Uzasadnienie
J.D. złożył w dniu 17 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.
Skarżący przedstawiając swoja sytuację materialną wskazał, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym, jako posiadany majątek wykazał dom drewniany z 1934 r. o pow. 90m², nieruchomość rolną wielkości 9,41 ha w tym 2,77 las, pastwiska 2,60 ha + pole 4 ha oraz budynki gospodarcze, ciągnik rolniczy z 1986 r. i 10 sztuk bydła. Skarżący wskazał, że nie osiąga dochodu, jest zadłużony u znajomych.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza przedstawionej sytuacji materialnej skarżącego wykazała, że wniosek o zwolnienie z opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem zasługuje na uwzględnienie.
Do pozytywnej oceny wniosku przekonuje przede wszystkim fakt, że skarżący sam pozostaje w gospodarstwie domowym, nie uzyskuje dochodu, jest zadłużony u znajomych.
W tej sytuacji uznano, że kondycja finansowa skarżącego nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie bez uszczerbku w koniecznych wydatkach.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).