Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 347/17

Uzasadnienie

W dniu 29 grudnia 2016 r. B. B., dalej: "skarżący", za pośrednictwem Wójta Gminy W. złożył do Urzędu Wojewódzkiego skargę na Uchwałę Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty. W skardze tej nie sformułował zarzutu naruszenia prawa ale twierdził, że opłaty zostały zawyżone, a wszystkich – niezależnie od wysokości ich dochodów – traktuje się jednakowo.

Pismem z dnia 13 stycznia 2017 r. Urząd Wojewódzki stwierdziwszy swoją niewłaściwość w sprawie, powołując się n przepisy ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych oraz przepisy Działu VIII Skargi i Wnioski ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) przekazał wniesioną skargę Regionalnej Izbie Obrachunkowej celem załatwienia zgodnie z właściwością.

Pismem z dnia 1 lutego 2017 r. Regionalna Izba Obrachunkowa zawiadomiła skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Poinformowano w nim skarżącego, że wskazana wyżej uchwała była zbadana w trybie nadzoru na posiedzeniu w dniu 7 lipca 2015 r., a Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej nie znalazło podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem badanej uchwały. Nadzór wykonywany przez regionalne izby obrachunkowe jest zaś sprawowany, jak to wynika z treści art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, na podstawie zgodności z prawem. Maksymalna wysokość stawki zagospodarowanie odpadami komunalnymi, określona przepisami art. 6k ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 250) nie została przez Radę Gminy przekroczona. Badanie w trybie nadzoru uchwał rad gmin w oparciu o kryterium celowości nie mieści się natomiast w kompetencjach Regionalnej Izby Obrachunkowej.

Wyżej wymienione pismo zostało zaskarżonego w dniu 20 marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W ocenie skarżącego Regionalna Izba Obrachunkowa nie wydała decyzji zgodnie z "przepisami KPA".

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że postępowanie skargowe prowadzone w trybie Działu VIII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie jest objęte właściwością sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W ocenie sądu zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej: "P.p.s.a." określają zakres spraw należących do właściwości sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Rodzaj aktów lub czynności na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego stanowi katalog zamknięty. Ustawodawca bowiem w powołanym art. 3 §, 2 P.p.s.a. w sposób enumeratywny wskazał prawne formy działania administracji publicznej objęte kognicją sądowoadministracyjną.

W ocenie Sądu postępowanie w sprawie skarg i wniosków objętych Działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Brak kognicji sądów administracyjnych w tych sprawach nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienie NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07).

Niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas gdy skarga:

1. dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 P.p.s.a.), albo
2. została wniesiona w sprawie wyłączonej zakresu właściwości tego sądu (art. 5 P.p.s.a.), albo
3. została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego.

W rozpoznawanej sprawie zachodzi niedopuszczalność z powodu wskazanego w punkcie pierwszym, ponieważ działalność organów administracji publicznej uregulowana przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, dotycząca skarg i wniosków obywateli, nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Z akt wynika, że pismo skarżącego z dnia 29 grudnia 2016 r. stanowi skargę złożoną w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę treść skargi, w której skarżący nie powołuje się na naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia nie sposób uznać jej za środek prawny unormowany w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Odpowiedź na tę skargę, zawarta w piśmie z dnia 1 lutego 2017 r. nie stanowi zaś aktu lub czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wskazać również należy, że organ udzielając skarżącemu odpowiedzi na tę skargę poinformował go, że uchwała w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty była analizowana w trybie nadzorczym już w 2015 r. i nie stwierdzono naruszenia prawa przez wskazaną wyżej uchwałę Rady Gminy. Wyjaśniono jednocześnie skarżącemu szczegółowo podstawy prawne działania Rady Gminy oraz Regionalnej Izby Obrachunkowej.

Zgodnie z art. 58 § 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego wobec czego na tej podstawie należało skargę odrzucić.