Uzasadnienie
I SA/Łd 1512/08
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania A sp. z o.o. w Ł. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] ustalającej spółce dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące (okresy rozliczeniowe) 2005 r., utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.
W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r., decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], określono Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2005 r. i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w poszczególnych miesiącach 2005 r., do przeniesienia na następny miesiąc.
Organy zgodnie zakwestionowały zastosowanie przez Spółkę stawki podatkowej VAT 0% do opodatkowania sprzedaży tkaniny syntetycznej dokonanej na rzecz T. D. – kontrahenta, którego siedziba znajdowała się w B. B., położonej na terenie Słowacji, udokumentowanej fakturami o Nr: [...] z dnia [...], [...] z dnia [...], [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...]. Z treści faktur i dowodów WZ wynikało, że nabywca odebrał towary z magazynu Spółki własnym transportem. Wobec braku dokumentów wymaganych przez art.42 ust.3 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz.535 ze zm.; dalej ustawa VAT), wskazujących rodzaj i nr rejestracyjny środka transportu wywożącego towary, specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, potwierdzenia przyjęcia towarów we wskazanym przez nabywcę miejscu znajdującym się na terenie innego państwa członkowskiego UE, nie uznano udokumentowanej wymienionymi fakturami sprzedaży tkaniny za dostawy wewnątrzwspólnotowe.
Opodatkowano zatem sprzedaż według stawki 22%, właściwej dla sprzedaży krajowej, zgodnie z art.41 ust.1 w zw. z art.42 ust. 12 ustawy VAT. Zastosowanie stawki 0% dla tej sprzedaży skutkowało zaniżeniem przez Spółkę podatku należnego.
Organy zakwestionowały także prawo Spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z poszczególnych faktur z miesięcy: wrzesień, październik i listopad 2005 r., rozliczających zakup przędzy, wystawionych przez firmę B z siedzibą w W. Organ zaprezentował takie stanowisko w wyniku ustalenia, że M. K. nie prowadził samodzielnie działalności gospodarczej pod firmą B a jedynie użyczył swojego nazwiska jako firmy dla innej osoby prowadzącej działalność gospodarczą pod jego szyldem. Obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez osobę będącą zarejestrowanym podatnikiem, ale przyznającą fakt firmowania swoim nazwiskiem cudzej działalności, spółka naruszyła w ocenie organów podatkowych art.88 ust.3a pkt.1 lit.a ustawy VAT.
W konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości uznano, że spółka zawyżyła zadeklarowaną kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne miesiące 2005 r. oraz zaniżyła zadeklarowany podatek do wpłaty za sierpień i wrzesień 2005 r.
W następstwie powyższego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] ustalono spółce, na podstawie art.109 ust.4 i ust.6 ustawy VAT, dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące (okresy rozliczeniowe) 2005 r. w wysokości 30% kwoty zaniżenia podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc i 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego za miesiąc wrzesień 2005 r.
W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art.122, art.180 § 1 i art.187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.; dalej ustawa O.p.) przez sprzeczność ustaleń organu I instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wniosła o jej uchylenie. Strona nie przedstawiła żadnych argumentów, a jedynie stwierdziła, że uchylenie wskazanych wyżej decyzji określających Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2005 r. i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w poszczególnych miesiącach 2005 r., do przeniesienia na następny miesiąc, spowoduje konieczność uchylenia decyzji będącej przedmiotem analizy w tej sprawie.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia i wyjaśnił, że decyzja ta jest konsekwencją wydania decyzji określającej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w poszczególnych miesiącach 2005 r., do przeniesienia na następny miesiąc.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], kwestionującą prawo spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i stanowiącą podstawę decyzji będącej przedmiotem skargi w tej sprawie. Czyni to zasadną niniejszą skargę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując zaprezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.; dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie.
Mając na uwadze powyższe przesłanki Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, albowiem nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja administracyjna i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo materialne lub przepisy postępowania podatkowego w sposób mogący wpłynąć na wynik sprawy.
