Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 16 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 538/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł., przedstawione we wniosku z dnia 15 maja 2020 r. (uzupełnionym pismem z dnia 13 lipca 2020 r. oraz 17 lipca 2020 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych podjęcia przez wnioskodawcę w trakcie roku podatkowego decyzji dotyczącej zaprzestania rozliczania według preferencyjnych zasad dotyczących ulgi IP Box, jak również decyzji o powrocie do korzystania z ww. preferencji podatkowej jest nieprawidłowe, natomiast jest prawidłowe w zakresie sposobu rozliczenia straty poniesionej z tytułu wytworzenia (ulepszenia, rozwoju) Aplikacji, Portowania Aplikacji lub DLC.

Dnia 15 maja 2020 r. strona złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełniał wymogów formalnych, dlatego organ pisemnie wezwał wnioskodawcę do jego uzupełnienia, co strona wykonała dnia 13 i 17 lipca 2020 r. We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe, zgodnie z którym wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji gier komputerowych. W ramach prowadzonej działalności opracowuje, tworzy i rozwija innowacyjne programy komputerowe (dalej: "Aplikacje bądź Aplikacja"), wykorzystujące m.in. technologię wirtualnej rzeczywistości. Działalność Spółki klasyfikowana jest głównie w ramach klasy 58.21.Z (działalność wydawnicza w zakresie gier komputerowych) Załącznika Polska Klasyfikacja Działalności (PKD) do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD).

Wnioskodawca uzyskuje przychody ze sprzedaży praw autorskich do Aplikacji, dystrybucji Aplikacji w ramach licencji komercyjnych oraz udostępniania licencji na Aplikacje do użytkowników końcowych (dalej: "dochody z Aplikacji"). Co do zasady, udostępnianie/dystrybucja licencji na Aplikacje odbywa się za pośrednictwem platform dystrybucyjnych takich jak, m.in. Steam, Origin. Po premierze Aplikacja może ulegać dalszym zmianom i rozwojowi. W przypadku tworzonych Aplikacji, wnioskodawca mając na względzie chęć jak najszerszej dystrybucji Aplikacji, od początku zakłada tworzenie wersji Aplikacji na różnego rodzaju platformy użytkowania. W ramach działalności Spółki, Aplikacja może zostać wyposażona w dodatkowe funkcjonalności i atrybuty, które będą pozwalać na jej wykorzystanie na innych platformach/urządzeniach niż te, na która została stworzona jako pierwsza wersja (np. na innych konsolach do gier oraz w wersji umożliwiającej korzystanie z Aplikacji za pośrednictwem kontrolerów wirtualnej rzeczywistości (dalej: "Portowanie Aplikacji").

Jednocześnie, część z tworzonych przez wnioskodawcę Aplikacji stanowi tzw. DLC (downloadable content), to jest Aplikacje zawierające nowe elementy takie jak np. fabuła, poziomy gry, scenariusze, postaci, wyposażenie oraz inne obiekty stanowiące nowe bądź udoskonalane elementy w stosunku do pierwotnej Aplikacji. DLC stanowią odrębny produkt pod względem ekonomicznym (w tym marketingowym) oraz technicznym znacząco rozszerzający funkcjonalność w stosunku do pierwotnej wersji Aplikacji, jednak jego działanie wymaga, co do zasady, posiadania pierwotnej wersji Aplikacji. Wnioskodawca nie wyklucza, iż DLC może zawierać, w przeciwieństwie do podstawowej wersji Aplikacji, również znaczne usprawnienia w mechanice gry takie jak np. udoskonalony silnik gry, silnik graficzny bądź silnik fizyczny. Działalność wnioskodawcy polegająca na wytwarzaniu Aplikacji, stanowi, jego zdaniem, działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 24d ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.

Dz.U. z 2020 r. poz. 1406.; dalej jako: "p.d.p.") w zw. z art. 4a pkt 26 p.d.p. Aplikacje oraz Aplikacje stanowiące DLC tworzone w ramach działalności stanowią, zdaniem strony, kwalifikowane prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 24d ust. 2 pkt 8 p.d.p. (tj. jako autorskie prawo do programu komputerowego). Wnioskodawca stoi również na stanowisku, iż Portowanie Aplikacji stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej w rozumieniu przepisu art. 24d ust. 2 pkt 8 p.d.p., niemniej prawo to w ocenie strony jest identycznym kwalifikowanym prawem własności intelektualnej co Aplikacja, tj. nie stanowi odrębnego prawa w stosunku do Aplikacji, na której dokonywane jest Portowanie Aplikacji.

