Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 18 marca 2009 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała Sąd, iż pełnomocnikiem strony z urzędu został wyznaczony radca prawny J.S. W dniu 23 marca 2009 r. skarżący udzielił wyznaczonemu radcy prawnemu pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszej sprawie.
Pełnomocnik strony pismem procesowym z dnia 28 lutego 2011 r. zawiadomił Sąd, że w niniejszej sprawie została sporządzona opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej według norm przepisanych, oświadczając, że opłaty za czynności radcy prawnego w przedmiotowej sprawie nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do wniosku dołączył opinię z dnia 20 kwietnia 2009 r. o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej wraz z dowodem przesłania jej stronie.
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Z przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższy przepis stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za te czynności wynosi 50% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, wynosi 240 zł.
Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie wyznaczony radca prawny został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyroku z dnia 15 października 2008 r., czyli w drugiej instancji. W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez wnioskodawcę czynności procesowych w imieniu skarżącego w postaci sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 221,40 zł (180 zł + 41,40 zł podatek VAT według stawki 23%).
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 250 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.