Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania Z. K. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]", odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia "[...]"w sprawie utrzymania w mocy decyzji Urzędu Skarbowego "[...]" z dnia "[...]" dotyczącą określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 1993 roku w kwocie 9.466 zł, od posiadanych w dniu 1 października 1993 roku papierosów i spirytusu pochodzących z zagranicy, nieoznaczonych banderolami.
Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 25 lipca 2009r. Skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia "[...]" określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc październik 1993r. w wysokości 9.466,00 zł, od posiadanych w dniu 01 października 1993r. papierosów i spirytusu pochodzących z zagranicy, nieoznaczonych banderolami. Uzasadniając żądanie wznowienia postępowania Strona powołała się na art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stwierdzając że decyzja została wydana w oparciu o fałszywe dowody.
Skarżący wskazał na brak dowodów stwierdzających, że w okresie za który została określona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym tj. październik 1993r., prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży alkoholu oraz papierosów i wynikającego z tego obowiązku płacenia podatku akcyzowego. Ponadto stwierdził, że w związku z tym faktem, w roku 1993 Urząd Skarbowy nie udzielił stosownej odpowiedzi Prokuraturze rejonowej z dnia 30.11.1995r.
Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w przedmiocie decyzji ostatecznej z dnia "[...]". W związku z faktem, iż pomimo wezwania przez organ podatkowy pismem z dnia 27.08. 2009r. Strona nie przedstawiła dowodów świadczących o uprzednim rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o dowody fałszywe, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]", odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej.
W odwołaniu od decyzji, Skarżący zarzucił, iż przy jej wydaniu:
- - nie uwzględniono, iż Urząd Skarbowy nie odpowiedział na pismo do Prokuratury Rejonowej w 1993r.,
- - nie uwzględniono, iż brak jest dowodów potwierdzających prowadzenie przez Stronę działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży alkoholu i papierosów w 1993r. i wynikającego z tego obowiązku płacenia podatku akcyzowego.
Strona ponadto zażądała przeprowadzenia konfrontacji z naczelnikiem Wydziału Akcyzy Izby Celnej w celu udowodnienia, iż organa podatkowe w sposób wyczerpujący i zgodny z prawem rozpatrzyły materiał dowodowy, zebrany w sprawie.
Stwierdził również, iż podatkiem akcyzowym został obciążony bezprawnie, a pierwotna decyzja Urzędu Skarbowego została wydana na podstawie fałszywych dowodów.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję z dnia "[...]".
Organ podniósł, iż wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a w związku z tym, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej. Odnosząc się z kolei do powołanej przez Skarżącego przesłanki wznowienia postępowania organ wskazał, iż zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.
Oceniając wniosek Skarżącego Dyrektor Izby Celnej uznał, iż twierdzenia Skarżącego nie wyczerpują przesłanki zawartej w ww. przepisie. W szczególności zarzut, iż organ podatkowy wydając decyzję w dniu "[...]" nie okazał Prokuraturze dokumentów stwierdzających, iż miał on zapłacić podatek akcyzowy w październiku 1993r. w kwocie 9.466,00 zł nie stanowi przesłanki wznowieniowej. Organ podkreślił, iż Skarżący był wzywany do przedstawienia dowodu, wydanego przez właściwy sąd, iż decyzja Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" i utrzymująca ją decyzja Izby Skarbowej z dnia "[...]", zostały wydane w oparciu o fałszywe dowody. Jednak Skarżący w wyznaczonym terminie ani też w odwołaniu od skarżonej decyzji nie dostarczył takiego dowodu, jedynie wyraził swoją opinię, iż decyzja Urzędu Skarbowego została wydana w oparciu o fałszywe dokumenty i jest to wystarczający dowód w niniejszej sprawie.
Zdaniem organu, w kwestii fałszywości dowodu powinny się wypowiadać właściwe organy, a Strona powołująca się na powyższą przesłankę powinna przedłożyć właściwemu organowi prawomocne orzeczenie sądowe stwierdzające, że dowód na podstawie którego dokonano ustaleń istotnych dla sprawy, był sfałszowany.
Dodatkowo organ podkreślił, iż słuszność decyzji Izby Skarbowej z dnia "[...]" (i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego) potwierdził prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydany w dniu 27 maja 1997r., sygn. akt III SA 1779-1780/96.
W ocenie organu, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje wniosek Skarżącego w zakresie przeprowadzenia konfrontacji z Naczelnikiem Wydziału Akcyzy w celu udowodnienia sposobu zebrania materiału w sprawie. Podkreślił przy tym, iż Strona w każdym przypadku wydania orzeczenia na jej niekorzyść, żąda konfrontacji z osobą podpisującą decyzję.
Uwzględniając powyższe organ uznał, iż Strona poza własnymi subiektywnymi stwierdzeniami, w żaden sposób nie wykazała, iż materiał na podstawie którego została wydana decyzja Urzędu Skarbowego i utrzymująca ją decyzja Izby Skarbowej, został sfałszowany. Kategoryczne stwierdzenia Skarżącego, iż Urząd Skarbowy bezprawnie obciążył go podatkiem akcyzowym, nie są dowodem na to, iż decyzja została wydana na podstawie fałszywych dowodów.
