Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta O. z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016r. dla M. i R. G. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. złożyli M. i R. G. Przy czym skargę tę podpisała wyłącznie M. G. Wezwaniem z dnia 4 października 2016r. zobowiązano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez m.in. podpisanie skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania.
Z uwagi na uchybienie terminowi do uzupełnienia ww. braku formalnego postanowieniem z dnia 4 listopada 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego.
Pismem z dnia 12 listopada 2016r. skarżący zwrócili się o przyznanie prawa pomocy oraz zmianę decyzji Sądu – postanowienia z dnia 4 listopada 2016r. i rozpoznanie skargi.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Wezwaniem z dnia 3 stycznia 2017r., zobowiązano pełnomocnika z urzędu do sprecyzowania treści pisma skarżących z dnia 12 listopada 2016r., poprzez wskazanie czy ww. pismo skarżących o zmianę postanowienia Sądu z dnia 4 listopada 2016r. i rozpoznanie skargi stanowi zażalenie na ww. postanowienie.
W odpowiedzi pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że wniosek stron z dnia 12 listopada 2016r. zawarty w pkt 2 pisma stanowi zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 4 listopada 2016r. Przy czym pełnomocnik z urzędu precyzując ww. zażalenie wniosła o uchylenie postanowienia Sądu i rozpoznanie skargi. Jednocześnie w kolejnym piśmie datowanym na ten sam dzień adwokat wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2017r. Sąd odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jako przedwczesny. Wskazał, że w sytuacji gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia.
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017r., sygn. akt II FZ 200/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 listopada 2016 r. w przedmiocie odrzucenia skargi skarżącego.
Pismem z dnia 29 maja 2017r. pełnomocnik skarżącego wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek bardzo złego stanu zdrowia skarżącego. W związku z powyższym stanowi to przyczynę nieuzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie w zakreślonym przez Sąd terminie. Czynność ta została dokonana w jak najszybszym możliwym terminie przez stronę gdy tylko mogła ona uzyskać pomoc w dotarciu do Sądu.
Pismem z dnia 6 czerwca 2017r. pełnomocnik skarżącego cofnęła opisany wniosek o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze. Stosownie do treści art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, co jest dla sądu wiążące, chyba że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W niniejszej sprawie sąd uznał, w świetle stosowanego odpowiednio art. 60 p.p.s.a., cofnięcie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi za dopuszczalne, albowiem czynność ta nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, a ponadto zgodnie z treścią art.33 §1 p.p.s.a. R.G., z mocy prawa stał się w niniejszej sprawie uczestnikiem na prawach strony.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.