Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Ol 722/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargi K.B. – Firma A. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" i nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do sierpnia 2005r. oraz od kwietnia do grudnia 2004r..
Na wniosek skarżącej sąd doręczył jej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 23 grudnia 2013r. (k. 270 i 273 akt sąd.). Równocześnie z wnioskiem o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego.
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2014r., sygn. akt I SA/Ol 722/13, WSA w Olsztynie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie doradcy podatkowego.
W dniu 20 marca 2014r. Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła pełnomocnikiem strony doradcę podatkowego K.D., o czym Sąd został poinformowany w dniu 24 marca 2014r. (k. 300 akt sąd.).
W dniu 31 marca 2014r. doradca podatkowy zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku z dnia 28 listopada 2013r.. W uzasadnieniu wskazał, że informację o tym, iż został wyznaczony pełnomocnikiem skarżącej uzyskał w dniu 24 marca 2014r..
Zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2014r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej poprzez złożenie skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna od ww. wyroku z dnia 28 listopada 2013r. wpłynęła do tut. Sądu w dniu 14 kwietnia 2014r., w terminie zakreślonym do wykonania wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Stosownie zaś do treści art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.).
Zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem (por. postanowienie z dnia 14 września 2011r., sygn. akt I OZ 666/11, z dnia 29 października 2010r., sygn. akt I FZ 324/10, z dnia 12 maja 2011r., sygn. akt II GZ 243/11, z dnia 8 czerwca 2005r., sygn. akt I FZ 198/06, z dnia 15 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 253/05), w sytuacji, gdy profesjonalny pełnomocnik zostaje ustanowiony z urzędu w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, 7 – dniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 4 p.p.s.a., nie ma zastosowania. Termin ten bowiem, mając na uwadze treść art. 177 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, wynosi 30 dni od momentu, kiedy to pełnomocnik dowiedział się o swoim umocowaniu. Powyższe stanowisko jest uzasadnione tym, że jak wynika z treści powołanych wyżej przepisów p.p.s.a., strona występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, powinna jednocześnie z wnioskiem dopełnić tej czynności.
Jak podkreślał wielokrotnie NSA w powołanych wyżej orzeczeniach, zaprezentowana koncepcja z jednej strony gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, z drugiej zaś nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 p.p.s.a. W takiej sytuacji przyjmuje się zatem, że przyczyna uchybienia ustała w dniu, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 267 – 268).
W ocenie Sądu, złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Zostały bowiem spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa powyżej. Uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy skarżącej. Po ustanowieniu profesjonalnego pełnomocnika, który dowiedział się o wyznaczeniu jego osoby jako pełnomocnika w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 722/13 w dniu 24 marca 2014r., pełnomocnik ten złożył w dniu 31 marca 2014r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Następnie dołączył do wniosku skargę kasacyjną, w wyniku wezwania, z zachowaniem terminu zakreślonego do wykonania wezwania.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, niezachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącej i jej pełnomocnika. Spełnione ponadto zostały pozostałe przesłanki z art. 87 p.p.s.a., warunkujące możliwość przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.