Uzasadnienie
Prezydent Miasta K.w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2015r. zawarł stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego W.G. zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się przez Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w O. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 lutego 2015r. nr [...], uznając wniesione zarzuty za nieuzasadnione. W.G. zaskarżył powyższe postanowienie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło na podstawie postanowienia z dnia 17 grudnia 2015r. znak [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia (organu I instancji), zawierając jednocześnie w treści postanowienia stwierdzenie, iż postanowienie z dnia 17 grudnia 2015r. jest postanowieniem ostatecznym.
W piśmie z dnia 16 stycznia 2016r., W.G. wskazał, że zaskarża postanowienie Kolegium z dnia 17 grudnia 2015r., nie zgadza się z powyższym rozstrzygnięciem i wnosi o jego uchylenie w całości.
Ustosunkowując się do pisma W.G. z dnia 16 stycznia 2016r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 7 marca 2016r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Kolegium z dnia 17 grudnia 2015r. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 marca 2016r. Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy zobowiązany jest podjąć czynności mające na celu ustalenie m.in. czy zażalenie jest dopuszczalne, bacząc iż niedopuszczalność zażalenia może wynikać mi. z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych, a w zakresie tych ostatnich obejmuje przypadki m.in. braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Kolegium stwierdziło w postanowieniu z dnia 7 marca 2016r., iż w przedmiotowej sprawie W.G. wniósł zażalenie na postanowienie, na które nie przysługiwał taki środek zaskarżenia, gdyż było ono ostateczne. Wyjaśniło, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani odpowiednio stosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują zażalenia na postanowienie organu II instancji (Samorządowego Kolegium Odwoławczego) utrzymującego w mocy postanowienia organu I instancji (stanowisko Wierzyciela) uznające zgłoszone przez Zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty, za nieuzasadnione.
Postanowienie Kolegium z dnia 7 marca 2016r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 marca 2016r.
Na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium W.G. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z dnia 27 kwietnia 2016r. (data nadania w urzędzie pocztowym: dnia 29 kwietnia 2016r.), w której wniósł o uchylnie w całości zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Skarżący podniósł, że stosownie do przepisów kpa zażalenie przysługiwało, dlatego orzeczenie nie odpowiada prawu i wymaga uchylenia. Nadto wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, bowiem "w części należności zostały uiszczone".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 §2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie,
- - albo postanowienia kończące postępowanie,
- - a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- - a nadto (pkt 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W brzmieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015r. (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była więc ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015r. stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 §2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 15 sierpnia 2015r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli pismem z dnia 27 kwietnia 2016r. Zatem zastosowanie do niego znajdą przepisy p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu.
W następstwie powyższych uwag Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego, w następstwie czego skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu i w niniejszej sprawie należy uznać ją za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na marginesie należy jedynie wskazać, że postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga o istocie sprawy, a poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Ograniczenie kognicji sądów administracyjnych na mocy ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015r.
w zakresie objętym art. 3 §2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest bowiem zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Wobec powyższych ustaleń, Sąd postanowił jak w sentencji, odrzucając skargę na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a.