Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 kwietnia 2013 r. z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W dniu 17 października 2013 r. J.K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. 24 października 2013 r. wniósł natomiast o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. WSA w Krakowie odmówił przywrócenia terminu. Postanowieniem z tej samej daty Sąd ustanowił dla J.K. adwokata oraz zwolnił skarżącego od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. (które wpłynęło do Sądu w dniu 6 maja 2014 r.) Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała o wyznaczeniu adw. R. R. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
W dniu 5 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 23 września 2013 r., domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. W tym samym dniu pełnomocnik wniósł także zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi.
Postanowieniami z dnia 7 sierpnia 2014 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną oraz zażalenie jako wniesione po terminie. Postanowienia te zostały doręczone pełnomocnikowi w dniu 3 września 2014 r. W dniu 9 września 2014 r. do Sądu wpłynęły wnioski pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie postanowień z dnia 7 sierpnia 2014 r. w zakresie przyznania wynagrodzenia za czynności adwokata w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik wskazał, że postanowienia te nie zawierają rozstrzygnięcia wniosków pełnomocnika zawartych w skardze kasacyjnej oraz zażaleniu o przyznanie stosownego wynagrodzenia za czynności związane z przygotowaniem i sporządzeniem tych środków odwoławczych.
W dniu 10 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 23 września 2013 r. oraz zażalenia na postanowienie z dnia 14 kwietnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 §2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sąd stwierdza, że wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wydanych w dniu 7 sierpnia 2014 r. postanowień nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zachodzi bowiem żaden z przypadków uregulowanych w ww. art. 157§1 p.p.s.a. Orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu o odrzuceniu skargi kasacyjnej czy zażalenia. Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązuje bowiem sądu do zawarcia w nich takiego rozstrzygnięcia. Przepisy dotyczące zwrotu kosztów postępowania pomiędzy stronami, tj. art. 209, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., nie mogą mieć zastosowania do wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu. Art. 209 p.p.s.a. precyzuje zresztą w jakich orzeczeniach sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów. Podstawy do uzupełnienia postanowień nie stanowi także art. 250 powołanej ustawy, zgodnie z którym wyznaczony adwokat, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przepis ten wskazuje jedynie według jakich zasad pełnomocnik z urzędu otrzymuje wynagrodzenie. Sąd zauważa jednak, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy może być rozpoznany przez wojewódzki sąd administracyjny odrębnym orzeczeniem, również po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy przed Sądem II instancji. Z przepisów p.p.s.a. wynika także, że referendarze sądowi są uprawnieni do rozpoznawania wniosków o przyznanie wynagrodzenia i wydawania na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a).
Podsumowując Sąd zauważa, że nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu w postanowieniach z dnia 7 sierpnia 2014 r. orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego. W związku z tym odmówiono uzupełnienia tych postanowień w żądanym zakresie, o czym orzeczono działając na zasadzie art. 157§1 oraz art. 166 p.p.s.a.
Sąd podkreśla przy tym, że odmowa uzupełnienia postanowień nie oznacza, że wnioski pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy nie będą rozpoznane. Zgodnie z podzielanym przez Sąd poglądem, wyrażonym w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1412/04 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne. Oznacza to, że kwestia przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi będzie rozpatrywana po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie przez wydanie odrębnego postanowienia. Jak to już zostało wcześniej wspomniane, wniosek taki może rozpoznać odrębnym orzeczeniem referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).