Tym samym, zarówno dochody ze sprzedaży praw, udostępniania, oraz dystrybucji licencji do poszczególnych Aplikacji (w tym również Aplikacji 3 stanowiących DLC) oraz Portowań Aplikacji stanowią dochód, o którym mowa w art. 24d ust. 1 p.d.p. w zw. z art. 24d ust. 7 p.d.p. Wnioskodawca planuje, co do zasady, korzystać z preferencji jaką daje możliwość korzystania z ulgi IP Box, jednakże mając na względzie zmienne środowisko biznesowe, krótki czas obowiązywania przepisów w tym zakresie oraz własne plany, które mogą skutkować rezygnacją z rozliczania na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych według preferencyjnych zasad w ramach reżimu IP Box. sformułował pytanie o sposób rozliczeń w przypadku podjęcia określonych decyzji biznesowych:

1. 1) Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym w przypadku podjęcia decyzji biznesowej o zaprzestaniu rozliczenia według preferencyjnych zasad dotyczących ulgi IP Box, wnioskodawca zobowiązany będzie do obliczenia przychodów, kosztów oraz dochodów z Aplikacji, Portowania Aplikacji oraz wersji DLC na zasadach ogólnych, zgodnie z treścią art. 7 p.d.p. oraz opodatkowania dochodów z Aplikacji według stawki podatku, o której mowa w art. 19 ust. 1 p.d.p.? Wskazany reżim powinien zostać zastosowany od momentu podjęcia decyzji biznesowej o zaprzestaniu korzystania z preferencji IP Box. Informacja o wyborze formy opodatkowania powinna zostać przekazana przez wnioskodawcę w zeznaniu rocznym?
2. 2) Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym, po podjęciu decyzji biznesowej o powrocie do rozliczenia według preferencyjnych zasad właściwych dla reżimu IP Box, przy założeniu spełnienia warunków określonych w art. 24e ust. 1 p.d.p. w związku z art. 24d p.d.p., wnioskodawca uprawniony będzie do zastosowania wobec dochodów z Aplikacji, Portowania Aplikacji oraz wersji DLC stawki podatku, o której mowa w art. 24d ust. 1 p.d.p., przy czym w przypadku gdy spełnienie ww. warunków nastąpi w trakcie trwania roku podatkowego zmiana sposobu opodatkowania powinna mieć miejsce w tym samym roku podatkowym w którym wnioskodawca podjął decyzję o ponownym korzystaniu z preferencji IP Box? Informacja o wyborze formy opodatkowania powinna zostać przekazana przez wnioskodawcę w zeznaniu rocznym?
3. 3) Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że zgodnie z art. 24d ust. 10 p.d.p., jeżeli wnioskodawca skorzysta w roku podatkowym z preferencyjnego opodatkowania podatkiem CIT dochodu z danej Aplikacji, Portowania Aplikacji lub DLC stanowiących kwalifikowalne prawa własności intelektualnej stawką podatku CIT 5% zgodnie z art. 24d ust. 1 p.d.p., wnioskodawca uprawniony będzie do obniżenia dochodu ze ściśle określonej Aplikacji, Portowania Aplikacji lub DLC odpowiednio o stratę poniesioną z tytułu wytworzenia (ulepszenia, rozwoju) przedmiotowej Aplikacji, Portowania Aplikacji lub DLC, przy zachowaniu dopuszczalnego 5-letnigo okresu na rozliczenie straty?

