Uzasadnienie
K. L. w sprawie ze skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowych złożył 10 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego) sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku wynika, że skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym, jako majątek wykazuje mieszkanie wielkości 49m². Źródłem utrzymanie skarżącego jest dochód z emerytury w wysokości 594,92 zł netto miesięcznie. Skarżący oświadcza, że nie posiada oszczędności, akcji, udziałów, złota ani innych kosztowności, nie posiada samochodu, a miesięczne dochody w całości przeznacza na własne utrzymanie. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wykazał: żywność–350 zł, ubranie, środki czystości 100 zł, gaz z butli – 50 zł, telefon – 50 zł, elektryczność – 44,92 zł.
Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym natomiast, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wnioskodawcy w niniejszej sprawie było uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy strona wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim fakt, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym, samodzielnie ponosi koszty związane z utrzymaniem mieszkania, a utrzymuje się jedynie dochodu z emerytury w kwocie 594,92 zł netto miesięcznie należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.