Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Burmistrz Miasta K., na podstawie art. 207 i 210 w związku z art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 2, 3, 4,5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały Rady Miejskiej K. Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r., po wznowieniu postępowania podatkowego objętego postanowieniem [...] z dnia [...] lipca 2017 r., uchylił w części własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. [...] w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2014, którą ustalono M. M. (dalej: podatnik, strona, skarżący) wysokość podatku w kwocie [...]zł i ustalił dla ww. nową wysokość podatku od nieruchomości za rok 2014 w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. ustalił M. M. i E. M. podatek od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...]zł.
Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2017 r. organ pierwszej instancji poinformował podatnika o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości za okres od 2012 r. do 2017 r.
W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi pierwszej instancji, dotyczące m.in. terminu zakończenia rozbudowy budynku produkcyjno-handlowego i ustalenia, że odbioru rozbudowanego budynku dokonano [...] października 2013 r. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Burmistrz Miasta K. wznowił postępowanie podatkowe zakończone, ostateczną decyzją z [...] lutego 2014 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r.
W następstwie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił w części własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. i ustalił nową wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu decyzji organ powołał art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wskazując, że skoro obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem, to biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy (zakończenie budowy w 2013 r.) obowiązek podatkowy wobec rozbudowanej części budynku produkcyjno-handlowego powstał z dniem [...] stycznia 2014 r.
W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. strona wniosła o uchylenie decyzji i ustalenie obowiązku podatkowego z dniem [...] czerwca 2016 r., czyli dnia, od którego rozpoczęto rzeczywiste użytkowanie budynku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ, po przytoczeniu treści art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 1, art. 243 § 2, art. 245 § 1 pkt 1 O.p. wyjaśnił, że zakresem przedmiotowym decyzji z [...] lutego 2015 r. objęta była nieruchomość przy ul. [...] w K., na którą składały się budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 71,88 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 63,68 m2 oraz pozostałe grunty o powierzchni 441,32 m2.
W następstwie podjętych w 2017 r. działań kontrolnych organ pierwszej instancji ustalił, że w wyniku rozbudowy istniejącego budynku zwiększyła się powierzchnia użytkowa budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej do 241,56 m2, a także powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do 290 m2. W toku dalszych czynności procesowych organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu [...] października 2013 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. przeprowadzili obowiązkową kontrolę zakończenia rozbudowy budynku produkcyjno-handlowego na ww. nieruchomości oraz, że decyzją z dnia [...] października 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku produkcyjno-handlowego.
Powołując następnie art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 u.p.o.l. organ podkreślił, że z punktu widzenia powstania obowiązku podatkowego traktuje się przy tym na równi fakt ukończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania budynku przed jego ostatecznym wykończeniem - zakończeniem budowy. W ocenie organu i w jednym, i w drugim przypadku obowiązek dotyczy całego budynku, chociażby właściciel miał przez następne kilka lat zajmować tylko jego parter, z powodu nie wykończenia reszty budynku. Kolegium dodatkowo wskazało, że wprowadzenie przypadku powstania obowiązku podatkowego z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem miało na celu wyeliminowanie przypadków braku możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli lub budynków w sytuacji gdy budowa tych obiektów jeszcze nie została zakończona a rozpoczęto ich użytkowanie.
O powstaniu obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie decydują względy formalnoprawne, a więc zdarzenia o charakterze administracyjnym, lecz zdarzenia o charakterze faktycznym, tj. zakończenie robót budowlanych.
Zdaniem organu wystarczającą przesłanką zastosowania analizowanego przepisu w rozpatrywanej sprawie i powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wobec powstałego budynku od [...] stycznia 2014 r., a nie jak proponuje strona od [...] czerwca 2016 r. jest faktyczne zakończenie procesu budowy tego obiektu. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt nie wykończenia go zgodnie z potrzebami strony. Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, że obowiązek podatkowy w analizowanej sprawie, w odniesieniu do rozbudowanego budynku produkcyjno-handlowego powstał z dniem [...] stycznia 2014 r.