Przedstawiając swoje stanowisko strona wskazała, iż:

1. 1. W przypadku podjęcia przez skarżącą decyzji biznesowej o rezygnacji z korzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania przewidzianej w art. 24d p.d.p., wobec osiąganych przez Spółkę dochodów z Aplikacji, ma ona możliwość zaprzestania korzystania z przepisów ww. artykułu i do opodatkowania osiąganych z tego tytułu w pozostałej części roku według zasad ogólnych p.d.p. Zadając pytanie strona podkreśliła, że zobowiązana będzie do poinformowania o tym fakcie w rocznym zeznaniu podatkowym (pytanie nr 1);
2. 2. W przypadku podjęcia przez Spółkę decyzji o ponownym skorzystaniu z preferencyjnego opodatkowania IP Box wobec osiąganych dochodów z Aplikacji, w stosunku do których w przeszłości strona korzystała z preferencyjnego opodatkowania IP Box, a następnie zdecydowała o rezygnacji z korzystania z tej preferencji (zgodnie z sytuacją będącą przedmiotem pytania nr 1), przy założeniu spełnienia warunków określonych w art. 24e ust. 1 p.d.p. w zw. z art. 24d p.d.p., Skarżąca będzie uprawniona do opodatkowania dochodów z Aplikacji według preferencyjnej stawki podatku, o której mowa w art. 24d ust. 1 cytowanej ustawy, od momentu, w stosunku do którego została podjęta taka decyzja oraz ponownie zostaną spełnione wymagania niezbędne do zastosowania opodatkowania IP Box, także w trakcie trwania roku podatkowego (pytanie nr 2);
3. 3. Spółka nie ma prawa do rozliczenia straty z kwalifikowalnych praw własności intelektualnej osiągniętej w trakcie korzystania z opodatkowania IP Box z innym dochodem niż kwalifikowany dochód z kwalifikowalnych praw własności intelektualnej - również po zaprzestaniu korzystania z przedmiotowej preferencji (pytanie nr 3).

Po analizie argumentów zawartych we wniosku oraz regulacji prawnych, o interpretację których wnosiła strona, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2020 r. uznał, iż stanowisko wnioskodawcy w zakresie skutków podatkowych podjęcia przez podatnika w trakcie roku podatkowego decyzji dotyczącej zaprzestania rozliczania według preferencyjnych zasad dotyczących ulgi IP Box oraz decyzji o powrocie do korzystania z ww. preferencji podatkowej jest nieprawidłowe, natomiast prawidłowe jest stanowisko strony w zakresie sposobu rozliczenia straty poniesionej z tytułu wytworzenia (ulepszenia, rozwoju) Aplikacji, Portowania Aplikacji lub DLC.

Ponieważ strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji, strona zarzuciła jej naruszenie przepisów:

1. 1. prawa materialnego, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a. art. 24d ust. 11 p.d.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na tym, że organ niepoprawnie uznał, że decyzję o preferencyjnym opodatkowaniu IP Box można podjąć wyłącznie po zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu rocznym;
3. b. art. 24d ust. 11 p.d.p. poprzez dopuszczenie się przez organ niewłaściwej oceny co do zastosowania tej normy prawnej. Organ błędnie uznał, że przepis ten powinien znaleźć zastosowanie do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku;
4. c. art. 24d ust. 1, 3 i 4 w zw. z ust. 11 p.d.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na tym, że organ błędnie uznał, że nie ma możliwości podjęcia decyzji o zaprzestaniu korzystania w trakcie trwania roku podatkowego z preferencyjnego opodatkowania IP Box, ani podjęcia decyzji o ponownym korzystaniu z ww. preferencji podatkowej z uwagi na fakt, że opodatkowanie IP Box jest preferencją podatkową, z której można skorzystać dopiero po zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu rocznym, co wynikało z błędnego zastosowania w sprawie art. 24d ust. 11 p.d.p.
5. 2. przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120 i 121 § 1, art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325; dalej jako: "o.p.").

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż prawidłowa wykładnia art. 24d ust. 11 p.d.p. powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten nakłada jedynie obowiązek poinformowania ex post w zeznaniu za dany rok podatkowy o wysokości dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, a tym samym przepis ten nie wyklucza, aby sama decyzja o tym, że Spółka chce zaprzestać w pewnym momencie roku preferencyjnego opodatkowania IP Box, albo ponownie powrócić do tego preferencyjnego opodatkowania była podjęta przez Spółkę wcześniej, w trakcie tego roku podatkowego.

