Uzasadnienie
Strona skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o sprostowanie błędów literowych w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 maja 2015 r. I SA/Kr 44/15 oraz z wnioskiem o uznanie, że termin do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie będzie biegł od dnia doręczania jej sprostowanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 i § 2 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012, poz.270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie strony także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Powyższe przepisy poprze art. 166 p.p.s.a. mają odpowiednie zastosowanie również do postanowień.
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości podgląd, że prostować można również uzasadnienie wyroku. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd popełnił błąd literowy w dwóch wyrazach, zatem na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt I sentencji postanowienia.
Należy jednocześnie zauważyć, że zgodnie z art. 159 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie postanowienia nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a., Przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony.
Wskazać należy, że przewidziana w powyższym przepisie możliwość przedłużenia terminu odnosi się wyłącznie do terminów sądowych, tj. wyznaczonych przez sąd lub przewodniczącego dla dokonania określonej czynności procesowej. Przedłużeniu nie podlegają natomiast tzw. terminy ustawowe czyli takie, które są wyraźnie wskazane w ustawie wyznaczającej ich początek oraz długość. W określonej sytuacji ich bieg rozpoczyna się automatycznie, co oznacza, że bieg terminów ustawowych nie może ulec ani przedłużeniu ani skróceniu, tak jak ma to miejsce w przypadku terminów sądowych.
Taki charakter ma właśnie termin do wniesienia zażalenia, a zatem nie jest możliwe jego przedłużenie. Mając powyższe na względzie, wniosek strony skarżącej podlega oddaleniu na mocy art. 84 p.p.s.a. a contrario.