Uzasadnienie
Skarżąca M. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 19 czerwca 2008r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003r.
Na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 maja 2009r. skarżącej przyznano prawo pomocy w całości. Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu poinformowała, że pełnomocnikiem skarżącej z urzędu wyznaczono adwokat J. S. Sąd wyrokiem z dnia 18 listopada 2009r. skargę oddalił. Zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej w dniu 15 grudnia 2009r. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono do rąk pełnomocnika na adres jego kancelarii.
Skarżąca w dniu 14 stycznia 2010r. poprzez nadanie pisma w urzędzie pocztowym [...] wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego własnoręcznie sporządzone i podpisane pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 listopada 2009 r. w przedmiocie oddalenia odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003r." Z treści pisma wynika, że skarżąca zaskarża wydany w tej sprawie wyrok oraz podnosi zarzuty, co do meritum sprawy.
Pismo NSA przekazujące to pismo Sądowi wpłynęło w dniu 25 stycznia 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej" p.p.s.a.] od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku (...) przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy od wyroku sądu pierwszej instancji (WSA) wniesione zostało zażalenie to jest ono niedopuszczalne – (zob. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004r. w sprawie FZ 383/04). Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, co jest już wystarczającą przesłanką do odrzucenia zażalenia.
Sąd cytowany wyżej pogląd NSA podziela ponieważ skarga kasacyjna jest - bardziej niż zażalenie - sformalizowanym środkiem prawnym. Winna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 §1 p.p.s.a). Temu wymogowi skarżąca również uchybiła samodzielnie sporządzając i wnosząc środek odwoławczy. Wnoszenie skargi kasacyjnej wymaga też zachowania trybu przewidzianego w art. 173 i nast. p.p.s.a. Skargę kasacyjną wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tej sprawie skarżąca skierowała ją bezpośrednio do NSA. Do tego skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu wyroku z uzasadnianiem (art. 177 §1 p.p.s.a.). W tej sprawie odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono do rąk pełnomocnika z urzędu adwokat J.S. w dniu 15 grudnia 2009r – art. 67 §5 p.p.s.a. Od tego dnia rozpoczął, więc bieg termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca przesyłkę ze środkiem odwoławczym nadała w urzędzie pocztowym w dniu 14 stycznia 2010r. czyli w ostatnim dniu terminu, do tego kierując ją bezpośrednio do NSA. Natomiast termin trzydziestodniowy jest zachowany, gdy NSA przed upływem tego terminu przekaże środek odwoławczy właściwemu WSA.
Z tych przyczyn zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 §2 p.p.s.a. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.