Uzasadnienie
I SA/Łd 250/14
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. Sąd odrzucił skargę strony skarżącej. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dnu 2 lutego 2015 r.
W dniu 16 lutego 2015 r. skarżąca osobiście wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami – także przez doradcę podatkowego (art. 175 § 1 i § 3 pkt 1).
Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.).
Skarga kasacyjna podlega zbadaniu pod kątem spełnienia wymogów formalnych.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten wymienia trzy rodzaje przyczyn uzasadniających odrzucenie skargi kasacyjnej, to jest: wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia, nieuzupełnienie braków w wyznaczonym terminie, niedopuszczalność skargi kasacyjnej. Niedopuszczalną jest między innymi skarga kasacyjna, która nie została sporządzona przez jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a.
Skarżącej, w pouczeniu doręczonym razem z postanowieniem o odrzuceniu skargi, udzielono wskazówek co do sposobu i terminów wniesienia skargi kasacyjnej, stosownie do art. 140 § 1 p.p.s.a.
Mimo tego pouczenia skarżąca wniosła skargę nie zachowując wymogów określonych w art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 p.p.s.a.
Sporządzenie skargi przez osobę niebędącą adwokatem, radcą prawnym ani innym upoważnionym do tego podmiotem, stanowi nieusuwalny brak prowadzący do jej odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I GSK 359/05 opubl. ONSAiWSA 2005/5/98, postanowienie NSA z dnia 17 marca 2011 r. II FSK 2344/10, LEX nr 992286).
Wobec powyższego Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 178 p.p.s.a.