Uzasadnienie
W dniu 7 listopada 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo W. G. zatytułowane "Zażalenie / Skarga do NSA", w którym zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez ustanowienie radcy prawnego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwolnienie od opłat sądowych w całości z uwagi na ciężką sytuację materialną strony.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2016r., skarżącemu został przesłany urzędowy formularz "PPF", celem jego wypełnienia oraz odesłania do tut. Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przesyłka skierowana do W. G. na adres podany w skardze, zawierająca urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, powróciła do tut. Sądu z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Skoro skarżący nie odebrał przesyłki pod adresem wskazanym w skardze, uznano ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, w jakim pismo pozostawało w placówce pocztowej, tj. z dniem 2 grudnia 2016 roku. W tej sytuacji 7-dniowy termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu upływał z dniem 9 grudnia 2016r. W terminie tym braki nie zostały przez skarżącego uzupełnione.
Z uwagi na powyższe okoliczności, zarządzeniem z dnia 6 lipca 2017r. Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie, działając w oparciu o art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. uznał, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania właściwej formy i brak ten nie został uzupełniony. W tym stanie rzeczy referendarz zarządził o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
W sprzeciwie od ww. orzeczenia skarżący, zaskarżył ww. zarządzenie i wniósł o uchylenie go w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Treść art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany, art. 252 § 2 p.p.s.a. wprowadza bowiem wymóg złożenia go na urzędowym formularzu, którego wzór określa Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 19 sierpnia 2015r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015r., poz. 1257).
W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostawia się bez rozpoznania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że słusznie ocenił referendarz sądowy tut. Sądu, iż wniosek skarżącego o zwolnienie od opłat sądowych i ustanowienie radcy prawnego, który został złożony bez zachowania właściwej formy, należało pozostawić bez rozpoznania.
Sąd w pełni podziela ocenę okoliczności zaistniałych na gruncie przedmiotowej sprawy, dokonaną przez referendarza sądowego.
Prawidłowo bowiem referendarz sądowy zauważył, że przesyłka skierowana do W. G. na adres podany w skardze, zawierająca urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, powróciła do tut. Sądu z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". W tym kontekście słusznie powołał się na regulację, wynikającą z art. 65 § 1 i art. 69 p.p.s.a., zgodnie z którą sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Kwestię fikcji prawnej doręczenia reguluje art. 73 p.p.s.a. Stosownie do jego treści w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w podanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, w jakim pismo pozostawało w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Na aprobatę zasługuje stanowisko referendarza sądowego, że w niniejszej sprawie zastosować należało zasady, wynikające z brzmienia powyższych przepisów. Przesyłka skierowana do skarżącego W. G., zawierająca urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", była awizowana po raz pierwszy w dniu 18 listopada 2016r. Doręczyciel pozostawił przesyłkę w placówce pocztowej UP W., o czym umieścił zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. W dniu 28 listopada 2016r. przesyłkę awizowano powtórnie, a następnie w dniu 6 grudnia 2017r. dokonano zwrotu przesyłki do nadawcy z adnotacją "Zwrot - nie podjęto w terminie".
Zasadnie uznał referendarz sądowy, że skoro skarżący nie odebrał przesyłki pod adresem wskazanym w skardze, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, w jakim pismo pozostawało w placówce pocztowej, tj. z dniem 2 grudnia 2016r. W tej sytuacji 7-dniowy termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu upływał z dniem 9 grudnia 2016r. W terminie tym braki nie zostały przez skarżącego uzupełnione.
Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania właściwej formy i brak ten nie został uzupełniony.
Wedle powyższej argumentacji oraz okoliczności faktycznych i prawnych, zasadnie referendarz tut. Sądu zarządził o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania.
Kontrola zarządzenia, od którego został wniesiony sprzeciw – przesądza zdaniem Sądu o prawidłowości, wydanego w przedmiotowej sprawie zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie. W konsekwencji, sprzeciw skarżącego należy uznać za niezasadny.
W związku z powyższym, na podstawie art. 257 p.p.s.a. w zw. z art. 260 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.