Problemem spornym w niniejszej sprawie jest zasadność obciążenia strony dodatkowym zobowiązaniem podatkowym.
Fakt zawyżenia zadeklarowanej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne miesiące 2005 r. oraz zaniżenia zadeklarowanego podatku do wpłaty za sierpień i wrzesień 2005 r. został potwierdzony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA 1511/08 oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], kwestionującą prawo spółki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i stanowiącą podstawę decyzji będącej przedmiotem skargi w tej sprawie. Z motywów uzasadnienia wskazanego wyroku istotne są następujące dwie kwestie.
1."Organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania podatkowego ani prawa materialnego, kwestionując prawo spółki do zastosowania stawki podatku VAT 0% do opodatkowania dostaw wewnątrzwspólnotowych zrealizowanych według twierdzeń strony skarżącej od stycznia do maja 2005 r. na rzecz kontrahenta ze Słowacji, o łącznej wartości 4.693,00 zł. Postępowanie przed organami podatkowymi wykazało brak dokumentów potwierdzających realizację dostaw wewnątrzwspólnotowych, to jest potwierdzających wywóz towarów z Polski na Słowację. Nie ma w tej sytuacji podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia przepisów art.42 ust.1 pkt.2, ust.3, ust.4 i ust.12 ustawy VAT, przewidujących stawkę VAT 0% w przypadku dostaw wewnątrzwspólnotowych i określających warunki jakie podatnik ma spełnić aby zastosować taką stawkę podatku. Podkreślić tu należy, że strona skarżąca uznała za właściwe stanowisko organów podatkowych gdyż nie było ono przedmiotem skargi skierowanej do WSA w Łodzi, co wyraźnie oświadczył pełnomocnik strony na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2009 r." 2." Należy jednak zwrócić uwagę na przepis art.88 ust.3a pkt.4a ustawy VAT nie powołany przez organy jako podstawa rozstrzygnięcia, z którego wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności.
Treść zacytowanego wyżej przepisu oznacza, że aby zrealizować uprawnienie podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony musi on dysponować fakturą dokumentującą nie jakąkolwiek dokonaną czynność gospodarczą, lecz właśnie tę którą potwierdza przedmiotowa faktura. Skoro zgodnie z art.106 ust.1 ustawy VAT faktura winna zawierać dane pozwalające na zidentyfikowanie transakcji oraz jej stron (nabywcy i sprzedawcy) to znaczy, że odliczeniu podlega tylko ten podatek naliczony, który został zapłacony w związku z transakcją oznaczoną na przedmiotowej fakturze. Warunek ten nie jest zaś spełniony nawet wówczas, gdy towar faktycznie znalazł się w dyspozycji podatnika, lecz faktura która miałaby dokumentować jego otrzymanie w istocie dotyczy innej niż rzeczywista transakcji (por. wyrok z dnia 25.04.2007 r. I SA/Łd sygn. akt 241/06 nie publ.).
Sporne faktury nie odzwierciedlają czynności, które zostały faktycznie dokonane między wskazanymi w nich podmiotami. Rzeczywiste odzwierciedlenie operacji gospodarczej to wykazanie w fakturze obrotu faktycznie dokonanego między wskazanymi w niej podmiotami. Możliwość obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takich faktur wyłączona jest przez art.88 ust.3a pkt.4a ustawy VAT. "
W związku z powyższym zasadne było ustalenie spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego zgodnie z przepisami art.109 ust.4 i ust.6 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Powołany przepis ust.4 nakazywał naczelnikowi urzędu kontroli skarbowej lub organowi kontroli skarbowej – w przypadku stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej – określenie wysokości tego zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz ustalenie dodatkowego zobowiązanie podatkowego w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zaniżenia tego zobowiązania.
Analogiczne uregulowanie wynika z ust.6 w zw. z ust.5 art.109 i w zw. z art.87 ust.1 ustawy VAT w odniesieniu do zawyżonej kwoty podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc.
W świetle powyższych rozważań brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego bądź przepisów prawa materialnego.
Mając na względzie podniesione wyższej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając wniesioną skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił ją.
JZ