Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek H.C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, lub częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27.08.2013r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r.
Jak wynika z uzasadnienia wniosku, zawartego w nim "oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach", nadesłanych dokumentów oraz akt sprawy o sygn. I SA/Kr 2009/12, I SA/Kr 2071-72/13, H.C. ur. w 1961r. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem M.C. ur. w 1959r. Od 2012r. pomiędzy małżonkami obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej.
Wnioskodawczyni podaje, iż jedynym źródłem dochodu rodziny jest jej renta, otrzymywana z tytułu częściowej niezdolności do pracy, w wysokości 1188,55 zł., miesięcznie, z czego otrzymuje 863,19 zł. W 2012r. uzyskała ona z tego tytułu i innych źródeł przychodów łączny dochód w kwocie 23 858,62 zł. Łączny dochód M.C., w tym samym roku, wyniósł natomiast 10 841,11 zł.
Miesięczne wydatki rodziny związane z bieżącymi potrzebami obejmują: koszty żywności – ok. 600 zł., koszty środków czystości - ok. 100 zł., koszty lekarstw – ok. 150 zł., opłatę za energię elektryczną – ok. 100 zł., opłatę za gaz – ok. 200 zł.
Małżonkowie są współwłaścicielami, na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, nieruchomości gruntowej o pow. 0,0986 ha, położonej w R., Gmina Z.,
Strona skarżąca zaznacza, iż nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości pow. 3000 euro.
Do akt sprawy dołączone zostały: "zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem", z dnia 10.01.2013r., wystosowane do Banku Milenium S.A., opiewające na kwotę 1 141 904,32 zł.; "zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank", z dnia 11.01.2013r., wystosowane do spółki cywilnej S., opiewające na kwotę 1 142 141,50 zł. oraz jedenaście tytułów wykonawczych, z dnia 08.01.2013r., na następujące kwoty należności głównych: 92 815 zł., 225 963 zł., 217 022 zł., 10 637 zł., 1 228 zł., 5 214 zł., 4 285 zł., 1 153 zł., 2 463 zł., 7 146 zł., 60 390 zł.,
Ponadto na podstawie akt o sygn. I SA/Kr 2071-72/13 oraz KRS ustalono, że mąż – M.C. jest prezesem zarządu "H" sp. z o.o. w K. oraz "C" sp. z o.o. w K. Zdaniem orzekającego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2012r., poz. 270 z p. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na podstawie art. 246§1 w/w ustawy przysługuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma analiza przesłanek przyznania prawa pomocy stronie skarżącej wymienionych w art. 246§1 w/w ustawy. Wskazuje ona, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. To strona ma wykazać taką sytuację materialną, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia przy tym wątpliwości, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do uprawdopodobnienia, iż zachodzą uwarunkowania przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy ciąży na wnioskodawcy (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 23.10.2009r., sygn. III SA/GL 823/09). Wnioskodawca ma też obowiązek współdziałania z sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności w celu ustalenia jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych.
Umożliwia to konstrukcja art. 255 w/w ustawy a zastosowanie tej normy poprzez wezwanie strony skarżącej o przedłożenie dodatkowych oświadczeń lub dokumentów stanowi rodzaj uzupełniającego postępowania dowodowego, dzięki któremu wydane orzeczenie opierać się będzie o zasadę prawdy materialnej. Brak tej współpracy przez niedostarczenie dokumentów bądź nieskładnie wyczerpujących oświadczeń musi mieć natomiast wpływ na dokonywaną przez sąd ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 21.05.2014r., sygn. akt II FZ 654/14, postanowienie NSA z dnia 11.02.2014r., sygn. akt II FZ 1474/13, postanowienie NSA z dnia 15.03.2012r., sygn. akt II FZ 175/12, postanowienie NSA z dnia 04.04.2011r., sygn. akt II FZ 103/11, postanowienie NSA z dnia 15.06.2010r., sygn. akt II OZ 530/10, postanowienie NSA z dnia 19.10.2010r., sygn. akt II GZ 296/10, postanowienie NSA z dnia 05.12.2006r., sygn. akt II FZ 703/06).
Tymczasem przedstawione przez wnioskodawczynię dane, dotyczące podstawowych kwestii, z punktu widzenia analizy wniosku o przyznanie prawa pomocy, są niepełne.
Po pierwsze oświadczyła ona, iż jej miesięczne wydatki opiewają na kwotę 1150 zł. (600 zł. + 100 zł. + 150 zł. + 100 zł. + 200 zł. = 1150 zł.) przy jedynym dochodzie w wysokości 863,19 zł. Sytuacja ta przeczy zasadom logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Prowadzi też do wniosku, iż albo wnioskodawczyni albo jej mąż albo też oboje małżonkowie posiadają i inne źródła dochodu, które nie zostały ujawnione. Do takiej konkluzji skłaniać może, tym bardziej fakt, iż strona skarżąca nie ujawniła, że jej mąż – M.C. jest prezesem zarządu "H" sp. z o.o. w K. oraz "C." sp. z o.o. w K. (por. https://ems.ms.gov.pl/krs/).
