Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek K. O. o ponowne przyznanie pełnomocnika z urzędu, w ramach prawa pomocy, celem sporządzenia i złożenia skargi kasacyjnej do NSA od wyroku WSA w Krakowie z dnia 12.04.2018r.
Kwestia ustanowienia fachowego pełnomocnika była już rozpatrywana w tej sprawie.
Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 23.02.2018r. przyznał wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Dnia 19.03.2018r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. wyznaczył dla K. O. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata A. M..
W dniu 12.04.2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę w przedmiotowej sprawie, a wyznaczony adwokat sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku. Postanowieniem z dnia 10.08.2018r. zostało mu przyznane za to wynagrodzenie.
Rozpatrując obecnie złożony wniosek, należy podkreślić, iż dalsze prowadzenie postępowania, w kwestii przyznania prawa pomocy poprzez ponowne przyznanie pełnomocnika z urzędu, trzeba uznać za bezprzedmiotowe. Prawo pomocy zostało już bowiem przyznane w/w postanowieniem, z dnia 23.02.2018r. i nie zostało cofnięte, ani też nie wygasło.
Tak więc ponowne przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie, nie jest możliwe. Jest ono zbędne albowiem strona skarżąca korzysta już z przyznanego jej prawa pomocy, w zakresie ustanowienia adwokata.
Należy też podkreślić, iż celem instytucji przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika jest zapewnienie opieki prawnej osobom ubogim. Sposób sprawowania opieki prawnej nie jest jednak uzależniony od woli strony skarżącej. Jest wynikiem realizacji postulatów państwa opiekuńczego i opierać się ma na fachowej wiedzy prawniczej. Pomoc prawna winna wiec polegać na obiektywnej analizie sytuacji, przeprowadzonej przez profesjonalistę na gruncie danej sprawy i podjęciu właściwych działań. Nie jest natomiast uzależniona od subiektywnych opinii strony skarżącej dotyczących postępowania, nawet wówczas gdy podjęte przez pełnomocnika działania nie spełniają oczekiwań strony. W przeciwnym razie pomoc taka wychodziłaby poza ramy koniecznej pomocy prawnej, którą gwarantować ma Państwo, stając się pomocą prawną nieograniczoną - "na żądanie". To z kolei byłoby niedopuszczalne. Pomoc prawna z urzędu udzielana jest bowiem na koszt Państwa i to ono w ramach istniejących regulacji i w oparciu o stricte określone kryteria przeznacza środki finansowe na ten cel. Względy oszczędności przemawiają zatem aby pomoc prawna ograniczała się do niezbędnej.
Zaznaczyć też trzeba, że zmiana osoby pełnomocnika, zarówno w razie zastrzeżeń do jego pracy, jak i innych okoliczności, dokonywana jest przez właściwą miejscowo okręgową radę adwokacką i nie wymaga wydania przez Sąd nowego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Kwestia wyznaczenia pełnomocnika przez organ samorządu adwokackiego nie podlega natomiast kontroli sądowej. (postanowienie WSA w Poznaniu, z dnia 07.05.2009r., sygn. akt II SA/Po 50/08, por. też postanowienie NSA z dnia 20.03.2009 r., sygn. akt II OZ 273/09).
Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 §1 i 2 pkt 7) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.1302).