Postanowienie WSA w Łodzi z 23 marca 2016 r., I SA/Łd 239/16

Sąd

Dnia 23 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I

Rozpoznanie

w dniu 23 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi.

Skład

Sędzia WSA Paweł Kowalski przewodniczący

Uzasadnienie

21 października 2015 r., gdy termin do zaskarżenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok pozostawał otwarty, J. W. wystąpił do tutejszego sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 29 grudnia 2015 r. uwzględniono wniosek, przyznając skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym.

Pismem z 20 stycznia 2016 r. (data nadania 26 stycznia 2016 r.) Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. poinformowała sąd o osobie radcy prawnego wyznaczonego do udzielenia pomocy prawnej skarżącemu.

4 lutego 2016 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że informację z Okręgowej Izby Radców Prawnych w Ł. o wyznaczeniu jego osoby do prowadzenia niniejszej sprawy odebrał 29 stycznia 2016 r., zaś zaskarżoną decyzję podatnik doręczył mu 2 lutego 2016 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została złożona skarga.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł alternatywnie o jej odrzucenie, jako złożonej po terminie ewentualnie jej oddalenie, jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.).

Wobec powyższego uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.

W przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, pełnomocnik ten zobowiązany jest wraz z tym środkiem złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Przy czym powszechnie przyjmuje się iż, przyczyna uchybienia terminu o której mowa w powołanym wyżej przepisie ustaje w momencie, gdy pełnomocnik ma pełną możliwość działania w sprawie (zob. przykładowo postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 763/08, Lex nr 493670).

W ocenie sądu przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie ponieważ spełnione zostały wszystkie przesłanki, od których uzależnione jest przywrócenie terminu procesowego.

Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. wyznaczyła do prowadzenia sprawy radcę prawnego, powiadamiając pełnomocnika o tym fakcie w dniu 29 stycznia 2016 r.

Tym samym należy uznać, że uchybienie terminowi było niezawinione, albowiem wnioskodawca nie ma wpływu na termin w jakim sąd rozpozna wniosek o prawo pomocy, ani na wyznaczenie osoby pełnomocnika. Nie można mu zatem przypisać winy za uchybienie terminowi do wniesienia skargi.

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

Ake.