Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1614/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres: czerwiec i lipiec 2000 r., wrzesień 2001 r., od maja do grudnia 2002 r., od stycznia do września 2003 r., od marca do listopada 2004 r. i za maj 2005 r. oraz skargę E.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za czerwiec, wrzesień i październik 2005 r., oraz za styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 2006 r. Z kolei postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1614/13, Referendarz sądowy przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżących ustanowionemu dla nich w ramach prawa pomocy.
Sąd stwierdził z urzędu, że w komparycji obu tych orzeczeń wskazano błędnie numery zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 156 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), sąd może – na posiedzeniu niejawnym – sprostować w wyroku lub postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem nie ma wątpliwości, że przedmiotem skargi W.S. była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2013 r., nr [...], zaś przedmiotem skargi E.S. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2013 r., nr [...]. W ten bowiem sposób przedmiot zaskarżenia został oznaczony nie tylko w skardze, jak i w odpowiedzi na skargę, ale również w aktach postępowania administracyjnego. O oczywistości prostowanej omyłki świadczy również fakt, że polegała ona w istocie na błędnym przestawieniu dwóch liter składających się na oznaczenie każdej z zaskarżonych decyzji.
W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.