W skardze z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący nie zgodził się z wydaną decyzją.
Powołując poszczególne fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczące art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 u.p.o.l. skarżący wyjaśnił, że po zakończeniu prac murarskich inwestor wykonuje następujące czynności, które mają wpływ na powstanie obowiązku podatkowego od nieruchomości:
- 1. Występuje o decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie oznacza rozpoczęcia jego użytkowania, tylko potwierdza, że budynek nie zagraża jego użytkownikom (sprawdzenie konstrukcji, poprawność instalacji kominowej, Sanepid, P.Poż itd.).
- 2. Może rozpocząć użytkowanie budynku przed jego ostatecznym wykończeniem albo wykończyć budynek i rozpocząć jego użytkowanie. W tym wypadku powstanie obowiązku podatkowego nie zależy od daty jego ostatecznego wykończenia tylko od momentu rozpoczęcia jego użytkowania.
Skarżący podkreślił, że według ustawodawcy obowiązek podatkowy nie powstaje do momentu rozpoczęcia użytkowania budynku, a użytkowanie budynku (mimo braku infrastruktury informatycznej) rozpoczął [...] czerwca 2016 r. Dlatego wnioskował o naliczenie podatku od tej właśnie daty. Skarżący wyjaśnił, że data [...] czerwca 2016 r. została wybrana nie ze względu na brak ostatecznego wykończenia budynku tylko ze względu na fakt, że w tym dniu rozpoczęto użytkowanie budynku.
W związku z powyższym wnosi o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wyborze daty [...] stycznia 2014 r. jako terminu, od którego jest naliczany podatek od nieruchomości i ustalenie jej na dzień [...] czerwca 2016 r. tzn. dzień, od którego rozpoczęto rzeczywiste użytkowanie budynku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.
Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania, które jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Instytucja ta należy do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, a przesłanki wznowienia postępowania zostały wskazane w sposób wyczerpujący w art. 240 O.p. Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W razie dopuszczalności wznowienia postępowania, zgodnie z art. 243 § 1 O.p., organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania.
Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.). Natomiast zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1 O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu ww. postępowania wydaje decyzję, w której uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowania w sprawie.
W rozpatrywanej sprawie postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. wznowione zostało w oparciu o przesłankę zwartą w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. ze względu na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
W sprawie nie naruszono powyższej regulacji, gdyż istniały przesłanki do przeprowadzenia postępowania w trybie wznowienia postępowania. W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi pierwszej instancji, dotyczące m.in. terminu zakończenia rozbudowy budynku produkcyjno-handlowego i ustalenia, że odbioru rozbudowanego budynku dokonano [...] października 2013 r. W następstwie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił w części własną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. i ustalił nową wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...]zł. Oceny istnienia przesłanek do wznowienia postępowania dokonały organy orzekające w dwóch instancjach prowadzonego postępowania. Kolegium nie pominęło tej kwestii, o czym przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, gdzie znajduje się akapit dotyczący zasadności uruchomienia w tej sprawie nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej z odwołaniem się do przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ drugiej instancji wyjaśnił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia.
Sąd podziela również stanowisko Kolegium w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości, dokonanego "na nowo", w związku ujawnieniem nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Kwestie sporne w sprawie koncentrują się na wykładni art. 6 ust. 2 u.p.o.l. i odnoszą się do przesłanek kreujących moment powstania obowiązku podatkowego.
