Uzasadnienie
M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie obciążenia strony kosztami opinii biegłego.
W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wyrządzić jej niepowetowaną szkodę. Wskazała przy tym, że jej jedynym dochodem jest niskie wynagrodzenie za pracę, które wystarcza na pokrycie jedynie bieżących potrzeb dnia codziennego, tj. zakupów leków i żywności, opłacenie świadczeń związanych z mieszkaniem itp. Dodała, że nie jest w stanie poczynić oszczędności, a tym bardziej uiścić wpis od skargi. Konieczność uiszczenia opłaty może ją narazić na konieczność zaciągnięcia wysoko oprocentowanej pożyczki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma charakter rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu. Przypomnieć należy, że jest nim postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. w sprawie obciążenia skarżącej kosztami opinii biegłego.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwa sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10 i z 17 czerwca 2011 r. II FSK 1280/11, postanowienie WSA w Białymstoku z 28 sierpnia 2013 r. I SA/Bk 354/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności innego postanowienia. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Nie obliguje również strony do jakiegokolwiek działania i nie nakłada na nią uprawnień. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. ak