Skarżący podniósł, że prawidłowa subsumcja zdarzenia przyszłego powinna skutkować niezastosowaniem art. 24d § 11 p.d.p. do określenia skutków podatkowych podjęcia przez Spółkę decyzji dotyczącej zaprzestania bądź ponownego skorzystania w trakcie roku podatkowego z opodatkowania IP Box. Prawidłowo zatem, ocena stanowiska wnioskodawcy w skarżonym zakresie dokonana na podstawie art. 24d ust. 1, 3 i 4 p.d.p. powinna prowadzić do wniosku, że w wyniku podjęcia decyzji o zaprzestaniu bądź ponownym rozpoczęciu w trakcie roku preferencyjnego opodatkowania IP Box, Spółka ma prawo wyboru czy zastosuje preferencyjne opodatkowanie IP Box w odniesieniu do dochodu z kwalifikowalnego prawa własności intelektualnej osiągniętego w całym danym roku podatkowym, czy wyłącznie do części przedmiotowego rocznego dochodu osiągniętego w części danego roku podatkowego, czemu podatnik da wyraz w zeznaniu rocznym.

Spółka podniosła, iż poprawna wykładnia treści art. 24d ust. 1, 3 i 4 w zw. z ust. 11 p.d.p. w odniesieniu do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz zapytania strony skarżącej powinna prowadzić do wniosku, że zastosowanie preferencyjnego opodatkowania IP Box jest prawem Spółki, w związku z czym Spółka powinna mieć prawo do skorzystania z tego uprawnienia tylko w wybranym zakresie (za część roku podatkowego) w wyniku podjętych decyzji biznesowych, informując w zeznaniu rocznym o skorzystaniu z tej formy opodatkowania w tym wybranym zakresie.

W odniesieniu do zarzucanych naruszeń przepisów postępowania (art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120 i 121 § 1, art. 14h o.p.), strona podniosła, iż organ wydając zaskarżoną interpretację wykroczył poza wskazane we wniosku zdarzenie przyszłe, polegające na uznaniu, iż przedmiotem zapytania Spółki było rozstrzygnięcie czy istnieje możliwość odprowadzania w trakcie roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy obliczonych przy zastosowaniu preferencyjnej stawki opodatkowania IP Box. To z kolei doprowadziło, w ocenie strony skarżącej, do uznania przez organ, że brak możliwości odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy po preferencyjnej stawce CIT implikuje brak prawa preferencyjnego opodatkowania IP Box do części dochodów z kwalifikowalnego prawa własności intelektualne] osiągniętych w danym roku podatkowym (np. na skutek decyzji o rezygnacji bądź powrocie do preferencyjnego opodatkowania IP Box w trakcie roku podatkowego).

Nadto, nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, wykroczenie poza wskazane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz zadane przez Spółkę we wniosku o wydanie Interpretacji pytania nr 1 i 2, poprzez nieuzasadnione połączenie dwóch niezależnych pytań, prowadzące do przyjęcia przez organ, iż przedmiotem analizy jest wyłącznie sytuacja, w której Spółka planuje w obrębie tego samego roku podatkowego zrezygnować oraz powrócić do opodatkowania na zasadach preferencyjnych dochodu z kwalifikowalnego prawa własności intelektualnej. Zdaniem strony, organ przytoczył jedynie ogólne tezy dotyczące wykładni analizowanego przepisu przy jednoczesnym braku dostatecznej argumentacji prawnej, z której jednoznacznie wynikałoby, dlaczego stanowisko i argumenty Spółki uznał on za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. Wskazane naruszenia przepisów postępowania doprowadziły, w ocenie strony, defacto do nieudzielenia przez organ bezpośredniej odpowiedzi na pytanie nr 1 i 2 a przy tym uznanie stanowiska Spółki za nieprawidłowe w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując, iż zarzuty sformułowane przez Spółkę są bezzasadne i nie znajdują oparcia w treści wydanej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga, jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. § 3 tego rozporządzenia).

Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg m.in. na interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego polega na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (art. 14b § 3 o.p.). W sprawach tego rodzaju, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Zakres oceny stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony jest przez treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Organ dokonujący interpretacji nie może więc wykraczać poza granice, które wyznaczają: treść zadanego pytania i okoliczności stanu faktycznego przytoczone we wniosku Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego, sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie.

Sąd rozpoznając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego może taką interpretację uchylić (art. 146 § 1 p.p.s.a.) bądź oddalić (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Stosownie do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Oznacza to, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c o.p.) zarówno organ interpretacyjny jak i sąd administracyjny w ramach kontroli interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach opisu zdarzenia przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

Granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest zatem przez przepisy art. 14b § 1, § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 o.p. Zgodnie z art. 14b § 1 niniejszej ustawy interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 o.p.).