Po drugie natomiast, mimo przedłużenia terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów oraz upływu ponad trzymiesięcznego okresu, od dnia otrzymania wezwania o ich przedłożenie, H.C., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie przesłała; - zeznań podatkowych jej i męża, za 2013r. lub zaświadczeń z odpowiednich urzędów skarbowych o wysokości uzyskanych przez nich dochodów w 2013r., - zaświadczenia z zakładu pracy męża o wysokości jego zarobków lub dowodu przelewu, przekazu, otrzymywanego świadczenia.
Strona wprawdzie ponownie zgłosiła wniosek o przedłużenie terminu do przedłożenia stosownych dokumentów, jednak ze względu na wspomniany upływ czasu i dbałość o zachowanie zasady szybkości postępowania oraz sprawnego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości - nie zasługiwał on na uwzględnienie. Orzekający nie jest bowiem zobowiązany do nieskończonego przedłużania przedmiotowego terminu a co za tym idzie i wydłużania postępowania, kiedy to na stronie spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Wnioski tego typu składane wielokrotnie prowadzą bowiem do przewlekania uzupełniającego postępowania o przyznanie prawa pomocy a w konsekwencji i do przewlekania postępowania głównego.
Zwrócić należy uwagę, iż orzekający aby rzetelnie ocenić zdolności płatnicze strony skarżącej musi dysponować dokładnymi i obszernymi informacjami na temat jej sytuacji majątkowej, rodzinnej i finansowej. Informacje te powinien dostarczyć wnioskodawca tak aby orzekający mógł przeprowadzić pewnego rodzaju symulację finansową określającą relację wydatków gospodarstwa domowego do jego dochodów, z uwzględnieniem posiadanych środków trwałych i oszczędności. Brak danych w tym zakresie skutecznie uniemożliwia taką analizę. To z kolei wyklucza przyznanie prawa pomocy.
Należy też podkreśli, iż podnoszony przez H.C. fakt pozostawania z małżonkiem w ustroju rozdzielności majątkowej małżeńskiej nie ma znaczenia dla sprawy. Zgodnie bowiem z art. 23 ustawy z dnia 25.02.1964r. (Dz.U z 1964r., nr 9 poz. 59 z p.zm.) Kodeks rodzinny i opiekuńczy małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia pozostawanie w rozdzielności majątkowej (postanowienie NSA z dnia 06.10.2004r., sygn. akt GZ 71/04, ONSAiWSA 2005). Obowiązek ten rozszerza się także na partycypowanie w kosztach zaistniałych procesów sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 04.12.2008r, sygn. akt I FZ 460/08). Zaznaczyć również wypada, iż rozdzielność majątkowa małżeńska w świetle przepisów prawa rodzinnego odnosi się, do majątków małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Błędne jest zatem założenie, iż rozdzielność majątkowa małżeńska zwalnia jednego małżonka z pomocy finansowej na rzecz drugiego w zakresie prowadzonego postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28.12.2012r., sygn. akt II FZ 981/12 postanowienie NSA z dnia 29.06.2010r., sygn. akt I FZ 229/09, postanowienie NSA z dnia 26.11.2008r., sygn. akt I FZ 463/08).
Nie można bowiem przyznać prawa pomocy jednemu z małżonków, jeśli okazałoby się, że dochody drugiego pozwalają na pokrycie kosztów postępowania (por. postanowienie SN z dnia 05.05.1967r., sygn. akt I Cz 37/67).
W konsekwencji więc w/w okoliczności trzeba stwierdzić, że strona skarżąca nie dość dokładnie i wyczerpująco przedstawiła swoją sytuację finansową. Orzekający nie ma wystarczającego materiału, do którego przedłożenia zobowiązana była wnioskodawczyni, aby przeprowadzić rzetelną analizę jej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Ocena taka nie może się natomiast opierać na niekompletnych faktach (por. postanowienie NSA z dnia 24.01.2011r., sygn. akt II FZ 733/10, postanowienie NSA z dnia 06.02.2013r., sygn. akt I GZ 12/13, postanowienie NSA z dnia 11.12.2008r., sygn. akt I FZ 394/08, postanowienie NSA z dnia 15.09.2010r., sygn. akt II FZ 400/10, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 23.10.2009r. sygn. akt. III SA/Gl 823/09, postanowienie NSA z dnia 18.06.2010r., sygn. akt II FZ 253/2010, postanowienie NSA z dnia 08.11.2006r. sygn. akt II OZ 1112/2006, ONSAiWSA 2007/4, poz. 79).
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art.244§1, art.245§3, art. 246§1 pkt.2, w zw. z art. 258 § 2, pkt 7) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r.,poz.270 z p. zm.) orzeczono jak w sentencji.