Uzasadnienie
Decyzją z dnia [..], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Urzędu Skarbowego z dnia[...], nr [...], w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 27.981zł, oraz określił K.G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 6.439,00zł oraz zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok w kwocie 3.789,70zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, które na dzień wydania decyzji wynoszą 3.703,00zł.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [..] Urząd Skarbowy określił K. G. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995 rok w wysokości 27.981zł od dochodu w kwocie 72.468zł, stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym (po odliczeniu składki ZUS w wysokości 1.710,89zł oraz darowizny w kwocie 2.500zł). Określenie podatku dochodowego w wyżej wymienionej kwocie nastąpiło w związku ze zwiększeniem zeznanego przez podatnika za 1995r. przychodu w kwocie 254.614zł o niezaewidencjonowany przychód w wysokości 10.046,54zł oraz nieuznaniem za koszty uzyskania przychodu poniesionych wydatków w łącznej kwocie 49.382,35zł, w tym: spłaty rat kredytu - 1.084,03zł, opłat za energię elektryczną – 106,40zł, opłat za czynsz – 320,98zł, zakupu etyliny – 32,69zł, kosztów usług pośrednictwa firm "A." z Z. G. na kwotę 6.441,60zł oraz "B." z K. - 41.396,65zł.
Od decyzji Urzędu Skarbowego podatnik wniósł w dniu 26 stycznia 1998r. odwołanie do Izby Skarbowej, w którym kwestionował nieuznanie wydatków dotyczących usług pośrednictwa wyżej wymienionych firm, oraz podwyższenie przychodu o kwotę 10.046,54zł.
Izba Skarbowa decyzją z dnia[...] uchyliła zaskarżoną decyzję i określiła dla K. G. podatek dochodowy za rok 1995 w wysokości 27.933,30zł. Uznała bowiem za koszty uzyskania przychodu wydatki poniesione na energię elektryczną w kwocie 106,40zł, natomiast podtrzymała stanowisko organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie.
Na decyzję Izby Skarbowej K. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zakwestionował nieuznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu pośrednictwa.
W wyniku rozpatrzenia tej skargi Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2000r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 739/98 uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko podatnika w przedmiocie uznania wydatków z tytułu pośrednictwa Firmy Handlowo-Usługowej "A." z N. S. oraz firmy "B." z Niemiec za koszty uzyskania przychodów.
Izba Skarbowa po ponownym rozpatrzeniu odwołania, mając na uwadze stanowisko NSA zawarte w wyżej wymienionym orzeczeniu uznała za koszty uzyskania przychodu wydatki dotyczące korzystania przez K. G. z usług pośrednictwa powyższych firm w łącznej kwocie 47.838,25zł i decyzją z dnia [...] uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...], określając podatek dochodowy za 1995 rok w kwocie 6.439 zł.
Na decyzję tę K.G. wniósł ponownie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zażądał jej uchylenia w całości, zarzucając naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego. Stwierdził, iż zgodnie z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa decyzja ta powinna zawierać podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa oraz z uzasadnieniem prawnym.
Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2003r. wydanym w sprawie o sygn. akt. I SA/Kr 1989/00 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił powyższą decyzję Izby Skarbowej z dnia [...]. Uznał bowiem, iż organy podatkowe były zobowiązane na mocy art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej do określenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej) oraz odsetek od tej zaległości (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej).
Izba Skarbowa decyzją z dnia[...] ponownie uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] w całości i określiła K. G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 6.439 zł, zaległość w tym podatku w kwocie 3.789,70zł oraz należne odsetki. Nie podano jednak ich kwoty, a w uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 53 § 3 ordynacji podatkowej wysokość odsetek nalicza podatnik.
Na decyzję tę K. G. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc w niej, że Izba Skarbowa niepotrzebnie wydała zaskarżoną decyzję, ponieważ przedmiot sporu został rozstrzygnięty wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro Izba Skarbowa popełniła błąd wydając nieprawidłową decyzję z dnia 31 sierpnia 2000r. to nie powinna obciążać go odsetkami, których nie naliczyła i o których nie napisała w wyżej wymienionej decyzji.
