Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt I SA/Kr 1614 - 1615/13 postanowieniami z dnia 12.11.2013r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie Wicedziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych, dnia 06.12.2013r. wyznaczył w w/w sprawach pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego J.M..
Na rozprawie dnia 16.01.2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1614-1615/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą I SA/Kr 1614/13 i oddalił skargi.
W dniu 20.03.2014r. wpłynęła skarga kasacyjna od w/w wyroku, sporządzona przez wyznaczonego pełnomocnika.
Dnia 01.04.2014r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie przyznał radcy prawnemu J.M. wynagrodzenie za I instancję oraz koszty niezbędnych poniesionych wydatków.
W dniu 03.08.2016r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości. Wyznaczony z urzędu pełnomocnik nie stawił się na tą rozprawę.
Dnia 17.10.2016r. radca prawny J.M. złożył dwa "wnioski o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej", za obie instancje. Jeden dotyczący sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1614/13, na łączną kwotę 3206,98 zł. a drugi dotyczący sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1615/13, na łączna kwotę 1720,98 zł.
W obydwu wnioskach pełnomocnik do przedmiotowych kosztów zaliczył koszty korespondencji w wysokości 12, 60 zł.
Oba wnioski zwierały też oświadczenia, iż w/w opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz.718 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie wyznaczony pełnomocnik stron skarżących sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne, jednak w kwotach innych niż podane przez wnioskodawcę.
Orzekający przyznał bowiem pełnomocnikowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w łącznej kwocie 240 zł. (2 sprawy x 120 zł = 240 zł) na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
2) lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz.U z dnia 2013r., poz. 490), w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U z 2015r., poz. 1805).
Wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług, z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 710) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 i wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł.
Zaznaczyć przy tym trzeba, iż przyjęcie za podstawę wynagrodzenia pełnomocnika stawki kwotowej "dla innej sprawy" a nie stawki określonej procentowo w oparciu o § 6 w/w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, jak to wnioskował pełnomocnik, wynika z faktu, iż w obu połączonych sprawach przedmiotem kontroli sądu administracyjnego były decyzje o odmowie umorzenia zaległości podatkowych. Kontrola sądowa w tym wypadku nie obejmuje poprawności określenia czy ustalenia wysokości tych należności a dotyczy analizy istnienia bądź nieistnienia przesłanek umorzenia danej kwoty. Zaskarżone akty nie mają więc charakteru kreującego należności pieniężne, nie stwierdzają też ich istnienia (por. uchwała NSA, z dnia 26.10.2012r., sygn. II FPS 2/09). Stąd przyjęcie kwoty wynagrodzenia pełnomocnika "określonej procentowo" w oparciu o przytoczone przepisy byłoby niezasadne.
Nie uwzględniono też zwrotu kosztów korespondencji, gdyż nie zostały one udokumentowane, co zgodnie z § 15 pkt 2) w/w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. jest warunkiem koniecznym ich przyznania.
W zakresie przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi za I instancję postępowanie należało oddalić gdyż dnia 01.04.2014r. Referendarz sądowy WSA w Krakowie orzekł już w tej kwestii.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i 2, pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 z p. zm.) orzeczono jak w sentencji.