Odnosząc się z kolei do wniosku o wznowienie postępowania, złożonego przez Skarżącego do protokołu zapoznania z materiałami sprawy z dnia 22 października 2009r., należy wskazać, iż nie ma on żadnego uzasadnienia, z uwagi na to, iż niniejsze postępowanie toczy się w ramach postępowania wznowieniowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Strona nie zgodziła się z odmową wznowienia postępowania w sprawie niesłusznie naliczonego podatku akcyzowego za październik 1993r. przez Urząd Skarbowy.
Skarżący zarzucił organom, że nie przedstawili dokumentu potwierdzającego fakt prowadzenia przez niego w 1993r. działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży alkoholu i papierosów. Podniósł też, że Dyrektor Izby Celnej przekroczył swoje uprawnienia i niedopełnił obowiązku gdyż nie wznowił postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25.7.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z 30.8.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie p.p.s.a.. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c).
W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.
Należy tu uwypuklić zasadnicze różnice dotyczące postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości.
Zgodnie z treścią art. 241§1 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Postępowanie zakończone skarżoną decyzją toczyło się po otrzymaniu wniosku Z. K. z dnia 25 lipca 2009r., z którego treści zakreślił on wiążącą dla organu granicę badania przesłanek wznowienia, a mianowicie art. 240§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z treści którego wynika, że wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.
Zarówno we wniosku jak i w odwołaniu od decyzji z dnia "[...]"., Z. K. stwierdził, iż organ podatkowy wydając decyzję w dniu "[...]" nie okazał Prokuraturze dokumentów stwierdzających, iż miał on zapłacić podatek akcyzowy w październiku 1993r. w kwocie 9.466,00 zł.
Z uwagi na to stwierdzenie Skarżącego, organ podatkowy wezwał Stronę do przedstawienia dowodu, wydanego przez właściwy sąd, iż decyzja Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"., znak "[...]" i utrzymująca ją decyzja Izby Skarbowej z dnia "[...]", znak "[...]", zostały wydane w oparciu o fałszywe dowody.
Z. K. w wyznaczonym terminie ani też w odwołaniu od skarżonej decyzji nie dostarczył organowi takiego dowodu. Wyraził jedynie swoją opinię, iż decyzja Urzędu Skarbowego została wydana w oparciu o fałszywe dokumenty i jest to wystarczający dowód w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności, Dyrektor Izby Celnej zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji z dnia "[...]", iż w kwestii fałszywości dowodu powinny się wypowiadać właściwe organy, a skoro Strona domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, to musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci prawomocnego orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dowód na podstawie którego dokonano ustaleń istotnych dla sprawy, był sfałszowany.
Stanowisko organu potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych: cyt.: "Nie jest bowiem rzeczą organu podatkowego przeprowadzenie takiego postępowania we własnym zakresie" (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2004r., III S.A. 2545/02, niepubl.) "Nie wystarczy samo twierdzenie żądającego wznowienia postępowania, że dany dowód był fałszywy." (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2009r., sygn. I S.A./OI 131/09)
Istotną przesłanką do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej jest również fakt, iż słuszność decyzji Izby Skarbowej (i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego) potwierdził prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydany w dniu 27 maja 1997r., sygn. akt III S.A. 1779-1780/96.
Należy podkreślić również, iż zarzuty Strony formułowane w trakcie postępowania administracyjnego dowodziły, iż strona zmierzała do podważenia prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (która podlegała już kontroli sądowej), a nie koncentrowała się na wykazaniu wystąpienia przesłanki fałszywości dowodów określonych w art. 240§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
W niniejszej sprawie (pomimo wezwania) poza własnymi subiektywnymi stwierdzeniami, Z. K. w żaden sposób nie wykazał, iż materiał na podstawie którego została wydana decyzja Urzędu Skarbowego i utrzymująca ją decyzja Izby Skarbowej, został sfałszowany. Kategoryczne stwierdzenia Skarżącego, iż Urząd Skarbowy bezprawnie obciążył go podatkiem akcyzowym, nie są dowodem na to, iż decyzja została wydana na podstawie fałszywych dowodów. Zarówno z brzmienia art. 240§1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jak i z licznych orzeczeń sądów administracyjnych (m.in. WSA w Szczecinie z dnia 22:11.2007r., sygn. I S.A./Sz 526/07, WSA w Lublinie z dnia 09.11.2007r., sygn. I S.A./Lu 617/07) wynika wprost, iż na zmianę decyzji na podstawie przywołanego powyżej przepisu, ma prawomocne orzeczenie właściwego sądu, stwierdzające, iż dany dowód, mający wpływ na wydaną decyzję, został sfałszowany. W niniejszej sprawie takie dowody nie zostały przez Stronę przedstawione organowi podatkowemu.
W związku z tym organ nie miał podstaw do ponownego badania sprawy. W tej sytuacji organ nie mógł rozważać stanowiska skarżącego, iż brak było dowodów, iż sprzedawał kiedykolwiek bez wymaganego zezwolenia papierosy i alkohol; w związku z tym brak było podstaw do obciążenia go podatkiem akcyzowym.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" zasadnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia "[...]" nie znajdując podstaw do jej wzruszenia w wyniku wznowienia postępowania w kierunku art.240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wobec braku dowodów fałszywości dowodów, na których podstawie ustalono istotne okoliczności sprawy.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku (pkt 1 wyroku). O wynagrodzeniu adwokata rozstrzygnięto zgodnie z § 18 ust.1 pkt 1 lit.c w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłaty z czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348, z 2002 r., ze zm.) (pkt 2 wyroku).