W wyniku rozpatrzenia tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt I SA/Kr 1883/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia12 września 2002 r o zmianie ustawy –Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387) odwołania wniesione przed wejściem w życie ustawy powinny być rozpoznane na podstawie przepisów Ordynacji w brzmieniu przed dokonaniem zmiany. Powołał się na wiążący charakter oceny prawnej zawartej w orzeczeniu NSA z dnia 24 kwietnia 2003r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1989/00, w którym Sąd zobowiązał organy podatkowe do określenia odsetek od stwierdzonej zaległości podatkowej.
Wykonując zawarte we wspomnianym wyroku wytyczne Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 2 września 2005r. wydał decyzję nr[...], w której określił Panu K. G. należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 6.439,00zł oraz zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok w kwocie 3.789,70zł wraz z należnymi odsetkami na dzień wydania decyzji w kwocie 5.265,60zł.
Na decyzję K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który w wyniku jej rozpoznania wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006r., sygn. akt I SA/Ke 707/05, uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że nie podano w niej uzasadnienia oraz sposobu obliczenia odsetek, tj. odpowiednich okresów i stawek z tym związanych, a także nie przywołano żadnych przepisów prawa w zakresie wysokości zaległości podatkowej, a przedstawienie w uzasadnieniu sposobu zaliczenia na należność główną i odsetki (także bez podania przepisu) kolejnych wpłat i występujących nadpłat nie jest dostatecznym uzasadnieniem dla skarżącego orzeczenia o wysokości zaległości podatkowej w kwocie 3.789,70zł, podczas gdy w uzasadnieniu stwierdza się, że kwota zaległości na dzień 2 września 2005r., a więc na dzień wydania rozstrzygnięcia, wynosi 1.663,71zł.
Ponadto Sąd zauważył, że uprzednie rozstrzygnięcia organu drugoinstancyjnego były już trzykrotnie uchylane przez sąd administracyjny, co także uzasadnia badanie z urzędu kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. W rozpatrywanej sprawie należało też dokonać rozpatrzenia akt sprawy pod kątem możliwości wystąpienia okresów, za które zgodnie z art. 54 Ordynacji podatkowej odsetek nie nalicza się.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję będącą przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepis art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a oraz art. 21 § 3, art.52 § 1 pkt.1, 53 § 1,2,3,4,5, art. 54 § 1 pkt.3, § 3, art. 55 § 2, art. 75 § 1, art. 193 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej (Dz. U. 165 poz.1373), przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U Nr 90 poz 416 z 1993 r.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U 148 poz 720) W motywach podniósł, że ponieważ organ pierwszej instancji zastosował środek egzekucyjny wobec K. G. w dniu 13 grudnia 2001r.,a zatem jego zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r., przy uwzględnieniu treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, przedawni się z dniem 14 grudnia 2006r.
Na podstawie przepisu art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych organ odwoławczy uznał za koszt uzyskania przychodu poniesione przez podatnika w 1995r. wydatki na energię elektryczną za okres 20.10.1994r.-31.12.1994r. w kwocie 106,40zł, a nadto, mając na uwadze stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 7 czerwca 2000r. - uznano za koszty uzyskania przychodu wydatki dotyczące korzystania przez skarżącego z usług pośrednictwa firm "A." i "B." z Niemiec w łącznej kwocie 47.838,25zł. Bezzasadnie zaś zdaniem organu – w świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – skarżący podważa korektę przychodu polegającą na jego zwiększeniu o kwotę 10.046,54zł.
Ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej wyliczył koszty uzyskania przychodu za 1995r. w kwocie 235.926,30zł, dochód w kwocie 24.523,00zł, a podatek dochodowy za ten rok określił na kwotę 6.439,00zł. Podniósł, że w zeznaniu rocznym PIT-30 za rok 1995 K. G. wykazał należny podatek dochodowy w kwocie 2649,30 zł., oraz nadpłatę w kwocie 840,05 zł, która została podatnikowi zwrócona 2 lipca 1996 r. Podatek nie zapłacony w terminie płatności jest zaległością podatkową stosownie do treści art. 52§ 1 Ordynacji podatkowej. Na równi z zaległością traktowana jest nadpłata (art. 52 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) Organ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji dokona ostatecznego rozliczenia wpłaty dokonanej przez podatnika na poczet zaległości w dniu 4 października 2000 r. w wysokości 3789,70 zł, wykazanej w zeznaniu za rok 2000 nadpłaty w kwocie 94,20 zł, oraz ściągniętych w trybie egzekucyjnym środków w wysokości 3245 zł.
