Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2007r.
Postanowieniem z dnia 9 października 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego (k. 63 akt sąd.). Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych w Olsztynie wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu – radcę prawnego M.W. (k.78 akt sąd.).
W dniu 13 listopada 2013r. pełnomocnik strony złożyła skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu nie zostało opłacone w całości ani w części (strona 3 skargi kasacyjnej, k. 89 akt sąd.).
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 listopada 2016r. sygn. akt I GSK 12/14 oddalił skargę kasacyjną (k. 192 akt sąd.). Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu. Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 9 listopada 2016r. skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika (k.181 akt sąd.).
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Wniosek podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2016, poz.1715). Zgodnie jednak z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Przepisami stosowanymi przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016r. były przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2015 poz. 1805) – dalej jako rozporządzenie z 2015r., obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016r., zawierające również przepisy przejściowe dotyczące stosowania przepisów dotychczasowych.
W niniejszej sprawie postępowanie kasacyjne, za czynności w którym pełnomocnik ubiega się o wynagrodzenie, wszczęte zostało przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia z dnia 2015r. tj. przed dniem 1 stycznia 2016r.
W rozpoznawanej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie został wydany w dniu 1 sierpnia 2013r., natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadł w dniu 9 listopada 2016r. Skoro zatem postępowanie sądowe w II instancji rozpoczęło się przed dniem wejścia w życie Rozporządzenia z 2015r i nie zostało zakończone przed tym dniem, do przyznania kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej zastosowanie znajduje uprzednio obowiązujący w tym zakresie akt tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwany następnie Rozporządzeniem z 2002r.
Zgodnie z § 15 rozporządzenia z 2002r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia z 2002 r.).
W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit b rozporządzenia z 2002r. Stosownie do jego treści stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji tj. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną określoną w pkt 1 w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się na podstawie § 6 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 100.000 zł – 3.600 zł (§6 pkt 6). W sprawie niniejszej wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 98.306 zł. Zatem stawka minimalna, będąca podstawą do ustalenia opłaty zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia z 2002r. wynosi w przedmiotowej sprawie 3.600 zł. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, iż wyznaczonemu radcy prawnemu należne jest wynagrodzenie w kwocie 2.700 zł netto (3.600 zł x 75%), powiększonej o należny podatek VAT.
Z podanych przyczyn, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.