Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt I SA/Kr 1614 - 1615/13 postanowieniami z dnia 12.11.2013r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie Wicedziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych, dnia 06.12.2013r. wyznaczył w w/w sprawach pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego J.M.
Na rozprawie dnia 16.01.2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1614-1615/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą I SA/Kr 1614/13 i oddalił skargi. Radca prawny złożył natomiast dwa "wnioski o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Jeden dotyczący sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1614/13, na łączną kwotę 1597,19 zł. a drugi dotyczący sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1615/13, na łączna kwotę 859,19 zł. W obydwu wnioskach pełnomocnik do przedmiotowych kosztów zaliczył: wynagrodzenie pełnomocnika wraz z podatkiem VAT, niezbędne wydatki obejmujące koszty dojazdu na rozprawę w dniu 16.01.2014r. oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Oba pisma zwierały też oświadczenia, iż w/w opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie wyznaczony pełnomocnik stron skarżących czynnie je reprezentował w postępowaniu I instancyjnym. Wywiązał się tym samym z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne, jednak w kwotach innych niż podane przez wnioskodawcę.
Orzekający przyznał bowiem pełnomocnikowi wynagrodzenie za I instancję w łącznej kwocie 480 zł. (2 sprawy x 240 zł. = 480 zł.) na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
1) lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz.U z dnia 2013r., poz. 490) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości i wynoszącą w tym wypadku 110,40 zł.
Zaznaczyć przy tym trzeba, iż przyjęcie za podstawę wynagrodzenia pełnomocnika stawki kwotowej "dla innej sprawy" a nie stawki określonej procentowo w oparciu o § 14 ust. 1 pkt.
1) lit. a w zw. z § 6 w/w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, jak to wnioskował pełnomocnik, wynika z faktu, iż w obu połączonych sprawach przedmiotem kontroli sądu administracyjnego były decyzje o odmowie umorzenia zaległości podatkowych. Kontrola sądowa w tym wypadku nie obejmuje poprawności określenia czy ustalenia wysokości tych należności a dotyczy analizy istnienia bądź nieistnienia przesłanek umorzenia danej kwoty. Zaskarżone akty nie mają więc charakteru kreującego należności pieniężne, nie stwierdzają też ich istnienia (por. uchwała NSA, z dnia 26.10.2012r., sygn. II FPS 2/09). Stąd przyjęcie kwoty wynagrodzenia pełnomocnika "określonej procentowo" w oparciu o przytoczone przepisy byłoby niezasadne.
Orzekający uznał natomiast jako "niezbędne, udokumentowane wydatki"; koszty przejazdu z Gorlic do Krakowa i z powrotem, celem stawienia się na rozprawie (290 km x 0,8358 zł. = ok. 242 zł.). Wyliczając wydatki z tego tytułu użyto "stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu" określonej w § 2 pkt 1) lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z dnia 25.03.2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002r., nr 27, poz. 271 z p. zm.).
Przy obliczaniu "niezbędnych, udokumentowanych wydatków radcy prawnego" nie uwzględniono natomiast opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, gdyż żaden dokument na okoliczność jej uiszczenia nie został przedłożony i nie ma takiego również w aktach sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.).