Mając na względzie przytoczone powyżej regulacje prawne oraz treść złożonej skargi, będącej przedmiotem rozpoznania w przedmiotowym postępowaniu, sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest nieuzasadniona.

Sąd, analizując zarzuty zawarte w skardze, nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 24d ust. 11 p.d.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania tej normy prawnej jak również przepisów art. 24d ust. 1, 3 i 4 w zw. z ust. 11 cytowanej ustawy również, jak twierdzi strona, poprzez ich błędną wykładnię. Regulacje dotyczące stosowania ulgi IP Box zostały zawarte w dyspozycjach art. 24d - 24e p.d.p. Zgodnie z treścią art. 24d ust. 1 p.d.p. podatek od osiągniętego przez podatnika kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej w myśl art. 24d ust. 2 przywołanej ustawy są:

1. 1. patent,
2. 2. prawo ochronne na wzór użytkowy,
3. 3. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
4. 4. prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
5. 5. dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin,
6. 6. prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,
7. 7. wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz.U. z 2018 r., poz. 432),
8. 8. autorskie prawo do programu komputerowego - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Zgodnie z art. 24d ust. 3 p.d.p., podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym. Sposób obliczenia wysokości kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej zawarty jest w ustępie 4 wskazanego artykułu. Zgodnie z treścią tego przepisu, wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru (wskaźnik nexus): (a+b)*1.3 a+b+c+d, w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika:

a - prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, b - nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 3, c - nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 4, d - nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.

Stosownie do art. 24d ust. 5 p.d.p., do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. W przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym mowa w ust. 4, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1 (art. 24d ust. 6 p.d.p.).

Zgodnie z art. 24d ust. 7 p.d.p., dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest osiągnięty przez podatnika w roku podatkowym dochód (strata):

1. 1. z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
2. 2. ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
3. 3. z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;
4. 4. z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

Natomiast, stosownie do regulacji zawartej w art. 24d ust. 8 p.d.p., do ustalenia dochodów, o których mowa w ust. 7 pkt 3, przepis art. 11c stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 24d ust. 10 p.d.p., o wysokość straty z kwalifikowanych praw własności intelektualnej poniesionej w roku podatkowym obniża się dochód osiągnięty w najbliższych kolejno następujących po sobie 5 latach podatkowych z tego samego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tego samego rodzaju produktu lub usługi lub tej samej grupy produktów lub usług, w których zostało wykorzystane kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Jednocześnie, jak stanowi art. 24d ust. 11 p.d.p., podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).

Obowiązki podatników podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 24d zostały określone w art. 24e p.d.p. Przepis art. 24e ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 24d są obowiązani:

1. 1. wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonej ewidencji rachunkowej;
2. 2. prowadzić ewidencję rachunkową w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
3. 3. wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 24d ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu;
4. 4. dokonywać zapisów w prowadzonej ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający ustalenie łącznego dochodu z tych kwalifikowanych praw własności intelektualnej - w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonej ewidencji rachunkowej nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt. 2 i 3;
5. 5. dokonywać zapisów w prowadzonej ewidencji rachunkowej w sposób zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług - w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonej ewidencji rachunkowej nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt. 2 - 4.

Zgodnie z art. 24e ust. 2 p.d.p., w przypadku gdy na podstawie ewidencji rachunkowej nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 19 niniejszej ustawy.

Przywołane powyżej regulacje polegają na preferencyjnym opodatkowaniu 5% stawką podatkową dochodów uzyskiwanych przez podatnika z praw własności intelektualnej, których podatnik jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem lub posiada prawa do korzystania z nich na podstawie umowy licencyjnej i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego przez m.in. patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, zwane "kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej". Podatnik ma możliwość stosowania preferencji IP Box przez cały okres trwania ochrony prawnej kwalifikowanych IP. W przypadku tych aktywów, które podlegają procedurze zgłoszenia/rejestracji (ekspektatywa uzyskania kwalifikowanego IP), podatnik będzie mógł skorzystać z preferencji podatkowej od momentu zgłoszenia lub złożenia wniosku o rejestrację.

