Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 stycznia 2013 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lipca 2012 r. Nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego W. K. w podatku od towarów i usług za lipiec 2011 roku w kwocie 2.301,00 zł.
Na powyższą decyzję w dniu 4 lutego 2013 r. W.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, wskazując, że zobowiązanie podatkowe zostało określone wyłącznie w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lipca 2012 r. Nr [...], zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej jedynie utrzymuje ją w mocy.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organów podatkowych obu instancji, skarżący wskazał, że znaczna wartość zobowiązania określonego w decyzji powoduje, iż w toku toczącej się egzekucji stopniowemu zajęciu ulegają zarówno środki finansowe znajdujące się na rachunkach bankowych podatnika, przeznaczone na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej, jak również urządzenia, pojazdy i materiały niezbędne dla jej prowadzenia.
W jego ocenie, prowadzona egzekucja spowoduje paraliż jego działalności gospodarczej, prowadząc do spadku dochodów, braku środków na zapłatę wynagrodzeń i w konsekwencji konieczność ogłoszenia upadłości.
Skarżący podniósł ponadto, że brak wystarczających środków finansowych oraz brak fizycznej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej z powodu zajęcia mienia ruchomego spowodują znaczną szkodę majątkową i trudne do odwrócenia konsekwencje w postaci utraty pozycji na rynku i faktycznego z niego wykluczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt lub czynność zostanie wykonana, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849).
Dla rozstrzygnięcia złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasadnicze znaczenie ma więc ocena, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem tej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi może dojść do jej ewentualnego wzruszenia.
Na wnioskodawcy spoczywa przy tym obowiązek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., I GZ 423/12). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej postanowieniu: "Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09, zbiór lex nr 563508)."
Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.
W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W sytuacji, gdy uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji koncentruje się ogólnym wskazaniu grożącego ryzyka, Sąd pozbawiony jest możliwości weryfikacji wniosku, polegającej na zbadaniu, czy wykonanie decyzji może rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego. Uzasadnieniem przyznania ochrony tymczasowej nie może być potencjalna możliwość administracyjnego wyegzekwowania zaległego zobowiązania.
Skarżący, będąc uczestnikiem obrotu gospodarczego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, winien w swej działalności uwzględniać ryzyko niespodziewanych wydatków. Zabezpieczenie finansowe bieżącej działalności powinno być tym łatwiejsze, że w przedmiotowej sprawie wysokość zobowiązania podatkowego, określona w decyzjach organów obu instancji w przedmiotowej sprawie (2.301,00 zł) nie wykazuje rażącej dysproporcji w stosunku do przychodów, jakie w świetle doświadczenia życiowego może przynosić działalność gospodarcza skarżącego.
Nieprzekonująco w ocenie Sądu brzmią także twierdzenia o utracie pozycji na rynku oraz spodziewanej upadłości skarżącego w razie całkowitego wyegzekwowania określonej decyzjami należności podatkowej, niepoparte żadnymi konkretnymi argumentami.
Wskazać przy tym należy, że brak danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową strony nie pozwolił na uznanie, że wykonanie decyzji istotnie doprowadzi do przewidywanych przez skarżącego rezultatów, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.