Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2017r. nr 2461.[...] Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 30 listopada 2016r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że "I." S.A. w K. (dalej: strona skarżąca), złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie m.in. potwierdzenia prawidłowości zaklasyfikowania do właściwego PKWiU usługi opisanej we wniosku.
Z opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku wynikało, że strona skarżąca zamierza założyć Nową Spółkę, której będzie wspólnikiem. Nowa Spółka będzie świadczyć usługi polegające na udostępnieniu rozwiązania umożliwiającego osobom fizycznym (pasażerom) rezerwację/zamówienie taksówki bez konieczności dzwonienia na centralę telefoniczną. Istota świadczonych usług przez Nową Spółkę, polegać będzie na udostępnieniu kierowcom, z którymi zawierać będzie umowy, aplikacji, dzięki której klienci kierowców (osoby fizyczne), będą mogli zamówić taksówkę osobową bez konieczności dzwonienia na centralę telefoniczną. Jest to system bezpośredniej komunikacji między pasażerem a kierowcą, z wykorzystaniem oprogramowania dostępnego w domenie internetowej. Aplikacja dostępna będzie dla pasażerów indywidualnych oraz kierowców. Według aktualnych planów strony skarżącej aplikacja ta nie będzie udostępniana klientom biznesowym.
W związku z powyższym, zadane zostało pytanie, czy usługi świadczone przez Nową Spółkę na rzecz kierowców polegające na umożliwieniu rezerwacji/zamówienia taksówki za pomocą aplikacji mobilnej będą podlegać opodatkowaniu 8% stawką podatku VAT ?
W uzasadnieniu swojego stanowiska, strona skarżąca podała między innymi do jakiej klasyfikacji PKWiU, należy zakwalifikować świadczone przez nią usługi. Organ wydający interpretację indywidualną jest zobowiązany do oceny stanowiska wnioskodawcy. Zatem w przedmiotowej sprawie organ był zobowiązany do stwierdzenia, czy dokonana przez stronę skarżącą klasyfikacja statystyczna jest prawidłowa, a jeśli nie to przedstawienia prawidłowej klasyfikacji. Tymczasem interpretowane mogą być co do zasady wyłącznie przepisy prawa podatkowego. Natomiast przepisy w zakresie klasyfikacji statystycznych do takowych nie należą.
Wprawdzie strona skarżąca w zażaleniu podnosiła, że przedmiotem wniosku nie była klasyfikacja statystyczna opisanych usług, niemniej powyższe nie zmienia faktu, że strona skarżąca w stanowisku własnym przedstawiła taką klasyfikację, a mając na uwadze przepisy regulujące formę wydawania interpretacji indywidualnej, organ nie mógł pominąć tego elementu stanowiska i go zignorować.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na powyższe postanowienie, strona skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia wydanego w I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 165 Ordynacji podatkowej w zw. z 14b Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie wskutek bezpodstawnego przyjęcia, że wniosek złożony przez stronę skarżącą dotyczy prawidłowej klasyfikacji usług opisanych we wniosku do określonego grupowania PKWiU, podczas, gdy pytanie przedstawione we wniosku złożonym przez stronę skarżącą, dotyczyło właściwej stawki podatku VAT mającej zastosowanie w przypadku usług opisanych we wniosku, w związku z czym organ podatkowy nie wydał interpretacji indywidualnej, czym naruszył ww. przepis prawa.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ bezpodstawnie przyjął, iż przedmiotem wniosku, jest prawidłowa klasyfikacja świadczonych przez stronę skarżącą usług. Wątpliwości takich strona skarżąca bowiem nie posiada.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Spór pomiędzy stronami sprowadzał się do tego, czy przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, było potwierdzenie prawidłowości zaklasyfikowania do właściwego PKWiU usługi opisanej we wniosku. Zdaniem organu, strona skarżąca zamierzała uzyskać taką odpowiedź, lecz z uwagi na brak właściwości do udzielenia odpowiedzi, organ działając na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm. – dalej O.p.), odmówił wszczęcia postępowania w tym zakresie.
Stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 165a § 1 O.p., który to przepis z mocy art. 14h O.p., ma odpowiednie zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, organ odmawia wszczęcia postępowania, jeżeli istnieją przeszkody do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku z przyczyn podmiotowych, bądź przedmiotowych. Podkreślić jednak należy, że aby organ mógł odmówić wszczęcia konkretnego postępowania, powinien otrzymać wniosek o wszczęcie takiego postępowania. Jeżeli strona składa wniosek i domaga się podjęcia określonego rozstrzygnięcia, w niniejszej sprawie wydania interpretacji potwierdzającej jej stanowisko, to wniosek taki zakreśla ramy postępowania. O zakresie wniosku nie decyduje organ, lecz strona postępowania, formułując określone żądanie.
Strona skarżąca występując o wydanie interpretacji indywidualnej, zadała pytanie, czy świadczone przez nią usługi, mają zostać opodatkowane stawką VAT w wysokości 8%. Strona skarżąca nie zadała natomiast pytania w zakresie odpowiedniego zaklasyfikowania świadczonej usługi do właściwego PKWiU. Brak zadania takiego pytania oznacza, że strona skarżąca, nie domagała się wszczęcia postępowania w tym zakresie. To organ zastąpił stronę i w istocie sformułował za nią żądanie odpowiedzi na pytanie i sam sobie odmówił udzielenia na nie odpowiedzi, stwierdzając, że nie może jej udzielić. Działanie takie jest jednak niedopuszczalne.
W postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej, organ związany jest zakresem pytania sformułowanego przez wnioskodawcę. Może się zatem poruszać jedynie w ramach tego pytania, które zakreśla przedmiot postępowania interpretacyjnego. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej sformułowany był w sposób jednoznaczny i nie uprawniał organu do tworzenia dodatkowego postępowania, którego i tak nie zamierzał wszczynać. Organ orzekał wobec powyższego o wniosku, którego strona nie złożyła. Nie można jednak odmówić wszczęcia postępowania, jeżeli stosowany wniosek o jego wszczęcie, nie zostanie złożony. Dyspozycja przewidziana w art. 165a § 1 O.p. została zatem błędnie zastosowana przez organ, gdyż brak było wniosku o wszczęcie postępowania, do którego przepis ten mógłby się odnosić.
Podkreślić przy tym należy, że pytania strony skarżącej odnośnie klasyfikacji świadczonych przez nią usług, nie da się wyprowadzić zarówno z samego wniosku o wydanie interpretacji, jak również z jego uzupełnienia, które dokonane zostało na wezwanie organu. Strona skarżąca udzieliła jednoznacznej odpowiedzi i wynikało z niej, że nie miała wątpliwości do jakiego grupowania należy zaliczyć świadczone przez nią usługi.
Sąd pragnie zwrócić jeszcze uwagę na rażącą niekonsekwencję w działaniu organu interpretacyjnego w rozstrzygnięciu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Najpierw organ wzywa stronę skarżącą do dokładnego wskazania symbolu PKWiU, w którym mieści się usługa objęta wnioskiem o wydanie interpretacji. Brak wskazania określonego symbolu uważa przy tym, co wymaga podkreślenia, za brak formalny wniosku w zakresie opisania stanu faktycznego sprawy. Gdy jednak strona w odpowiedzi na wezwanie podaje do jakiego grupowania należy zaliczyć świadczoną przez nią usługę, organ uznaje to już nie jako element stanu faktycznego, lecz prawnego, tworząc przy tym pytanie, którego strona skarżąca nie zadała.
Jak wynika z powyższego, organ naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a, uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowienie wydane przez organ w pierwszej instancji, jako dotknięte tożsamym naruszeniem prawa, zostało uchylone na podstawie art. 135 p.p.s.a.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ rozpozna wniosek strony skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej, w zakresie prawidłowości jej stanowiska, co do zastosowania odpowiedniej stawki podatku VAT do świadczonych przez nią usług.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składa się wpis w kwocie 100 zł.
Na zakończenie należy wskazać, że w skardze zaprezentowana została również argumentacja, z powołaniem się na orzecznictwo sądowe, zmierzająca do wykazania tezy, że organ nie może wzywać wnioskodawcy do określenia grupowania danej usługi do konkretnego symbolu PKWiU. Sąd podziela tę argumentację, aczkolwiek z uwagi na uznanie, że organ wydał błędne postanowienie, gdyż odnosi się ono do wniosku o wszczęcie postępowania, który nie został złożony, szczegółowe odniesienie się do tej argumentacji, nie miałoby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.