Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 marca 2016 r., znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2010r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał na niebezpieczeństwo bezpodstawnego wyrządzenia mu znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków, a nadto na prawdopodobieństwo, że doszło w sprawie do naruszenia prawa przez organy podatkowe. Nie podał, z jakich przyczyn grożącą szkodę należałoby uznać za znaczną oraz dlaczego uważa, że skutki wykonania decyzji miałyby być nieodwracalne. Przytoczył natomiast argumenty, przemawiające na uznaniem, iż doszło do naruszenia przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639).
Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709).
W niniejszej sprawie skarżący, uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dwukrotnie nawiązał do ustawowych przesłanek wydania takiego rozstrzygnięcia (znaczna szkoda, nieodwracalne skutki), nie wskazał jednak na jakiekolwiek okoliczności, które chociażby uprawdopodabniałyby jego twierdzenia. Samo użycie ustawowych sformułowań, bez nawiązania do sytuacji skarżącego, nie pozwala uznać przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego za wykazane.
Argumenty skarżącego, odnoszące się do istoty sprawy (zgodności z prawem decyzji) nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Niezgodność z prawem aktu, który jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie (zobacz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, Lex Omega nr 1479276; z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 428/14, Lex Omega nr 1467730; z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 2195/13, Lex Omega nr 1429477).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a.