Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na 2012r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem tut. Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. stwierdzono prawomocność postanowienia o odrzuceniu skargi.
W dniu 26 czerwca 2013 r. skarżący złożył w tut. Sądzie pismo skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nazwane "zażaleniem na zarządzenie z dnia 18 czerwca 2013 r.". Po wezwaniu przez Przewodniczącego Wydziału do sprecyzowania treści wniesionego pisma skarżący pismem złożonym w dniu 2 lipca 2013 r. sprecyzował, że przedmiotem zaskarżenia jest: postanowienie z dnia 12 marca 2013 r. oraz postanowienie z dnia 18 marca 2013 r., jako wydane "bez rozpoznania sprawy co do przedmiotu powództwa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiony przez skarżącego na postanowienie tut. Sądu z dnia 12 marca 2013 r. środek zaskarżenia nazwany przez niego błędnie zażaleniem w istocie należy potraktować jako skargę kasacyjną, skoro przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił postanowienie tut. Sądu z dnia 12 marca 2013 r. o odrzuceniu wniesionej przez niego skargi. Zgodnie z art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej – p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna. Postanowienie o odrzuceniu skargi niewątpliwie kończy postępowanie w sprawie i na takie postanowienie służy skarga kasacyjna, a nie zażalenie.
Zatem mimo błędnego nazwania wniesionego środka zaskarżenia "zażaleniem", to biorąc pod uwagę zamiar zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi należało potraktować wniesiony środek zaskarżenia zgodnie z jego istotą, a nie według nazwy nadanej przez stronę.
Tak wniesiony środek zaskarżenia na postanowienie z dnia 12 marca 2013 r. o odrzuceniu skargi, będący w istocie skargą kasacyjną, podlegał jednak odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., albowiem jest on niedopuszczalny z uwagi na sporządzenie jej przez nieuprawniony podmiot, wymieniony w art. 175 par. 1 par. 2 i par. 3 pkt 1 p.p.s.a. Ponieważ jest to brak nieusuwalny, już z tej przyczyny skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Zarazem zgodnie z art. 222 p.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.
Równocześnie Sąd wskazuje, że przy doręczaniu skarżącemu postanowienia z dnia 12 marca 2013 r. o odrzuceniu skargi dołączono wszelkie niezbędne informacje dotyczące sposobu i terminu wniesienia środków zaskarżenia, w szczególności informację, że na postanowienie o odrzuceniu skargi służy skarga kasacyjna, która może być sporządzona wyłącznie przez uprawnione podmioty i że wnosi się ją w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia.
Zauważyć w związku z tym dodatkowo należy, że wniesienie środka zaskarżenia na wymienione postanowienie nastąpiło z uchybieniem 30 dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowienie w trybie doręczenia zastępczego doręczono bowiem dnia 4 kwietnia 2013 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 4 maja 2013 r. Zatem wniesienie w dniu 26 czerwca 2013 r. skargi kasacyjnej na to postanowienie nastąpiło z oczywistym uchybieniem terminu.
Orzeczono zatem na podstawie art. 178 p.p.s.a. uznając wniesioną skargę kasacyjną za niedopuszczalną z uwagi na niesporządzenie jej przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego bądź inne podmioty wskazane w art. 175 par. 2 p.p.s.a. oraz z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu.