Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2008 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 13 385zł, postanowieniem z dnia 5 lutego 2009r. przyznał J.W. m.in. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej dnia 18 marca 2009r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata R.S. wykonującego zawód w Zespole Adwokackim znajdującym się w K. przy ul. K. J.W. udzieliła stosownego pełnomocnictwa 7 kwietnia 2009r., a ustanowiony w ten sposób pełnomocnik reprezentował swoją mocodawczynię składając stosowne pisma procesowe (w postępowaniu zażaleniowym na odmowę wstrzymania decyzji, w postępowaniu bezpośrednio dotyczącym skargi) i występując osobiście na rozprawie w dniu 27 listopada 2009r. Na rozprawie pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości lub w części.
Dnia 3 grudnia 2009r. pełnomocnik złożył stosowny wniosek informując, że jest płatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu 1 marca 2010r. wpłynęła do tut. Sądu skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika wraz z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego (wraz z podatkiem VAT) nieopłaconych w żadnej części.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2010r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 439,20zł, w tym 79,20zł VAT uzasadniając, że jest ono należne w kwocie stanowiącej sumę kwot 240zł za udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i kwoty 120 zł za sporządzenie skargi kasacyjnej, przy czym wartość ta została powiększona o należny VAT przy zastosowaniu 22% stawki zgodnie z art.41 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U nr 54 poz. 535 z późn. zm.). Kwota 240zł została przyznana w oparciu o §18 ust.1 pkt 1 lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.). Natomiast kwota 120 zł została przyznana w oparciu o §18 ust.1 pkt 2 lit.b) powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.
Postanowienie referendarza zostało doręczone 8 kwietnia 2010r., a w dniu 15 kwietnia 2010r. pełnomocnik wniósł sprzeciw zarzucając błędne zastosowanie §18 ust.1 pkt 1 lit.c) powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. ponieważ, w jego ocenie, przedmiotem sprawy była skarga na decyzję dotyczącą należności pieniężnej o wartości 13 385zł. Powyższe powinno było skutkować zastosowaniem §18 ust.1 pkt 1 lit. a) cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek pełnomocnika o wynagrodzenia podlega ponownemu rozpatrzeniu.
W sprawie przedmiotem sporu jest charakter decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 września 2008 roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 13 385zł. W ocenie pełnomocnika jest to decyzja dotycząca należności pieniężnej, gdyż w wyniku wydania tejże decyzji, skarżąca zobowiązana była uiścić powyższą kwotę.
Zgodnie z art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W piśmiennictwie wyrażony został pogląd, że w praktyce sądowej pojawiają się wątpliwości, na tle takiego sformułowania przepisu, czy przedmiot zaskarżenia można wyrazić w należności pieniężnej, co ma znaczenie przy rozstrzyganiu kwestii związanych z rodzajem wpisu, który należy pobrać (por. M.Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
W konsekwencji wątpliwości mogą powstać również przy obliczaniu należnej kwoty z tytułu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Wartość tego wynagrodzenia ustalana jest również w oparciu o wartość zaskarżania zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit.a) cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. (jak tego domagał się pełnomocnik skarżącej), przy czym jeżeli w sprawie nie ma wartości zaskarżenia to należy stosować przy obliczeniu wynagrodzenia §18 ust. 1 pkt 1 lit.c) – który to przepis zastosował orzekający poprzednio referendarz sądowy.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej nie dotyczy bezpośrednio należności pieniężnej. Nie nakłada bowiem na stronę konkretnego obowiązku zapłaty zaległości, a jedynie wskazuje, że organ podatkowy odmówił jej umorzenia. Konieczność zapłaty zaległości podatkowej nie wynika z faktu wydania tejże decyzji (nie podlega ona nawet egzekucji). Przymusowe wykonanie ciążącego na stronie obowiązku nieumorzonej zaległości podatkowej może wynikać natomiast czy to z faktu złożenia stosownej deklaracji podatkowej czy to z faktu wydania w sprawie decyzji wymiarowej, określającej (ustalającej) wysokość zobowiązania podatkowego.
Podobny pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 lutego 2005r. o sygn. akt FZ 691/04 uzasadniając, że nie można określić wartości przedmiotu sporu w sprawach odmowy umorzenia odsetek i odmowy rozłożenia na raty podatku, co oznacza konieczność pobierania wpisu stałego. Zdaniem sądu chodzi w takim wypadku o spór co do zasady, a nie co do kwoty. Decyzja będąca przedmiotem skargi nie nakłada bowiem na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala, a jedynie odnosi się do sposobu ich spłaty.
Biorąc powyższe pod uwagę wynagrodzenie powinno zostać obliczone na podstawie §18 ust. 1 pkt 1 lit.c) cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. tj. w kwocie 240zł powiększonej o należną stawkę 22% VAT (art.41 ust.1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług).
Sąd nie powiększył natomiast wynagrodzenia o wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej, a to z uwagi na fakt, że o kosztach postępowania drugoinstancyjnego w rozumieniu §18 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.orzeka Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art.207 p.p.s.a. Orzekanie więc w tym zakresie o kosztach wynagrodzenia przez wojewódzki sad administracyjny przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej byłoby przedwczesne.
W oparciu o powyższe orzeczono jak w sentencji.