Możliwość skorzystania z Innovation Box ma miejsce również w sytuacji, gdy podatnik dokona zakupu kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa powyżej, pod warunkiem, że następnie poniesie on koszty związane z rozwojem lub ulepszeniem nabytego prawa. Podatnik może również rozwijać lub ulepszać w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej "cudze IP", np. program komputerowy. Jeżeli w wyniku efektów tych prac, powstaną nowe prawa własności intelektualnej, przysługujące temu podatnikowi, który rozwinął lub ulepszył "cudze IP" oraz podlegają one ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, podatnicy są wówczas również uprawnieni do zastosowania preferencyjnej stawki w wynoszącej 5% podatku od osiągniętego dochodu.

Należy podkreślić, jak zasadnie uczynił to organ w zaskarżonej interpretacji, że stosowanie tej ulgi (niższej stawki podatku do kwalifikowanych dochodów) jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Z korzystaniem z ulgi wiążą się także dodatkowe obowiązki po stronie podatników, w szczególności obowiązek prowadzenia ewidencji pozwalającej na monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych. Podatnicy korzystający z preferencyjnej 5% stawki opodatkowania dochodu z kwalifikowanego IP są obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego IP w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę). Podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został osiągnięty. Podatnik ma prawo stosować 5% stawkę podatkową do dochodu z tego konkretnego kwalifikowanego IP w okresie, w którym kwalifikowane IP posiada ochronę prawną.

Podatnik winien również pamiętać, że w sytuacji poniesienia straty na danym kwalifikowanym IP nie będzie mógł tej straty rozliczyć na zasadach ogólnych, tj. z dochodem z działalności opodatkowanej stawką 9% lub 19%.

Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy wnioskodawca ma możliwość podjęcia decyzji biznesowej o zaprzestaniu korzystania w trakcie trwania roku podatkowego z preferencyjnego opodatkowania IP Box oraz podjęcia decyzji o ponownym korzystaniu z omawianej preferencji podatkowej.

IP Box, podobnie jak ulga B+R, na co słusznie zwrócił uwagę organ, jest preferencją podatkową, z której można skorzystać po zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu rocznym. Podatnicy nie mają zatem możliwości skorzystania z tej preferencji w trakcie roku podatkowego, poprzez pomniejszanie zaliczek na podatek dochodowy. Podatnik osiągający dochody z kwalifikowanego IP w ciągu roku podatkowego jest zobowiązany do zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od takich dochodów na zasadach ogólnych, tj. według stawki podstawowej 19% lub 9% ustawy o CIT. W kolejnym roku podatkowym podczas składania zeznania podatkowego za rok poprzedni, podatnik wskazuje 5% stawkę podatkową wobec dochodu z kwalifikowanych IP. Podatnicy nie mogą w danym roku podatkowym, w ramach stosowanej preferencji, odliczyć straty poniesionej z danego prawa własności intelektualnej, której nie wykazali uprzednio w złożonym zeznaniu rocznym.

Podatnik może w ciągu roku zdecydować, że po jego zakończeniu wyłącznie w ograniczonym zakresie skorzysta z przysługującej mu preferencji podatkowej. Podjęcie tej decyzji w trakcie roku podatkowego pozostaje jednak bez wpływu na dokonywane w ciągu roku podatkowego rozliczenia podatkowe. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że w ciągu roku podatkowego brak jest możliwości odprowadzania przez Spółkę, w związku z ulgą IP Box, zaliczek na podatek w preferencyjnej wysokości a strona obowiązana jest uiszczać zaliczki na tzw. zasadach ogólnych.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ wyraźnie wskazał, że dopiero składając zeznanie roczne Spółka zdecyduje czy w ogóle oraz w jakim zakresie skorzysta z preferencyjnego opodatkowania w stosunku do dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w danym roku podatkowym. Preferencyjne opodatkowanie strona będzie mogła zastosować w stosunku do dochodu uzyskanego ze wszystkich lub z części kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o ile spełnione zostaną przesłanki wynikające z wyżej przytoczonych przepisów dotyczących IP Box, w tym również tych dotyczących prowadzenia stosownej ewidencji. Brak spełnienia wymaganych ustawą warunków do zastosowania ulgi IP Box w stosunku do dochodu/poniesionej straty z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej spowoduje, jak słusznie zauważył organ, że strona w zeznaniu rocznym nie będzie mogła wykazać tego dochodu/straty jako dochodu/straty w stosunku, do którego zastosowała ww. preferencję podatkową.

