Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 zł w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiona w ramach prawa pomocy adwokat M. F. złożyła wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł.
W złożonym wniosku pełnomocnik skarżącego wskazała, że skarżący pozostaje sam w gospodarstwie domowym. Oświadczyła, że skarżący jest osobą chorą, całkowicie niezdolną do pracy. Jako posiadany przez skarżącego majątek wskazała, dom zajęty przez komornika, 48 arów nieużytków oraz nieruchomość rolną wielkości 2,25 ha, której nie użytkuje. Oświadczyła, że skarżący ma długi z tytułu podatków i zaległości ze spraw sądowych.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza akt administracyjnych, akt sądowych oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z opłaty kancelaryjnej wykazała, że w obecnej sytuacji materialnej skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z uiszczeniem opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, zatem wniosek zasługuje na uwzględnienie w żądanym zakresie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy "p.p.s.a." orzeczono jak w sentencji postanowienia.