Zdaniem skarżącego obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie powstaje do momentu rozpoczęcia użytkowania budynku, a użytkowanie budynku (mimo braku infrastruktury informatycznej) rozpoczął [...] czerwca 2016 r. Jak podaje skarżący, wnioskował o naliczenie podatku od tej właśnie daty. Według skarżącego data [...] czerwca 2016 r. nie została wybrana ze względu na brak ostatecznego wykończenia budynku, tylko ze względu na fakt, że w tym dniu rozpoczęto użytkowanie budynku. Na tle powyższego skarżący wnosi o cofnięcie decyzji Kolegium utrzymującej decyzję organu pierwszej instancji o wyborze daty [...] stycznia 2014 r. jako terminu, od którego jest naliczany podatek od nieruchomości i ustalenie tej daty na dzień [...] czerwca 2016 r., tzn. dzień, od którego rozpoczęto rzeczywiste użytkowanie budynku.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
- 1) grunty;
- 2) budynki lub ich części;
- 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Kwestię obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości określa art. 6 u.p.o.l. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W myśl art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.
Według art. 6 ust. 8 u.p.o.l. jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek.
Z powyższego wynika, że o powstaniu obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie decydują względy formalnoprawne, a więc zdarzenia o charakterze administracyjnym, lecz zdarzenia o charakterze faktycznym, tj. zakończenie robót budowlanych. Innymi słowy przesłankę zakończenia budowy, w rozumieniu ww. przepisu należy utożsamiać z przesłanką spełnienia warunków upoważniających do złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy (nie zaś samo złożenie wniosku) lub spełnienia warunków upoważniających do złożenia wniosku o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku (nie ze złożeniem takiego wniosku) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 244/17).
Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1634/17 stwierdził, że powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od momentu faktycznego zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku i nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do jego użytkowania. Dla organów podatkowych, w celu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, istotnym dowodem powinna być przede wszystkim dokumentacja budowy, w tym w szczególności dziennik budowy. Dziennik budowy jest więc podstawowym dokumentem potwierdzającym przebieg prac budowlanych - odzwierciedla on, a przynajmniej prawidłowo prowadzony powinien, poszczególne etapy procesu związanego z wznoszeniem obiektu budowlanego.(orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 1039/15, stwierdził, że "spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa budowli albo budynku lub ich części, o której stanowi art. 6 ust. 2 u.p.o.l.".
W wyroku z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3785/14, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie ma podstaw do uzależnienia stwierdzenia faktu zakończenia prac budowlanych od złożenia zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 ustawy Prawo budowlane). Pojęcie zakończenia prac budowlanych należy utożsamiać ze stanem faktycznym umożliwiającym zawiadomienie o zakończeniu budowy. Podobna zasada dotyczy użytkowania budynku. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pojęcie zakończenia budowy należałoby utożsamiać z zaistnieniem stanu faktycznego umożliwiającego złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy (w rozumieniu art. 57 Prawa budowlanego), jednak spełnienie tego wymogu należałoby zawęzić ściśle do samego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Takie rozumienie art. 6 ust. 2 u.p.o.l. zapobiegałoby powstawaniu paradoksalnych rozstrzygnięć, które umożliwiałyby nieopodatkowywanie danego obiektu tylko i wyłącznie z uwagi na przykład na brak uporządkowania terenu budowy (por. Jarosz Aleksander, Wąsikiewicz Łukasz, Moment powstania i ustania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, PP 2010/6/22-30).
Tym samym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od momentu faktycznego zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku i nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do jego użytkowania. Dla organów podatkowych, w celu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, istotnym dowodem powinna być przede wszystkim dokumentacja budowy, w tym w szczególności dziennik budowy. Dziennik budowy jest więc podstawowym dokumentem potwierdzającym przebieg prac budowlanych - odzwierciedla on, a przynajmniej prawidłowo prowadzony powinien, poszczególne etapy procesu związanego z wznoszeniem obiektu budowlanego.