Natomiast nie wykazanie straty z kwalifikowanych praw własności intelektualnych w zeznaniu podatkowym spowoduje, że niewykazana strata nie będzie podlegać odliczeniu w zeznaniu składanym za następny/kolejne lata podatkowe.

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Spółka wprost wskazała, że wnosi o potwierdzenie stanowiska, zgodnie z którym ma ona prawo w trakcie roku podatkowego zrezygnować z preferencyjnego opodatkowania, pomimo nawet istnienia warunków uprawniających jej do zastosowania ulgi IP Box. Nadto, zdaniem wnioskodawcy, zmiana rozliczeń z tego tytułu może nastąpić od momentu podjęcia stosownej decyzji, także w trakcie trwania roku podatkowego (ad. 1 in fine). W ocenie strony, jeżeli warunki określone przepisami art. 24d oraz art. 24e p.d.p. zostaną spełnione w trakcie trwania roku podatkowego, zmiana sposobu opodatkowania może zostać wprowadzona w życie od momentu, w którym ponownie zostaną spełnione wymagania niezbędne do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania oraz podjęta zostanie decyzja o korzystaniu z preferencji podatkowej. Zdaniem wnioskodawcy, również zmiana rozliczeń z tego tytułu może nastąpić od momentu ponownego spełnienia warunków skorzystania z ulgi IP Box, także w trakcie trwania roku podatkowego, w ramach którego podatnik podejmie decyzję o skorzystaniu z preferencji IP Box.

Mając na uwadze charakter ulgi IP Box i sposób/zasady jej rozliczania, twierdzenia strony nie zasługują na uwzględnienie i poparcie. Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa, co oznacza, iż nie naruszył przepisów prawa materialnego. Organ zasadnie uznał, iż Spółka nie ma możliwości w trakcie trwania roku podatkowego podjęcia decyzji o zaprzestaniu korzystania z preferencyjnego opodatkowania wynikającego z ulgi IP Box, a następnie podjęcia decyzji o ponownym korzystaniu z tej preferencji podatkowej.

W ocenie sądu, również zarzut naruszenia przez organ w zaskarżonej interpretacji przepisów art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 i art. 14h o.p. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie strony, organ przytoczył jedynie ogólne tezy dotyczące wykładni analizowanego przepisu przy jednoczesnym braku dostatecznej argumentacji prawnej, z której jednoznacznie wynikałoby, dlaczego stanowisko i argumenty Spółki uznał on za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za takim stanowiskiem. Zaskarżonej interpretacji strona zarzuciła również brak argumentacji prawnej, z której jednoznacznie wynikałoby, czy skorzystanie z prawa do zastosowania preferencyjnego opodatkowania IP Box do dochodu z tytułu danego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej implikuje obowiązek opodatkowania całości tegoż dochodu, czy też daje możliwość opodatkowania wybranej części (w tym całości) dochodu z tego kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w przypadku podjęcia decyzji biznesowej o zaprzestaniu bądź powrocie do opodatkowania dochodu według zasad preferencyjnych w trakcie roku podatkowego.

Sąd, orzekający w rozpatrywanej sprawie nie podziela powyższego zarzutu. Wydanie interpretacji indywidualnej polega, jak słusznie zauważył organ i jak wskazano na wstępie rozważań, na ocenie stanowiska wnioskodawcy dotyczącego skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego. W przypadku uznania stanowiska pytającego za nieprawidłowe, wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się w istocie do wskazania przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie oraz do oceny skutków podatkowych przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego w świetle tych przepisów. Organ tak właśnie uczynił w zaskarżonej interpretacji. Postępowanie w sprawia wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego różni się od postępowania podatkowego. W postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, organ jedynie ocenia przedstawione przez stronę stanowisko w odniesieniu do interpretowanych przepisów prawa podatkowego.

