Uzasadnienie
K.L. w piśmie z 13 grudnia 2016 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie przyznania pełnomocnika.
Sąd pismem z 16 grudnia 2016 r. przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do jego wypełnienia i złożenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca formularz PPF nadana pod wskazany przez skarżącego adres nie została podjęta. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy 19 grudnia 2016 r. i powtórnie 28 grudnia 2016 r., następnie zwrócono ją do tut. Sądu.
W dniu 13 stycznia 2017 r. starszy referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw na to zarządzenie. Wyjaśnił, że uchybienie w złożeniu formularza było spowodowane chorobą. Wniósł o przyznanie adwokata z urzędu. Do sprzeciwu dołączył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: ustawy p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień i zarządzeń referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W ocenie Sądu, prawidłowe jest zarządzenie referendarza sądowego. Zgodnie z treścią art. 67 § 1 p.p.s.a., jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie – art. 69 p.p.s.a. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma – art. 72 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z przepisem art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób opisany w akapicie powyżej, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Paragraf ten stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej– art. 73 § 3 p.p.s.a. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 - art. 73 § 4 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie przesyłka zawierająca formularz PPF, zaadresowana prawidłowo na adres wskazany w skardze, nie została doręczona ani bezpośrednio do rąk adresata ani w sposób zastępczy, wynikający z art. 72 § 1 p.p.s.a. Pierwsze awizowanie nastąpiło 19 grudnia 2016 r., drugie 28 grudnia 2016 r., a zwrot do nadawcy nastąpił 5 stycznia 2017 r., czyli przechowywana była w placówce pocztowej przez wymagany okres czternastu dni. W skrzynce oddawczej adresata umieszczono zawiadomienie, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej w Stąporkowie.
Kumulatywne spełnienie powyższych przesłanek spowodowało, że doręczenie należało uznać za skuteczne w świetle treści art. 73 § 4 p.p.s.a. z dniem 2 stycznia 2017 r. Od tego dnia skarżący zobowiązany był w terminie siedmiu dni, czyli do 9 stycznia 2017 r. złożyć wypełniony formularz. Ponieważ tego nie uczynił, wniosek złożony 13 grudnia 2016 r. należało pozostawić bez rozpoznania, o czym słusznie rozstrzygnął referendarz sądowy.
Za wypełnienie obowiązku zakreślonego w piśmie Sądu z 16 grudnia 2016 r. nie można natomiast uznać przedłożenia przez skarżącego wypełnionego formularza PPF załączonego do sprzeciwu. Z formalnego punktu widzenia jest to bowiem nowy wniosek strony, złożony 10 lutego 2017 r. czyli już po upływie terminu na dokonanie czynności, do których skarżący został zobowiązany w tym piśmie. Z tego powodu zostanie rozpoznany odrębnym rozstrzygnięciem.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego, o czym orzekł w sentencji postanowienia.