sąd I instancji winien w pierwszej kolejności wezwać skarżącą do sprecyzowania zażalenia z 7 czerwca 2016 r. Chodzi tu o wyjaśnienie czy pismo to stanowi środek zaskarżenia od postanowienia WSA z 31 maja 2016 r., w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, czy też od wskazanego w tytule pisma postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Po otrzymaniu odpowiedzi strony można jednoznacznie przesądzić o charakterze pisma z 7 czerwca 2016 r., i w dalszej kolejności zbadać dopuszczalność wniesionego zażalenia.
Sąd II instancji podkreślił przy tym, że skarżąca w toku postępowania sądowoadministracyjnego wielokrotnie podkreślała, że nie posiada wykształcenia prawniczego. Między innymi ta kwestia legła u podstaw następczego ustanowienia dla skarżącej pełnomocnika (adwokata) przez Sąd I instancji. Niezależnie od powyższego analiza pisma skarżącej z 7 czerwca 2016 r. wskazuje, że w jego petitum zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Już ta okoliczność winna doprowadzić do wezwania skarżącej (działającej wówczas bez profesjonalnego pełnomocnika) do sprecyzowania swego środka zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Dla oceny dopuszczalności zażalenia zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten uznał zasadność zażalenia, uchylając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2016.718), dalej jako "ustawa p.p.s.a", postanowienie Sądu z 23 czerwca 2016 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Sądu z 31 maja 2013 r. Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Działając więc w konwencji procesowej związania zaleceniami postanowienia NSA z 28 września 2016 r., skarżąca została wezwana do złożenia oświadczenia czy zażalenie z 7 czerwca 2016 r. stanowi środek zaskarżenia od postanowienia WSA w Kielcach z 31 maja 2016 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, czy też od wskazanego w tytule pisma postanowienia w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pod rygorem odrzucenia zażalenia.
W zakreślonym terminie skarżąca (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy), złożyła oświadczenie, że przedmiotowe zażalenie stanowi środek zaskarżenia w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z 31 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 240/16 w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu zażalenie to jest niedopuszczalne, ponieważ postanowienie będące przedmiotem zażalenia nie zostało wydane przez Sąd. Wprawdzie 31 maja 2016 r. w sprawie, o sygn. I SA/Ke 240/16 Sąd wydał postanowienie, to jednak przedmiotem tego postanowienia był wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Agencji w Kielcach z 11 marca 2016 r. Z oświadczenia skarżącej, złożonej na wezwanie Sądu, bezsprzecznie bowiem wynika, że dotyczy ono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Taki zaś wniosek nigdy nie był przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu. Z kolei kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stanowiąca przedmiot skargi H. C., nie była jeszcze poddana kontroli sądowej.
Z tych względów zażalenie skarżącej należało uznać za niedopuszczalne, czego konsekwencją, stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy p.p.s.a, jest jego odrzucenie. Stosownie do powołanej regulacji wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne (...).