W ocenie sądu, organ tak właśnie działał w przedmiotowej sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w treści zaskarżonej interpretacji. Zawiera ona bowiem wskazanie właściwego stanowiska w zakresie dotyczącym przedmiotu wniosku, jak również uzasadnienie prawne tej oceny, udzielone na podstawie przepisów prawa podatkowego, stanowiącego wynik analizy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku i wątpliwości strony. Zdaniem sądu, organ w przedmiotowej sprawie udzielił jasnej odpowiedzi na pytania nr 1 i 2, która znajduje swoje oparcie w obowiązujących przepisach mających zastosowanie do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego. Fakt, że stanowisko organu jest inne aniżeli, to które strona przedstawiła we wniosku nie przesądza o nieprawidłowości działania organu w tym zakresie. Natomiast sformułowane w rozpatrywanej skardze zarzuty stanowią, w ocenie sądu, polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej interpretacji.

Wyrażona w treści art. 120 o.p. zasada działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, obliguje organ podatkowy do respektowania określonych prawem warunków i zbadania, czy w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa jego stanowisko jest prawidłowe, czy też nie.

Analizując zarzuty skargi, sąd doszedł do przekonania, iż organ w rozpatrywanej sprawie odniósł się do opisanego przez Spółkę zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący, dokonał jego oceny prawnej, przytaczając przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Tym samym wykazał z jakiego powodu, i w jakim zakresie, uznał przedstawione przez stronę stanowisko za nieprawidłowe. Działając w ramach przepisów Ordynacji podatkowej obowiązujących w dacie wydania interpretacji indywidualnych, organ ściśle trzymał się wytyczonych mu przez reguły prawa zasad postępowania.

Sąd jeszcze raz pragnie podkreślić, iż w ramach tego postępowania Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie przeprowadza postępowania dowodowego, nie dokonuje analizy dokumentów, przesłuchania świadków ani oględzin (art. 14b § 1 o.p.). Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że aktywność organu wydającego interpretację ogranicza się tylko i wyłącznie do zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska).

W niniejszej sprawie organ rzetelnie przeanalizował okoliczności sprawy. W swoich rozważaniach oparł się wyłącznie na przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego oraz sformułowanych przez stronę pytaniach zakreślających granice interpretacji indywidualnej. Tym samym nie wykroczył on, w ocenie sądu, poza wskazane we wniosku zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji w skarżonym zakresie oraz zadane przez Spółkę pytania nr 1 i 2. Oceniając czy strona ma możliwość w trakcie trwania roku podatkowego podjęcia decyzji o zaprzestaniu korzystaniu z preferencyjnego opodatkowania wynikającego z ulgi IP Box a następnie podjęcia decyzji o ponownym korzystaniu z tej preferencji podatkowej, organ w pierwszej kolejności musiał podjąć rozważania dotyczące charakteru omawianej preferencji podatkowej i sposobu jej rozliczania.

Stanowisko przedstawione w interpretacji dotyczy także sytuacji powrotu do korzystania z omawianej preferencji w innym roku niż dokonano zaprzestania z niej korzystania. Wskazanie przez organ, że wnioskodawca nie ma możliwości w trakcie trwania roku podatkowego podjęcia decyzji o zaprzestaniu korzystania z preferencyjnego opodatkowania wynikającego z ulgi IP Box, a następnie podjęcia decyzji o ponownym korzystaniu z tej preferencji podatkowej nie oznacza, jak słusznie podniósł organ, że zakres przedmiotowej interpretacji został ograniczony do sytuacji zaprzestania korzystania z tej preferencji i podjęcia decyzji o ponownym z niej korzystaniu jedynie w obrębie tego samego roku podatkowego. Analiza organu dotyczy także sytuacji zaprzestania korzystania z preferencji IP Box w jednym roku podatkowym a następnie podjęcie decyzji o ponownym korzystaniu z tej preferencji w innym roku podatkowym.

Zatem stwierdzenie organu w tym zakresie ma szerszy zakres, niż wskazuje na to strona. Czyni to bezpodstawnym zarzut Spółki w tym zakresie. Zgodnie z treścią art. 121 § 1 o.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Przy wydaniu przedmiotowej interpretacji nie została naruszona zasada ogólna postępowania określona w art. 121 § 1 o.p. Organ podatkowy dokładnie przeanalizował opis zdarzenia przyszłego przedstawiony we wniosku oraz dokonał jego interpretacji na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zaskarżona interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego, została wydana prawidłowo i odpowiada prawu, z tego względu zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd w oparciu o treść 151 p.p.s.a., oddalił rozpatrywaną skargę.

AKE.