Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z tego powodu, że jej natychmiastowe wykonanie spowodowałoby nieodwracalną szkodę. Uzasadniała, że sama wychowuje uczące się dziecko i w związku z tym wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczące pogorszenie jej sytuacji materialnej.
Skarżąca ubiegała się o prawo pomocy, przy czym nie przedstawiła dokumentów niezbędnych dla oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej. W rezultacie sąd prawomocnie odmówił przyznania prawa pomocy.
Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. – ustawa p.p.s.a.) pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nie wystarczy tylko przywołanie treści przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jakie podaje skarżąca, nie pozwala zastosować instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiona argumentacja nie pozwala zasadnie przyjąć, by nawet przymusowa zapłata określonych zobowiązań podatkowych wiązać się miała z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim argumentacja skarżącej jest zbyt ogólna. Twierdzenia o pogorszeniu sytuacji materialnej, o nieodwracalnej szkodzie nie zostały w żaden sposób poparte wykazaniem konkretnych okoliczności. Skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie podała konkretnych okoliczności opisujących jej sytuację materialną i nie przedstawiła dokumentów źródłowych na okoliczność jej rzeczywistej sytuacji materialnej.
Kwestia zasadności skargi pozostaje poza zakresem przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumenty skarżącej, zmierzające do uzasadnienia zarzutów skargi, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Dla dopełnienia oceny prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przywołać stanowisko prawne w sprawie II FSK 2563/11, zgodnie z którym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. też I FZ 574/12, II FZ 988/12, II FZ 894/12, II FZ 497/12, II FSK 2333/12).
Z tych względów należało postanowić jak w sentencji.