Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono skargę, oznaczając w niej jako stronę skarżącą D. J. i G. J., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Skarżący uiścili wpis od skargi w kwocie [...]zł (k. 46 akt sąd.).
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu, wyrokiem z dnia 28 listopada 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 1901/17, uchylił powołany wyrok z dnia 12 kwietnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Zarządzeniem Przewodniczącego wydziału I z dnia 9 lutego 2018 r. wyznaczono termin kolejnej rozprawy na dzień 21 marca 2018 r.
W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2018 r., które wpłynęło do tut. Sąd w dniu 16 marca 2018 r., pełnomocnik skarżących złożył oświadczenie o cofnięciu skargi i wniósł o zwrot wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., o sygn. akt III SA/Wa 2058/03, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pismem z dnia 9 marca 2018 r., skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, cofnęli skargę. Sąd rozpoznając złożone przez pełnomocnika skarżących oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane powyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.
Sąd nie znał podstaw do zwrotu skarżącym wpisu od skargi. Zgodnie z powołanym już art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do zwrotu z urzędu całego wpisu uiszczonego w przypadku cofnięcia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przez rozpoczęcie rozprawy w wojewódzkim sądzie administracyjnym rozumieć należy wywołanie sprawy, jest to bowiem pierwsza czynność podejmowana na posiedzeniu (art. 98 P.p.s.a. w zw. z § 46 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych - Dz. U. Nr Dz. U. z 2015 r., poz. 1177). W tej sprawie przed cofnięciem skargi odbyły się już dwie rozprawy (w tym jedna przed sądem drugiej instancji), na których wydano orzeczenia merytoryczne co do istoty sprawy. Cofnięcie skargi nastąpiło więc po rozpoczęciu posiedzenia, na które sprawa została skierowana.
Tym samym brak było podstaw do zwrotu skarżącym wpisu sądowego od skargi. Skarżący winni koszty te ponieść zgodnie z zasadą wynikającą z art. 199 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2017 r., II FZ 941/16; postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., II OZ 1525/17; dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O odmowie zwrotu uiszczonego wpisu orzeczono jak w pkt II sentencji, na podstawie o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.