Uzasadnienie
W skardze wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 19 maja 2018 r. w przedmiocie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego A Spółka z o.o. w [...] (dalej jako: Spółka) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, że występuje u niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albowiem prawdopodobnym jest rozłożenie na raty zaległości podatkowej w związku ze włożonym przez nią wnioskiem w tym przedmiocie. Przymusowa egzekucja przed rozpoznaniem tego wniosku jest bezpodstawna i może prowadzić do utraty płynności finansowej oraz niemożności spłaty bieżących zobowiązań wobec kontrahentów i zobowiązań publicznoprawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: [P.p.s.a.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W sprawie niniejszej zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 29 marca 2018 r., mocą którego nie uwzględniono skargi Spółki ("oddalono skargę") na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dokonane zawiadomieniem organu egzekucyjnego z dnia 9 stycznia 2018 r. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] i Burmistrza Gminy [...].
Wyjaśnienia zatem wymaga, że nie ma możliwości objęcia ochroną tymczasową tego rodzaju rozstrzygnięcia, albowiem, jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie, nie nosi ono znamion (cech) wykonalności i nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jego wykonania w oparciu o cytowany wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie podlega wykonaniu w powyższym rozumieniu, gdyż nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie może być również wykonane w trybie przymusowym, poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego.
Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę wniosku (skargi) zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym, nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 czerwca 2015 r., II GZ 306/15; z 19 listopada 2015 r., II FZ 737/15; z 26 stycznia 2016 r., II GSK 3589/15). Tym samym, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie jest możliwe. Tymczasem wniesienie skargi w trybie
Zaznaczyć też na marginesie należy, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. nie daje podstaw do wstrzymywania postępowania egzekucyjnego, co pozostaje uprawnieniem organu egzekucyjnego działającego na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2015r., sygn. akt II FZ 641/15). Jak trafnie wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2017 r. II FZ 85/17, "sądy administracyjne nie posiadają prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie czynności egzekucyjnych czy samego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ nie są właściwe do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, w tym przypadku postępowania egzekucyjnego."
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.