Uzasadnienie
Skarżąca M. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 czerwca 2008r., wydaną w trybie art. 221 Ordynacji podatkowej, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003r. Zobowiązanie ustalone zostało decyzją Burmistrza Kluczborka z dnia 14 lipca 2003r., utrzymaną w mocy decyzją SKO w Opolu z dnia 2 października 2003r. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze nie zawierał odrębnego uzasadnienia i został oparty o argumentację odnoszącą się do legalności zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 28 lipca 2008r. wskutek wezwania do wskazania okoliczności uzasadniających wniosek podał, że wykonanie decyzji zrodzi po stronie skarżącej niepowetowaną stratę, gdyż nie prowadzi ona już działalności gospodarczej, a powstałe w wyniku tej działalności zadłużenie spłaca w ratach po 274,56zł miesięcznie z emerytury wynoszącej 1.098,26zł brutto. Skarżąca jest schorowana, ma 77 lat i nie jest w stanie uiścić podatku od nieruchomości w kwocie 58.798zł; uzasadniają to również dokumenty będące podstawą przyznania jej prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Przedmiotem wstrzymania mogą być, bowiem jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (tak NSA w postanowieniu z 23 stycznia 1997r. sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z.3, poz. 54, t.1). Są to akty które wywołują skutki w sferze prawa materialnego. Tej cechy prawnej nie ma jednak decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie. Łączne zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym i podatku od nieruchomości zostało ustalone skarżącej wskutek postępowania podatkowego prowadzonego przez Burmistrza Kluczborka. W toku instancji decyzja ustalająca wysokość podatku została utrzymana w mocy decyzją SKO w Opolu z dnia 2 października 2003r. i stała się ostateczna (art. 128 Ordynacji podatkowej). W związku z tym to ona rodzi skutki w sferze prawa materialnego nakładając na skarżącą obowiązek zapłaty podatku, który w przypadku braku dobrowolnego uiszczenia podlega przymusowemu wykonaniu.
Natomiast skarżąca podjęła próbę wzruszenia tej decyzji poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie jej nieważności. SKO w Opolu nie podzieliło zarzutów skarżącej i stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej odmówiło.
Zauważyć też należy, iż skarżąca wniosek o wstrzymanie wykonania sformułowała w ten sposób, że wniosła o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie płatności (...)". Takie stwierdzenie w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, iż intencją skarżącej było wywołanie skutku w postaci tymczasowego wstrzymania obowiązku zapłaty określonego już wcześniej podatku. Jednak w tej fazie postępowania skutek ten nie mógł nastąpić, ponieważ zaskarżona decyzja w istocie nie nadaje się do wykonania. Nie wywołuje ona po stronie skarżącej żadnego obowiązku, a po stronie organu podatkowego nie rodzi żadnego uprawnienia. Utrzymanie w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie ustalenia zobowiązania podatkowego jest rezultatem postępowania nadzwyczajnego i nie rzutuje na wykonanie określonego zobowiązania tak długo, jak długo wynika ono z utrzymującej się w obrocie prawnym ostatecznej i wykonalnej decyzji.
Podsumowując stwierdzić należy, iż skoro w obecnie zaskarżonej decyzji nie występują prawa lub obowiązki, które mogłyby podlegać wykonaniu, to tym samym nie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) mogące uzasadnić wstrzymanie wykonania tej decyzji (tak też NSA w postanowieniu z dnia 21 lipca 2009r. w sprawie sygn. akt II OZ 605/09).
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.