W przedmiotowej sprawie bezsporny i nie kwestionowany przez skarżącego jest fakt, że zakończenie budowy obiektu nastąpiło w roku 2013. Świadczy o tym fakt, że budynek został przyjęty do użytkowania w całości, na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że inwestor zrealizował zadanie inwestycyjne zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, a teren budowy został doprowadzony do należytego stanu i porządku. Należy zauważyć, powyższa decyzja została wydana na wniosek inwestora, wraz z którym, w myśl art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) inwestor jest obowiązany dołączyć, m. in.:
- 1) oryginał dziennika budowy;
- 2) oświadczenie kierownika budowy:
- - o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami,
- - o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania – drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu;
- 3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania.
Zgodnie z art. 45 ust. 1 Prawa budowlanego "dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót". Przekazując więc taki dokument (podpisany przez kierownika budowy i inspektora nadzoru) organowi budowlanemu inwestor potwierdza, że zostały zakończone roboty budowlane dotyczące danego obiektu budowlanego. Fakt taki potwierdza też wprost oświadczenie kierownika budowy dołączane do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Stosownie do treści art. 59 ww. ustawy, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, mającej na celu stwierdzenie prowadzenia inwestycji zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola obejmuje sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym.
Skoro zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanego budynku w 2013 r. to należy przyjąć rok 2013 za rok zakończenia budowy i tym samym obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje z dniem [...] stycznia 2014 r. Przy czym bez znaczenia jest fakt, że jak twierdzi podatnik, w budynku prowadzone były prace związane z malowaniem i wykonywaniem wyposażenia pomieszczeń.
W związku z powyższym prawidłowo organy stwierdziły, że wystarczającą przesłanką zastosowania przepisu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. w rozpatrywanej sprawie od 1 stycznia 2014 r., jest faktyczne zakończenie procesu budowy tego obiektu w 2013 r. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt nie wykończenia go zgodnie z potrzebami strony i tym samym przystąpienie do jego użytkowania dopiero z dniem [...] czerwca 2016 r. Należy bowiem mieć na uwadze zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, zgodnie z którym opodatkowaniu tym podatkiem podlegają budynki lub ich części, przez które zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. należy rozumieć obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadają fundamenty i dachy. Nie ulega wątpliwości, że w 2013 r. rozbudowany przez skarżącego budynek produkcyjno-handlowy posiadał wszystkie ww. cechy, a skoro tak, to w świetle zgromadzonego materiału dowodowego podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do zapisów art. 6 ust. 2 u.p.o.l. od 1 stycznia 2014 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że obowiązek podatkowy w analizowanej sprawie, w odniesieniu do rozbudowanego budynku produkcyjno- handlowego powstał z dniem 1 stycznia 2014 r.
Warto zauważyć, że w cytowanym art. 6 ust. 2 u.p.o.l. zakresy znaczeniowe przesłanek postania obowiązku podatkowego w postaci " zakończenia budowli" i " rozpoczęcia użytkowania budowli" mają charakter rozłączny. Rozpoczęcie użytkowania budowli staje się, z woli ustawodawcy, przesłanką powstania obowiązku podatkowego tylko wówczas, gdy następuje przed zakończeniem budowy. Jeśli zaś zakończenie budowy, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, wyprzedza rozpoczęcie użytkowania budowli, to obowiązek podatkowy powstaje 1 stycznia roku następującego po zakończeniu budowy, a nie jak uważa skarżący, roku następującego po rozpoczęciu użytkowania budowli.
W odwołaniu podatnik wskazywał, że w budynku nie było kompletnej instalacji elektrycznej, ale podkreślić należy, że inwestor ma obowiązek przedstawić potwierdzenie odbioru wykonanych przyłączy, czyli również przyłączy elektrycznych. Podnieść także należy, że argumenty skarżącego, że budynek nie zawierał podłóg, ściany były w stanie surowym, nie było również wyposażenia, tj. mebli i regałów, nie wpływa na moment powstania obowiązku podatkowego, gdyż jak wskazano w art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, uzyskanie pozwolenia na użytkowanie wynika z potrzeby rozpoczęcia tego użytkowania przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wymiar podatku od nieruchomości, po wznowieniu postępowania, był prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, a zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.