Uzasadnienie
M. B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. zaległości w podatku akcyzowym za kwiecień, czerwiec i wrzesień 2003 r., za okres od marca do grudnia 2004 r. oraz za styczeń, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i październik 2005 r.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. Sąd odrzucił sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 24 lipca 2009 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik skarżącego złożył w dniu 26 kwietnia 2010 r. pismo, zwierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wskazał, że skarżący nie posiada żadnych środków, aby uiścić wpis, gdyż jest zadłużony "...wobec Uczestnika na kwotę ponad dwa miliony złotych." Ponadto ów uczestnik skierował postępowanie egzekucyjne wobec majątku osobistego skarżącego, wobec czego kontynuowanie postępowania sądowego w imieniu Spółki "A" stało się niecelowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, od skargi pobiera się wpis, zaś według art. 220 § 1 zdanie pierwsze ppsa sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W analizowanej sprawie, referendarz sądowy postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. (karta 41 akt), a sprzeciw na powyższe postanowienie został odrzucony przez Sąd postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. (karta 55 akt), zaś strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od wskazanej skargi. Wobec doręczenia pełnomocnikowi skarżącej – adwokatowi A. M. w dniu 13 kwietnia 2010 r. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, termin do usunięcia tego wpisu zaczął swój bieg w dniu 14 kwietnia 2010r., a zakończył w dniu 20 kwietnia 2010r. Mimo upływu tego terminu nie uiszczono wpisu, a zatem złożona skarga zawiera wadę fiskalną uniemożliwiającą nadanie jej dalszego biegu.
Nie usunięcie w zakreślonym terminie powyższego braku, skutkuje odrzuceniem skargi. Stosownie bowiem do art. 220 § 3 ppsa skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Wniosek pełnomocnika o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na cofnięcie skargi nie mógł zostać uwzględniony. Przede wszystkim podnieść należy, iż skarga musiałaby zostać wniesiona skutecznie, aby wniosek ten mógł być merytorycznie rozpoznany. Jak bowiem wynika z art. 58 § 1 oraz powołanego wyżej art. 220 § 3 ppsa, Sąd odrzuci skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu (pkt 1), została wniesiona po upływie terminu (pkt 2), nie uzupełniono braków formalnych (pkt 3), sprawa została już prawomocnie osądzona między stronami (pkt 4), w razie braku zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalności skargi z innych przyczyn (pkt 6), w tym nie uiszczenia wpisu sądowego (art. 230 § 3 ppsa). Prezentowana powyżej teza o niedopuszczalności rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania wskutek cofnięcia skargi znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądowym.
W orzecznictwie tym podnosi się, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. np. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007, CBOS www.nsa.gov.pl). Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
t.n.