W oparciu o przepis art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy nie naliczył skarżącemu odsetek za zwłokę od dnia 6 kwietnia 1998r. z uwagi na niezałatwienie sprawy w terminie dwóch miesięcy. Z kolei za okres od dnia 2 maja 1996r. do dnia 7 kwietnia 1998r. organ wyliczył wysokość odsetek w oparciu o wzór wskazany w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.08.2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz..U. Nr 165, poz. 1373), uwzględniając stosowne stawki odsetek za poszczególne okresy, tj. od 2 maja 1996r. do 31 grudnia 1996r., od 1 stycznia 1997r. do 31 grudnia 1997r. i od 1 stycznia 1998r. do 7 kwietnia 1998r. Łączna kwota odsetek za cały wymieniony okres wyniosła 3.703,00zł. Organ stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego odsetki za zwłokę biegną dalej, do dnia zapłaty, zaś od tego terminu odsetki nalicza podatnik (art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej).
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję K. G. zarzucił naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wniósł o umorzenie postępowania w sprawie ze względu na przedawnienie. Z uwagi na fakt, iż postanowienie organu z dnia [...] wydane w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, skarżący odebrał w dniu 4 grudnia 2006r., od tego dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. Skarżący nadał w dniu 11 grudnia 2006r., a zatem przed upływem terminu, w urzędzie pocztowym pismo zawierające uwagi i wyjaśnienia w sprawie. Tymczasem organ w dniu 6 grudnia 2006r. wydał decyzję, co zdaniem skarżącego narusza dyspozycję art. 200 Ordynacji podatkowej. Ponadto, powołując się na zmienione brzmienie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, skarżący wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej organ podniósł dodatkowo, że jakkolwiek zarzut ten jest uzasadniony, to w przedmiotowej sprawie na etapie postępowania odwoławczego nie został zgromadzony żaden nowy, nieznany skarżącemu materiał dowodowy, a zatem nie można mówić o naruszeniu powołanego przepisu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie
W ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył przepis art. 21 § 3 w zw z art. 51 §1 i 52 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że zaległością podatkową jest różnica pomiędzy wysokością podatku dochodowego wyliczonego przez organy a należnym podatkiem wykazanym w zeznaniu podatkowym przez podatnika a tym samym przyjęcie, że zaległością podatkową pozostaje podatek zapłacony przez podatnika wprawdzie po terminie płatności ale przed wydaniem decyzji określającej zaległość.
Na wstępie należy powołać się na zasadę wynikającą z przepisu art.153 p.p.s.a, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem zaskarżenia.
Uchylając wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...] Wojewódzki Sad Administracyjny w Kielcach wskazał na konieczność wyjaśnienia i uzasadnienia wysokości kwoty zaległości podatkowej wobec określenia w rozstrzygnięciu zaległości podatkowej na kwotę 3789,70 zł przy jednoczesnym uzasadnieniu, że zaległość na dzień wydania decyzji stanowi kwotę1663,71 zł
W sprawie zostało już wyjaśnione (por. wyrok WSA z dnia 9 marca 2003 r w sprawie ISA/Kr 1883/03), że do rozpoznania odwołania wniesionego w dniu 26 stycznia 1998 r a więc po wejściu w życie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa mają zastosowanie stosownie do art. 335 przepisy tej ustawy. Do odwołań wniesionych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr.169 poz.1387) zgodnie z art. 23 ustawy, przepisy w brzmieniu obowiązującym przed jej wejściem w życie. Przepis art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. określał, że zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności, przy czym na równi z zaległością podatkową traktuje się nadpłatę, jeżeli w zeznaniu lub deklaracji, o których mowa w art. 74 § 2 została wykazana nienależycie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych.
W przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub części podatku albo wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, obowiązkiem organu podatkowego stosownie do przepisu art.21 § 3 powołanej ustawy jest wydanie decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. Określenie zaległości podatkowej wymaga określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości i porównania z kwotą wykazaną przez podatnika w zeznaniu (deklaracji) oraz stopniem wywiązania się z tego zobowiązania przez podatnika na dzień wydania decyzji. Istnienie zaległości podatkowej winno być zatem oceniane według stanu na dzień wydania decyzji podatkowej. (por wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r sygn. FSK103/04)
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że podatnik w dniu 4 października 2000 r. dokonał wpłaty kwoty 3789,70 zł. Na poczet zaległości została też zaliczona wykazana w zeznaniu za 2000 r. kwota nadpłaty w wysokości 94,20 zł, oraz ściągnięte w trybie egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego środki w wysokości 3245,20 zł. Obowiązkiem organu było ustalenie czy zaległość podatkowa, przy uwzględnieniu zaliczenia wykazanych kwot na poczet zobowiązania podatkowego i należnych odsetek, faktycznie istniała, a w przypadku ustalenia jej istnienia określenie jej w wysokości na dzień wydania decyzji.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 210 Ordynacji podatkowej wymienia elementy, jakie powinna zawierać decyzja podatkowa. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje, że decyzja jest wadliwa, jakkolwiek skutki wadliwości mogą być różne. Stosownie do art. 210 §1 pkt. 6 ustawy, decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie prawne winno wskazywać ściśle określone przepisy, według stanu prawnego mającego zastosowanie w konkretnym przypadku, wraz z wyjaśnieniem stosowanych przepisów. Organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał przepisy Ordynacji podatkowej, powołując tekst ustawy opublikowany w Dz. U Nr 8 poz. 60 z 2005 r. a zatem przepisy w brzmieniu wprowadzonym ustawą 12 września 2002 r o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr.169 poz.1387). Treść przepisu art. 21 § 3 w brzmieniu wskazanym przez organ nie może stanowić podstawy określenia zaległości podatkowej, skoro przepis w powołanym przez organ brzmieniu nakazuje określenie zobowiązania podatkowego.
Jeżeli w dacie wydania decyzji obowiązuje inna treść przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, a jednocześnie w sprawie może mieć zastosowanie przepis w brzmieniu obowiązującym poprzednio, obowiązkiem organu jest wskazanie przepisu, który w danym stanie faktycznym ma zastosowanie oraz wyjaśnienie podstawy prawnej jego zastosowania. Powołanie jako podstawy prawnej decyzji określającej zaległość podatkową przepisu, który nie daje podstaw do takiego rozstrzygnięcia, nie spełnia wymogu z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie podstawy prawnej, to wskazanie treści przepisów i ich relacji do stanu faktycznego sprawy, co pozwala podatnikowi na ocenę prawidłowości ich zastosowania.
Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, wyrażany w orzecznictwie NSA, że nie stanowi naruszenia prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, brak powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy podstawa prawna faktycznie istnieje. W ocenie Sądu pogląd ten nie może mieć zastosowania w niniejszym przypadku, t.j. w sytuacji gdy do stanu faktycznego mogą mieć zastosowanie na podstawie przepisów przejściowych przepisy w brzmieniu obowiązującym poprzednio, różniące się co do treści od przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Wskazanie podstawy prawnej bez odwołania się do przepisów obowiązujących poprzednio, przepisów przejściowych ze szczegółowym wyjaśnieniem podstaw zastosowania tego, a nie innego brzmienia przepisu, nie wyjaśnia podatnikowi zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie daje więc podatnikowi możliwości oceny i weryfikacji sposobu rozumowania organu przy ustalaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Z powyższych względów naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Rozstrzygając ponownie sprawę, organ powołując się na przepis art. 70 §1 § 4 ustawy wskazał, że środek egzekucyjny został zastosowany w dniu 13 grudnia 2001 r przez wszczęcie egzekucji świadczenia emerytalno –rentowego skarżącego. Zatem organ wydając zaskarżoną decyzję w dniu 6 grudnia 2006 r prawidłowo powołał się na przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) zgodnie z którym termin przedawnienia biegnie na nowo po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny o zastosowaniu którego podatnik został powiadomiony. Przedstawiony sposób wyliczenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie narusza art. 70 §1 i 4 Ordynacji podatkowej, jakkolwiek należy podnieść, że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 22 grudnia 2006 r a zatem po upływie terminu przedawnienia.
W ocenie sądu podniesiony zarzut naruszenia art. 200.§ 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony, z tym, że uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro materiał dowodowy nie był w sprawie gromadzony.Podnieść należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uchylenia decyzji tylko w przypadku gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podnosząc przedstawione wyżej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, należy wskazać, na konieczność rozważenia przy ponownym rozpoznaniu sprawy, skutków upływu przedawnienia na dalsze postępowanie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 tej ustawy.